Wyspa Robinsona Crusoe cz.2 – Wojtek Dabrowski – Robinson Crusoe Island, part 2 (X2Robinson2.htm)

Narodziny każdego dziecka w tej małej społeczności, gdzie wszyscy się znają

pozbawieni stresów. Pozdrawiają każdego: -Ola!  Tu na ulicy nie trzeba się bać, że wpadnie się pod

samochód, bo samochodów na całej wyspie jest tylko kilka – praktycznie nie

mają one gdzie jeździć. Dramatyczne wydarzenia mają miejsce bardzo rzadko –

cheerful and stress-less. Here on the street you do not need to fear that

you will fall under the car, because there are only few cars on the island –

they have virtually no where to ride. Dramatic events are very rare – about

na wyspie jest rzeczą prawie że nieznaną. Nie ma złodziei, więc mieszkań nie

zamyka się na klucz. Moje pytanie o klucz do hotelowego pokoju zostało

skwitowane uśmiechem zrozumienia. -My tu nie mamy takich problemów, jak wy

island is almost unknown. There are no thieves, so they do not lock their

(czyżby jej imię pochodziło od pani Walewskiej?). Spotkałem ją w przy

stanowiskach internetowych w bibliotece. Ten bezpłatny internet, to jedna z

niewielu nitek łączących mieszkańców wyspy z kontynentem i resztą świata.

Ale zauważyłem, że korzysta z niego tylko młode pokolenie. Dzieciaki ze

starszych klas miejscowej szkoły zapisują się w kolejkę do tych dwóch

stanowisk, niestety głównie po to, by grać w internetowe gry 

Robinsona są konie. Hodują je mieszkańcy domostw położonych na górnych

tarasach osady, na które nie jest łatwo wspinać się w słońcu wiele razy

dziennie. Jeździ się – jak widać na zdjęciu – na oklep. To zdjęcie zrobiłem

useful for the residents of homes located on the upper terraces of the

settlement, which are not easy to climb in the sun several times a day. They

ride – as you can see in the picture – the bareback. This picture I did on

Robinsonowie? Z połowu homarów, których w wodach otaczających wyspę jest

obfitość… Ale złowić je to tylko połowa problemu. Druga połowa to kwestia,

jak szybko przetransportować je na kontynent i sprzedać na stoły smakoszy

tego specjału. Niestety praktycznie w grę wchodzi tylko transport lotniczy

na pokładzie małych turbośmigłowych samolotów, które mogą wylądować na

tutejszym krótkim pasie. Dzień powszedni w San Juan Bautista zaczyna się

zatem od wyczekiwania przed kantorkiem  linii lotniczej na wiadomość:

przyleci dziś czy nie przyleci, a jeśli przyleci, to ilu pasażerów będzie

miał w drodze powrotnej na kontynent. Wolne miejsca przelicza się na kartony

ze świeżymi homarami. Jeśli jest szansa wysłać w ten sposób żywy towar to rybacy biegną do łodzi, zapalają motory i płyną na swoje łowiska, gdzie

wcześniej zastawili klatki z przynętą. Mają tylko 2 godziny na to, by

wyciągnąć klatki, z nich homary, wrócić do San Juan i zapakować homary do

opuszcza się na głębokość kilkunastu- kilkudziesięciu metrów. Koniec linki

połowu. To już nie dziesiątki, a setki homarów… Roczny odłów szacuje się

na 40 ton. Teraz trzeba je szybko i

looks like a boat returning from fishing. It’s not tens but hundreds of

lobster … Now they need them to be quickly and efficiently packed in

do kartonu trzeba upchnąć ile tylko się da! Grube rękawice zabezpieczają przed

skutkami działania homarzych szczypiec…  Współczuję biednym homarom –

mają dużą wprawę. Jeszcze tylko zamknięty z trudem karton trzeba okleić

mocną taśmą, na kartonie umieścić nazwisko właściciela i wrzucić do łodzi

płynącej na lądowisko… Za jakieś 6 godzin świeże i wciąż jeszcze żywe

homar na talerzu ozdobiony majonezem. W eleganckich restauracjach Europy i

Ameryki podaje się się go w postaci bardziej efektownej: całego, ugotowanego

skorupiaka wraz z metalowymi kleszczami służącymi do łamania pancerza. Aby

dostać się do mięsa trzeba się solidnie napracować. Za mnie, jak widzicie

gotowała dla mnie wieczorne posiłki. A w dzień łowiła ryby na molo… Ryby

czyszczone są na miejscu. Odcięte głowy i ości używane są jako przynęta,

wkładana do klatek na homary. Wnętrzności są wyrzucane do morza, pod wodą

cmentarzu widziałem grobowiec barona Arfreda de Rodt – bardzo barwnej

postaci w historii wyspy. Szwajcar z pochodzenia, oficer kirasjerów w armii

Franciszka Józefa porzucił Europę i przybył tutaj z zamiarem skolonizowania

odległej wyspy, którą sobie tak upodobał. Pozostał na Masatierra do końca

drewnianym domu w pobliżu cmentarza usytuowana jest “Casa de la Cultura”.

