Transafricana cz.XIVA- Mozambik1 – Wojciech Dabrowski (Transafr14A.htm)

to dawna portugalska kolonia we wschodniej Afryce rozciągająca się wzdłuż

wybrzeża Oceanu Indyjskiego od Tanzanii do RPA. Trwająca przez wiele lat

wojna domowa utrwaliła w międzynarodowej społeczności obraz tego kraju jako

niebezpiecznego i zrujnowanego. Ale dziś w Mozambiku jest już spokojnie. Nie

należy tylko zapuszczać się na bezdroża ze względu na pozostawione po wojnie

tu i ówdzie  pola minowe. Wiz na granicy w 2005 roku już nie dawali,

ale można je bez trudu uzyskać w Europie (Berlin) lub w konsulacie w

kaganki paliły się w oknach kilku gliniaków, gdy rozklekotaną matolą (tak w

Malawi nazywają furgonetki) dotarłem do granicznej wioski Nayuchi.

Wiedziałem, że będę musiał tu przenocować w murzyńskiej chacie: w

przewodniku pisali, że przejście graniczne czynne jest od 6 do 18. Przy

szlabanie na piaszczystej drodze nie było wprawdzie żadnego wartownika, ale

potrzebna była pieczątka wyjazdowa w paszporcie – nie chciałem mieć

kłopotów.   Znalazłem nocleg w murzyńskiej chacie. Łóżko było twarde i w nocy cięły moskity toteż gdy o

siódmej rano zjawiłem się w biurze odpraw nie miałem najlepszego humoru. Pan

oficer przyszedł dopiero o 7.30. Z pieczątką nie robił problemów. Wyszedłem

przed biały, stacyjny budyneczek (na zdjęciu) i tą piaszczystą drogą

drodze stara tablica, a między drzewami obok w chatach mieścił się

mozambicki posterunek celny. Zaskoczenie… W Malawi wszyscy funkcjonariusze

mówili po angielsku. Tu – tylko portugalski… Dogadaliśmy się jakoś – nie

musiałem otwierać plecaka. Po kilku minutach pomaszerowałem międzynarodową

piaszczystą drogą dalej. Przy drodze stały chaty pierwszej mozambickiej

Między chatami siedziała pierwsza mozambicka rodzina. Przystanąłem,

wyciągnąłem aparat – i tak powstało to zdjęcie… Pierwsze kontakty z ludźmi

jak po malawijskiej stronie w budyneczku stacyjki. U cinkciarzy przed

wejściem wymieniłem resztę moich kwaczy na metikale. Były mi potrzebne:

pieczątkę wjazdową do paszportu dostaje się po wklejeniu 30000 metikali. To

na szczęście niewiele. Za jednego dolara USA płacono 22000…  I co dalej?   Z

granicznej wsi Entre Lagos do  najbliższego miasta – Cuamby było 80

kilometrów. Kiedy będzie jakiś transport?   Siadaj przed stacyjką. Do wieczora

może nadarzy się jakaś chapa [mówią: czapa]… Przejazd czapą kosztuje

Po około godzinie nasłuchuję… i uszom nie wierzę… Stukot pociągu! 

Staje przy peronie. Wprawdzie to tylko krótki skład towarowy, ale na końcu

ma doczepiony kryty wagon z przedziałem hamulcowym. jedzie do Cuamby. 

prezent, ale w końcu “załatwiam” jego wniosek oferując mu zdjęcie z jego

Szlak kolejowy prowadzący przez sawannę jest w fatalnym stanie. Tą odległość

80 kilometrów pokonamy w 5 godzin. I dobrze, bo rozwiniecie większej

szybkości mogło by się źle skończyć… Popatrzcie na zdjęcie obok – to nie

jest

Cuamba okazuje się małym miasteczkiem o szerokich ulicach bez nawierzchni…

latach sześćdziesiątych – po

Z Cuamby trzy razy w tygodniu kursuje pasażerski pociąg do Nampuli… Przejazd

w drugiej klasie (są trzy klasy) kosztuje 250000 metikali. Ruszyliśmy w trasę

Nampula w której nasz pociąg skończył bieg nie jest ciekawym miastem.

Chciałem kontynuować podróż aż na Wyspę Mozambique. To było jeszcze jakieś

200 kilometrów. Przed dworcem pokazano mi załadowaną “czapę”. Na pierwszy rzut

oka nie było szansy aby się wcisnąć na skrzynię, ale potem jakoś znaleźli

czterech godzinach spędzonych na burcie odkrytej furgonetki jadącej z

Nampuli bolało mnie odbite siedzenie. Dotarliśmy do celu już po zmroku. Z

ulgą witałem widok długiej, oświetlonej grobli prowadzącej na wysepkę.

Casa Luis – Private Garden – pokój jednoosobowy ze wspólnym prysznicem

do rangi stolicy Mozambiku Portugalczycy rządzili swoimi koloniami we

wschodniej Afryce z Wyspy Mozambik – Ilha de Mozambique. Na niewielkiej

wyspie, połączonej ze stałym lądem wąską groblą o długości półtora kilometra

wznieśli nie tylko sporą forteczkę, ale także kościoły, pałace i dziesiątki

pastelowo malowanych kolonialnych domów. Stolicę przeniesiono potem na

południe, na Ilha (tak mówią o niej miejscowi) czas zatrzymał się w XVII

z najciekawszych  kompleksów starej architektury jakie można zobaczyć w

Południowej Afryce. Jeżeli dodamy do tego sympatycznych ludzi

się, że Wyspa Mozambik – Ilha de Mozambique jest jeśli nie najciekawszym, to

na pewno jednym z najciekawszych regionów turystycznych Mozambiku. Uważam,

że wizyta w tym kraju bez odwiedzenia Ilha de Mozambique będzie niespełniona…   

Ale o najciekawszych obiektach wyspy i mieszkających na niej ludziach 

>>>>>Przejście