Transafricana cz.IXA- Goryle Rwandy II – Wojciech Dabrowski (Transafr9B.htm)

moment, gdy potężny silverback przysiadł, aby odpocząć i ostrożnie okrążyłem go, by

znaleźć się naprzeciwko. Przewodnik nie protestował, choć to on zazwyczaj

proponował w którą stronę można było się przesunąć. Dzięki temu mogłem zrobić

kilka ciekawych zbliżeń. Filmowałem i pstrykałem ostrożnie, a on patrzył na

mnie swoimi głęboko osadzonymi oczami. Nie da się ukryć – byłem

przeżyć taką przygodę, nawet jeśli jej koszt jest kolosalny jak na

możliwości płatnicze trampa – już w tej chwili opłata pobierana zarówno w

Rwandzie jak i w Ugandzie  za wyprawę do goryli wynosi ponad 300 dolarów od osoby, a nie

wykluczone, że jeszcze wzrośnie – wraz ze wzrostem ilości chętnych na takie

widać, że jest zaniepokojony lub gdy znaleźliśmy się na jego drodze, gdyż

może być to odebrane przez samca jako wyzwanie. Ale ten silverback siedział

się ponownie w gęstych zaroślach i spojrzał mi w oczy nieco inaczej wolałem

natychmiast po zrobieniu tego zdjęcia spokojnie się wycofać… Nie muszę

chyba dodawać, że towarzyszył

gdy dochodzi do zbliżeń z młodymi gorylami. Te nie są tak pewne siebie, a

spotkanie z człowiekiem wydaje się być dla nich taką samą atrakcją jak dla

nas – ludzi spotkanie z gorylem. Oczywiście nie wolno się także do nich zbliżać,

jedynie trzaskiem miażdżonych gałęzi sprzyja obserwacji całej grupy. Czy jej

członkowie porozumiewają się ze sobą głosem? – Nie zauważyłem, choć

odnotowałem różne pomruki, sapnięcia, stękanie, warknięcia, bulgotanie i

burczenie w

wielkich brzuchach oraz (za przeproszeniem Szanownych Czytelników) puszczanie

jeszcze jakieś 40 minut. Goryle do zrywania kory używały wyłącznie zębów,

dostać się do kory na górnej części pnia po prostu łamał cieńsze drzewka.

Samice (na zdjęciu obok) zadowalały się tym co było niżej. Nie zauważyłem, aby goryle walczyły

między sobą o co lepsze stanowiska do jedzenia. Czasem jedna samica czekała,

utrzymywała kontakt wzrokowy i gdy tylko dominujący samiec sforsował

kamienny murek udając się z powrotem do dżungli pozostałe goryle

stadko zajęło się oczywiście dalszą konsumpcją (jeżeli dziennie muszą dla

prawidłowego rozwoju zjeść 30 kilogramów to muszą chyba jeść prawie bez

przerwy) . Rozgarniając gałęzie krzewów wyszukiwały sobie tylko znane leśne

warunkach – w gęstwinie jest o wiele trudniejsze… Najczęściej między

fotografem i gorylem są po prostu gałęzie, a gdy w końcu uda się znaleźć

nasze spotkanie z gorylami przeciągnęło się nieco (ku mojej radości) ponad

regulaminową godzinę. W końcu jednak trzeba było zrobić to ostatnie zdjęcie,

towarzyszyło nam dyskretnie dwóch facetów z kałasznikowami. Dlaczego? Od

granicy parku jest tylko kilka

kilometrów do granicy Konga – dawnego Zairu, skąd na teren Rwandy wdzierają się czasem uzbrojone bandy

przewodnik Francis. Z udostępnionych statystyk dowiedziałem się, że w całym

2004 roku goryle w Volcanoes National Park odwiedziło 7747 turystów.