Wewnątrz parterowego budynku mieści się biblioteka z dwoma stanowiskami bardzo wolnego,

ale bezpłatnego internetu. A przy

niej w dwóch małych salkach – skromne muzeum ze starymi fotografiami,

rupieciami w gablotkach i spisem członków załogi krążownika “Dresden”. Przed

tym miejscu przypomnieć prawdziwą historię marynarza Aleksandra Selkirka,

który stał się pierwowzorem dla postaci Robinsona Crusoe. Był Szkotem i

naprawdę nazywał się Selcraig, urodził się w Largo w 1676 roku. Wyrósł na

awanturnika i poszukiwacza przygód. Miał 27 lat gdy zaciągnął się na galerę 

“Cinque Ports” wyruszającą wraz ze statkiem “St Georges” pod

Williamem Dampierem do brzegów Ameryki Południowej z zamiarem uprawiania

kontrabandy. Galerą, pozostającą w opłakanym stanie dowodził brutalny kapitan Stradling.

Selkirk namawiał załogę do porzucenia łajby i zejścia na ląd, ale nie zyskał

posłuchu. Stradling wysadził Selkirka-buntownika na bezludną wówczas wyspę dając mu strzelbę, funt

prochu, biblię i kilka innych książek. Spędził na wyspie aż 4 lata i 4 miesiące

czekając na zbawczy statek.  Pojawiły się dwa jednocześnie; “Duque” i “Duchesse”.

Ich kapitan zabrał samotnika do Londynu, gdzie jego przygody opisano

najpierw z czasopiśmie “Englishman”, a potem w książce Daniela

Defoe. Przez 3 lata Selkirk żył w Londynie jak książę korzystając ze swojej

popularności. Potem wrócił do rodzinnego Largo i wiodąc

przez czas jakiś spokojne życie podobno tęsknił do swojej wyspy. W roku 1717

wrócił na morze. Zmarł na żółtą febrę w 1723 roku u wybrzeży Afryki, pełniąc służbę jako porucznik na statku “Weymouh”.

krajem katolickim, również i na Wyspie Robinsona katolicy są większością

(choć są tu i inne kościoły). Katolicki kościół (na zdjęciu po lewej)

wzniesiono przy poprzecznej ulicy. Oczywiście pod wezwaniem św. Jana

niedzielę przyszedłem na mszę okazało się, że na wyspie nie ma katolickiego

kapłana. Ksiądz z kontynentu przylatuje tylko dwa razy w roku. Nabożeństwo prowadził diakon (“w cywilu” naczelnik miejscowej

osady Hiszpanie wznieśli w 1750 roku niewielki Fort Santa Barbara i osadzili

garnizon. Wcześniej wyspa była schronieniem i miejscem zaopatrzenia w słodką

wodę dla angielskich korsarzy łupiących hiszpańskie statki zmierzające do

kolonii. Kamienny mur fortu ma około 3 metrów wysokości. Rosną pod nim

zawijających na wyspę był Anglik George Anson – jego imię nosi do dziś dolina, w

której znajduje się ujęcie wody dla osady. To Anson nadał nazwę Zatoce

można zwiedzić wspominane już przeze mnie jaskinie Cuevas

de Los Patriotas – Jaskinie Patriotów. W czasach kolonialnych, w 1814 roku

Hiszpanie zesłali na wyspę chilijskich patriotów walczących o niepodległość.

Mieszkali w tych jaskiniach. Masatierra była wtedy kolonią karną, na którą

zsyłano także kryminalistów. Ostatni więźniowie znikli z wyspy dopiero w

na Cerro Centinela.  Przed wejściem do jaskiń ustawiono nawet ławki, na

pamięta najstarszy mieszkaniec Wyspy Robinsona – Luis Petersen, rocznik

1916. Ma 96 lat. Jest potomkiem duńskich emigrantów. Urodził się na

kontynencie, na wyspę przybył w latach młodości. Mieszka w skromnym domku

zapomnianej wyspie da się odnaleźć polonica. Na ścianie w budynku

administracji zobaczyłem zdjęcie naszego żaglowca “Pogoria”, który zawinął

tu kiedyś ze szkołą pod żaglami. Na głównej ulicy spotkałem żeglarza z

Warszawy – Edwarda Józefczyka z polsko-francuskiej załogi, jachtu, który

zmierzał do Panamy. A mieszkańcy wyspy wspominali ponad dwudziestoosobową

grupę Polaków z Rajdu Dakar, którym pewna bogata firma zafundowała

jednodniową wycieczkę z Santiago na Wyspę Robinsona. Przylecieli, zjedli

lunch w najlepszej hosterii – powiadali – i odlecieli tego samego dnia z

powrotem. Tak też można zwiedzać świat, szczególnie za cudze pieniądze… 

na wyspie skromne śniadania i obiady robiłem sobie sam. Ich podstawą był

oczywiście chleb. Tyle, że zwykły, (podobny do amerykańskiego) chleb trudno

tu dostać i jest drogi – bo przylatuje z kontynentu. Jako alternatywę dwie

miejscowe piekarnie wypiekają codziennie płaskie bułeczki, które sprzedawane

są następnie po 100 pesos. Pięć bułeczek za dolara. To one stanowiły

podstawę mojego wyżywienia na Wyspie Robinsona. Można z nich było zrobić

nie jest zainteresowana wzrostem liczby mieszkańców ze względu na unikalny i

wrażliwy ekosystem wyspy. Przypomnę tu, że cały obszar wyspy z wyjątkiem