Tibet – Wojciech Dšbrowski travel report (Tybet_en.htm)

kraina pozostawała zagadkš dla reszty œwiata. Chyba właœnie dzięki wieloletniej

izolacji jej mieszkańcy zachowali tak wiele ze swojej dawnej kultury. Tak jak innym

podróżnikom i mnie wyprawa do Tybetu œniła się przez wiele lat . Przyszedł w końcu

dzień, gdy zarzuciłem na grzbiet wyładowany konserwami plecak i samotnie wyruszyłem na

szlak.   Była jesień 1987 roku. Transsyberyjskim pocišgiem przez Mandżurię dotarłem do Pekinu, a

stamtšd, zwiedzajšc po drodze Xian i Xining do miasteczka Golmud, gdzie

wówczas kończyły się

pierwszy turysta skrupulatni dziennikarze oszacowali, że przed nim było w tym mieœcie

zaledwie około 1200 Europejczyków, z czego połowa to członkowie brytyjskiej ekspedycji

wojskowej, która w 1904 roku wtargnęła do Tybetu od strony Indii. Szerzej wrota Tybetu

uchylono dopiero w latach osiemdziesištych. Dziœ Europejczyk na ulicy Lhasy nie jest już sensacjš. Ale

oglšdanie tybetańskich krajobrazów w dalszym cišgu jest przywilejem nielicznych

trampów – tych, którzy mieli więcej od innych wytrwałoœci i chyba także odrobinę

œrodkowego Tybetu utrzymuje się głównie z hodowli zwierzšt. Głównymi produktami,

który mogš zaoferować w zamian na inne towary sš mięso i skóry jaków i owiec. W

jednym z przydrożnych osiedli przygotowano właœnie stertę takich skór do

transportu.  Na przejeżdżajace autobusy czekajš miejscowe kobiety, sprzedajšc

herbatę z termosów. Sš miłe, ale turyœci mogš się z nimi porozumiewać tylko na

godzinach  od wyruszenia z Golmudu wymęczeni, z bolšcymi głowami i czerwonymi

oczami zobaczyliœmy wreszcie cel  podróży – naszš wymarzonš Lhasę.  Ponad

trasy z Lhasy do nepalskiej granicy nie jest wcale proste.    Publiczne

autobusy – wraki do granicy kursujš tylko kilka razy w tygodniu i nie stajš w ciekawych

miejscach trasy.   Jeżeli zbierze się odpowiednia grupa turystów, to

wspólnie można wynajšć trochę lepszy bus (najlepiej z kierowcš – Tybetańczykiem) i

wyruszyć pylistymi, szutrowymi drogami na południe. Warto zabrać w drogę operacyjnš

autobusem na trasie Lhasa – Gyantse zabiera 8 do 10 godzin. Zaraz na poczštku nasz wrak

wspina sie powoli na przełęcz Khamba La – 4900 metrów npm, gdzie furkoczš na wietrze

sznury modlitewnych choršgiewek. Ale pierwszš większš atrakcjš krajobrazowš po

opuszczeniu Lhasy jest malownicze górskie jezioro Yamdrok Tso, za którym bielš się w

jeœć!  Gdzieœ przy drodze przystajemy na posiłek: miskę gotowanego ryżu za

jednego juana. Sš oczywiœcie także bardziej wyrafinowane smakolyki, ale strach

próbować, bo przygotowywane sš w opłakanych warunkach higienicznych i nigdy nie

wiadomo jak zareaguje na nie nasz żołšdek!  Obok,  siedzšc wokół

obfituje we wspaniałe widoki. Gdy droga zbiega w dolinę nad nami zaczynajš pietrzyć

się góry. Po ich zboczach spływajš lodowce. Topniejšc, dajš poczštek wartkim

strumieniom, które rozmywajš drogę. Czasem trzeba wysišœć z autobusu, aby bez

obcišżenia mógł pokonać niebezpieczny odcinek. Strumienie forsujemy w bród…

Tybetańczyk jest życzliwy i przystaje kilka razy w ciekawych miejscach, abyœmy mogli

fotografować. Chińscy kierowcy  podobno nie sš tak sympatyczni. Œrednia

prędkoœć jazdy na tej trasie to 20 km/godz. Kiedy wšwóz górskiej rzeki trochę się

rozszerza na dole pojawiajš się pastwiska jaków, a także miniaturowe poletka, na

których uprawia się jęczmień.  Nie chce sie wierzyć, że na tych pustkowiach

mieszkajš ludzie i że mogš sie utrzymać z tego, co rodzš te niewielkie spłachetki

dzień naszej jazdy w kierunku nepalskiej granicy zakończyliœmy w Gyantse – niewielkim

miasteczka  nasz autobus ruszył dalej do miejscowoœci Shigatse, gdzie

bardzo ciekawe miasta) umieœciłem na osobnej stronie, aby do niej przejœć, kliknij

tutaj: do GYANTSE  I 

wrzeœnia.   Przed wschodem słońca piekielnie zimno na dworze!  

ludziach, to na pewno nie to że sš

niegoœcinni lub agresywni. Ci

na prowincji ubrani żałoœnie:  w tandetne tenisówki lub trampki  i okrycia

szutrowej drodze… Naszym autobusikiem strasznie telepie, szczególnie wtedy, gdy

przekraczamy koryta wyschniętych rzek. Tu i ówdzie w tym pustkowiu widać domki

sklecone, czy raczej ulepione z gliny.  Czasem stadko owiec i grupka ludzi, którzy z

daleka przyjaŸnie machajš do nas  rękami.  Potem mozolna wspinaczka na

Po-La – 4500 m npm… Mamy już za sobš kilka dni aklimatyzacji i trochę łatwiej

znieœć uboczne skutki przebywania na takiej wysokoœci. Zwalony czorten z pękiem

wypłowiałych flag, kilka kamiennych kopczyków i potem karkolomny zjazd w dolinę, aż

do rozjazdu dróg do Sakya. Tam czekajš przy drodze autostopowicze: tybetańscy mnisi i

dwójka europejskich trampów. Na tym pustkowiu szanse na “lift” majš raczej

wspinaczka na przełecz. Znów pęki modlitewnych flag i tablica z hieroglifami, z której

potrafimy odczytać jedynie wysokoœć: 5220 m. To miejsce nazywa sie podobno Lak-Pa-La.

Zapada zmrok, gdy osišgamy pogršżone w mroku osiedle. Nasz autobusik wjeżdża na

podwórko jakiegoœ “truckstopu” – nędznego zajazdu, w którym zatrzymujš się

kierowcy ciężarówek. Jest nas 28 osób, a wyplatanych paskami skóry lóżek tylko 19.

Całe szczeœcie, że prawie wszyscy majš œpiwory!  Za takie łóżko kasujš po 5

juanów. Przydziałowy litr wody wystarcza od biedy do umycia ršk i twarzy. A do jedzenia

mogš być frytki przygotowane na prymitywnej kuchni (patrz zdjęcie obok).  

Nie macie pojęcia jak wspaniale smakuje w takim miejscu przydŸwigana w plecaku z

dalekiej Polski konserwa turystyczna ! Nocš robi się piekielnie zimno. Szczerze

współczuję tym, co zjedli na kolację tybetańskš zupkę i nocš biegajš na dwór z