Zanzibar – Wojciech Dšbrowski – relacja z podróży, zdjęcia i informacje cz.II (Zanzibar2_pl.htm)

co mnie zachwyciło na tej wyspie to odrzwia starych domów – prawdziwe arcydzieła

arabskiej snycerki. Często bardzo zaniedbane, ale wcišż budzšce podziw dla

niezwykłego kunsztu tutejszych rzemieœlników.  Błšdzšc w labiryncie Stone Town

w jednym z kilku  guesthouses, gdzie za pokój ze œniadaniem, wiatrakiem i

moskitierš płaci sie od 10 USD (single) do 15 USD (double). Podczas mojego pobytu na

wyspie wymagano, aby za noclegi płacić w dolarach amerykańskich, a nie w miejscowych

puste plaże znajdziecie na wschodnim wybrzeżu. Przy niektórych można spać w

prymitywnych (bez œwiatła) guesthousach.   Na obszarze wyspy rozrzuconych jest
także sporo ruin – np Maruhhubi Palace – dawny harem i jaskinie, gdzie

przetrzymywano niewolników. Ale zwiedzać wyspę poza samym miastem Zanzibar jest trudno

ze względu na kiepskš komunikację – rozsšdnie chyba dołšczyć do jednej z

organizowanych wycieczek, podczas których oprócz ruin i jaskiń zwiedza sie także

Zanzibar kojarzył się zawsze z goŸdzikami.  Niegdyœ był największym w œwiecie

ich producentem – szacowano, że aż 75 procent œwiatowej produkcji z pochodziło tej

właœnie wyspy. Gdy w Indonezji powstały konkurencyjne plantacje tej przyprawy i popyt

na goŸdziki zmalał  na Zanzibarze zaczęto rozwijać także produkcję kopry,

cynamonu, pieprzu, cukru trzcinowego i cytrynowej trawy. Dzięki temu nazwa “Spice

Island” jest wcišż prawdziwa.   Wyruszam przez miasto w kierunku bazaru z

zazwyczaj z tylko z kompotem, lub zupš owocowš, do której nasze mamy wrzucały garœć

aromatycznych “korzeni”.  Okazuje się jednak, że goŸdziki z Zanzibaru po przetworzeniu stosowane sš

także jako zapachowy dodatek do papierosów, perfum, mydeł toaletowych i pasty do

zębów. W chwili obecnej największe iloœci tego pachnšcego towaru eksportuje się do

Indonezji, gdzie starte na proszek stosowane sš jako aromatyczny dodatek do

docieram do stacji autobusów. Ta dumna nazwa jest mylšca – tutejsza Bus Station to zaledwie wyboisty plac zastawiony furgonetkami, które na

skrzyni majš dwie twarde ławki umocowane wzdłuż burt i chłopaka – konduktora, który

wisi podczas jazdy na tylnym zderzaku.       Złożone obok oczekujšcych

samochodów w obłokach kurzu leżš tu przeznaczone na sprzedaż snopki trzciny cukrowej,

papaje i sterty obranych kokosów. Czarni chłopcy z koszy umocowanych na rowerach

targ mieœci się w pokrytym rdzewiejšcš blachš,  starym i przysadzistym budynku, w którego jednym skrzydle

handlarze oferujš ryby, a w drugim mięso. Przechodzšc pospiesznie przez duszne wnętrze

podziwiam, jak mogš wytrzymać wœród rojów much i niesamowitego fetoru bijšcego od

rozkładajšcego się w upale towaru.  Umykam przed tš woniš na dziedziniec – do kramów z warzywami i owocami. Te

pierwsze reprezentowane sš przez rozłożonš na płachtach paprykę i korzenie kassawy

targu kupić oczywiœcie można także i przyprawy: pakowane w foliowe woreczki zwitki

cynamonowej kory, laski wanilii i goŸdziki. Ale

korzenie nie sš tu wcale artykułem pierwszej potrzeby i straganów oferujšcych taki

pachnšcy towar jest zaledwie kilka. W godzinach

przedpołudniowych bazar jest na pewno najbardziej ruchliwym punktem miasta. Wzdłuż

kramów przesuwa się sznur kupujšcych: kobiety w czarnych strojach arabskich i barwnych

afrykańskich kangach, mężczyŸni w białych, haftowanych czapeczkach i często w

odwracajš się, widzšc wycelowany w siebie obiektyw aparatu – przywieziona przez dawnych

władców z Omanu muzułmańska obyczajowoœć wcišż ma jeszcze duży wpływ na tutejszy

miejsce, które tętni życiem…. Niewielki porcik pełni rolę ważnego węzła

transportowego, przez który przepływa zaopatrzenie przeznaczone nie tylko dla samej

wyspy, ale i dla mniejszych skrawków lšdu rozsianych wzdłuż wybrzeża Tanzanii. Worki,

skrzynie i kartony wędrujš najpierw ze statków na ciężarówki, a następnie do

składu. Często jednak taka stara lora skręca tuż za portowš bramš ku nabrzeżom innego

basenu – do dhow harbour. Okazuje się bowiem, że o krok od portu handlowego wcišż

egzystuje tu przystań starych, pękatych arabskich łodzi o drewnianych kadłubach i

Po angielsku nazywajš je dhows. Niegdyœ na ich pokładach odpływały na północ

słoniowe kły i kosze z przyprawami. Dziœ półnadzy i spoceni robotnicy ładujš na nie

worki z cukrem i mškš, płaty blachy używanej na dachowe pokrycia i deski. Głoœna

muzyka płynšca z tranzystorowych odbiorników miesza się z okrzykami kulisów i

nadzorców liczšcych worki. Pod względem malowniczoœci dhow harbor w Zanzibarze można

którym pojmanych we wnętrzu Afryki Murzynów sprzedawano arabskim handlarzom. Ze starych

kronik wiadomo, że w połowie XIX wieku przepływało ich rocznie przez Zanzibar około

40 tysięcy. Proceder praktykowano aż do końca XIX wieku, kiedy ukrócili go Brytyjczycy

wznoszšc następnie w œrodku targowego placu wielkš, pustš dziœ katedrę. W piwnicach

jednego z przyległych budynków turyœci mogš oglšdać ciasne pomieszczenia, w których

przetrzymywano “żywy towar” przed wystawieniem go

stulecia dużych portów w pobliskiej Mombasie i Dar-es-Salam Zanzibar nigdy już nie

odzyskał swojego dawnego znaczenia. Ale mimo tego wcišż pozostaje jednym z najbardziej fascynujšcych miejsc na wschodnim