Najwięcej było Amerykanów (1821) i Niemców (1483). Polaków w 2004 roku nie

odnotowano. Grupa wyruszająca z przewodnikiem może liczyć maksymalnie 8

osób. Wytypowanych do odwiedzania jest tylko 5 gorylich rodzin. Czyli szansę

spotkania z gorylami ma  maksymalnie tylko 40 osób dziennie. Ja byłem jednym

z tych szczęściarzy. I w dodatku nie padało!  Dzięki Francis, zamówiłeś

teraz przyjrzeć się bliżej biednej wiosce u wjazdu do parku i jej

mieszkańcom. Chaty z chrustu oblepianego gliną, brak elektryczności,

ubrane w niezdarnie uszyte kretonowe sukienki lub używaną odzież zachodnią

dostarczona przez organizacje pomocowe. W stosunku do turystów są nieufni,

ale wiedzą już że za pozowanie do zdjęcia od bogatych turystów można dostać

długopis, a czasem nawet pieniądze… Francis powiadał: staramy się oduczyć

Wieśniaczki pracujące na kartoflanych i bananowych poletkach ubierają się

Jedna z nich urodziła właśnie pierwsze dziecko. Prosiła, aby sfotografować

tą małą główkę ledwie wyglądającą z becika.

Dumna afrykańska mama… Zdaje się, że w tym społeczeństwie urodzenie

Zauważyłem, że ludzie uśmiechają się tu raczej rzadko. Pełna okrucieństw

wieloletnia wojna domowa pozostawiła w psychice tych ludzi nieodwracalne

zmiany. Na nie nakłada się jeszcze dzisiejsza bieda.  A jednak były

Po powrocie do Ruhengeri odebrałem bagaż z hotelu Mahabura, gdzie spędziłem

ostatnią noc płacąc 10000 franków za duży pokój z łazienką. “Mahabura” miała

tą zaletę, że była blisko biura parku narodowego. W miasteczku nie ma

pakowanie i już maszerowałem do mikrobusu odjeżdżającego z centrum 

miasteczka. Wtłoczyli mnie na tylne siedzenie wpychając jednocześnie plecak

przez tylne drzwi. Byłem oczywiście jedynym białym w zatłoczonym

Wkrótce ruszyliśmy w dalszą drogę przez Kraj Tysiąca Pagórków. Tak właśnie

nazywają Rwandę – Les Pays des Milles Collines. Pagórków jest zapewne więcej

niż tysiąc i rzeczywiście przydają one wiele malowniczości tutejszemu

tarasami na których zielenią się mniejsze i większe poletka. Przy górzystej

rzeźbie terenu każdy skrawek ziemi wykorzystuje się pod uprawy. Techniki

pracy na roli są oczywiście bardzo prymitywne. To Afryka, ale górzysta,

gdzie dzienne temperatury  spadają nawet do 12 stopni. Rok ma cztery

pory: długą deszczową od połowy marca do połowy maja i krótką od połowy

października do połowy grudnia. Długa pora sucha trwa od połowy maja do

milionów ludności. To dużo, biorąc pod uwagę, że jej obszar jest 12 razy

mniejszy od powierzchni Polski. Główne plemiona to Hutu i Tutsi. To

właśnie między nimi toczyła się bratobójcza wojna. Walki trwające z

przerwami od czasu uzyskania niepodległości w 1962 roku osiągnęły kulminację

w 1994, gdy w ciągu trzech miesięcy wymordowano w tym kraju około 800 000

ludzi. Najczęściej ich winą było to, że należeli do innej grupy etnicznej.

przez wiele lat będą nosić piętno tej tragedii. Ludzie, których oglądałem

przez szybę zatłoczonej furgonetki byli smutni, zatroskani. Wewnątrz pojazd

nie było tego radosnego afrykańskiego gwaru i przekomarzania się, do którego

znalazłem się w Gisenyi nad Jeziorem Kivu.   KIVU…  Przez wiele lat była to dla mnie

jedna z tych magicznych afrykańskich nazw, kryjących za sobą wielką

niewiadomą.  Niewielu polskich podróżników dotarło w te strony. 

Chciałem teraz jak najszybciej skonfrontować swoje wyobrażenia o tym miejscu

z rzeczywistością. Ale o tym

>>>>>Przejście