Tobago na Karaibach, cz.1 -Południe – Wojtek Dąbrowski (Tobago1.htm)

górzyste. Kawałek płaskiego terenu dla wybudowania lotniska znaleziono na

Crown Point – na południowo-zachodnim krańcu wyspy. Pas startowy jest na

tyle długi, że lotnisko może przyjmować pasażerskie odrzutowce. Na

razie to jeden lot tygodniowo z Frankfurtu i jeden z Londynu… Terminal

jest tu maleńki, ale port lotniczy ma za to bardzo długą nazwę: Arthur Napoleon

zamieszkać tuż przy lotnisku, aby nie wozić się z bagażami po wyspie, a

także ze względu na dobre skomunikowanie Crown Point zarówno z północną jak i południową

stroną wyspy… Tobago ma 42 kilometry długości i w jest szerokie do 10

kilometrów. Zielone góry wyrastają tu na wysokość do 550 metrów ponad poziom

hostelworld.com znalazłem tanie zakwaterowanie w odległości zaledwie 10

minut marszu od terminalu lotniska, w bocznej uliczce. Instytucja (na

zdjęciu obok) nazywa się Bananaquit Appartaments. Za najtańszy pokój

dwuosobowy (wciąż z klimatyzacją, łazienką, lodówką i małym kuchennym

aneksem, gdzie można sobie pitrasić biorą tu 50 USD – co jak na Karaiby nie jest

każdy z małym tarasem rozłożone są w tym pensjonacie wokół małego, wewnętrznego dziedzińca, co

izoluje je od hałasu ulicy. Zamykajcie drzwi po zmroku, bo moskity lecą do

dotarcia na Tobago z Trynidadu jest prom:

http://www.ttitferry.com/index.php Przeprawa trwa 2,5 godziny, a bilet w

jedną stronę kosztuje 50 trynidadzkich dolarów. Podczas mojego pobytu za 1

rozpocząłem od stolicy wyspy – miasteczka Scarborough. Dojechałem tam z Crown

Point publicznym autobusem za jedne 2 “trynidady”. Najbardziej

reprezentacyjnym fragmentem miasta jest skwerek na wybrzeżu z nowymi

pawilonami handlowymi, które otwierają w święta, lub z okazji wizyty

trzy stare armaty i tablicę z informacją o historii wyspy, odkrytej przez

Kolumba w 1498 roku. Pierwszymi osadnikami z Europy, którzy osiedlili się na

wyspie w 1654 roku byli Kurlandczycy. Potem Tobago aż 33 razy przechodziło z

rąk do rąk. Było też kryjówką karaibskich piratów. Dziś wraz z sąsiednim

Trynidadem tworzy niepodległe państwo, będące członkiem Brytyjskiej

Scarborough mieszka 17 tysięcy ludzi – prawie wyłącznie ciemnoskórych. W

dolna część miasta rozłożona wokół przystani promowej ma charakter handlowy

parlamentu jeszcze wyżej osiąga się górujący ponad miastem i portem Fort

King George, zbudowany przez Brytyjczyków w latach 1777-79. W obrębie fortu

zachowało się sporo historycznych budowli – między innymi przykryta

koszarowych urządzono tu małe muzeum (wstęp 5 TTD) z eksponatami

pokazującymi życie miejscowych Indian. Ale wejście na teren samego fortu

jest bezpłatne. Na urwisku fortu od strony otwartego morza funkcjonuje

można się fotografować przy armatach i moździerzach z różnych okresów, ale

największą atrakcją tego miejsca jest widok otwierający się ze wzgórza na

wybrzeże wyspy w kierunku północnym. To Windward Coast – nawietrzna strona

kierunku wybrałem się na moją pierwszą wycieczkę po wyspie. Postanowiłem

korzystać z lokalnego transportu, który jak na Karaiby jest relatywnie tani

i dobrze zorganizowany. Węzłem wyspiarskiej komunikacji jest oczywiście

Scarborough, a dokładniej – Temporary Bus Terminal pokazany na zdjęciu obok.

Autobusy mają jak widać przyzwoite. Gorzej z rozkładami jazdy, które nie są

nigdzie wywieszone i o godzinę odjazdu najbliższego busu trzeba pytać

urzędnika siedzącego w poczekalni. Cena przejazdu  w zależności od

linią zaznaczone są na mapce obok główne, asfaltowane drogi, po których

kursują publiczne autobusy. Pierwszym moim celem było miasteczko

kilkunastominutowym przepychaniu się przez wąskie i zatłoczone uliczki

Scarborough wyjechaliśmy na obwodnicę tego miasta. Ten odcinek trasy

prowadził najlepszą drogą na Tobago – to niestety bardzo krótki odcinek –

Potem droga bardzo szybko stała się wąska i kręta. Wkrótce zjechaliśmy z

zielonych wzgórz na wybrzeże. Przez zakurzone okna autobusu zobaczyłem

ocean. Na szczęście udało się odsunąć jedno z okien, by podczas jazdy robić

fotografować. Krajobraz tej części wybrzeża jest bardzo urozmaicony:

mniejsze i większe wyspy, półwyspy i góry docierające w wielu miejscach aż

ładniejszych wysepek na tym odcinku wybrzeża to Queen’s Island. Jeśli ma się

czas i pieniądze to można popłynąć tam wynajętą łodzią i wspiąć się

grzbietem na najwyższe wzniesienie wyspy. Podobno otwiera się stamtąd bardzo

minut później, gdy wspięliśmy się na kolejne nadmorskie wzniesienie

zobaczyłem w dali Little Tobago – leżącą w odległości kilkuset metrów od

brzegu macierzystej wyspy niewielką (1,5 km długości), górzystą wysepkę, na

kolonialnych, na początku XIX wieku Anglik – ówczesny właściciel wyspy

przywiózł na Little Tobago z Papui 50 rajskich ptaków, które zadomowiły się

na wysepce i – choć przetrzebione przez cyklon – mieszkają tam do dziś. Bazą wypadową do wycieczek na Little

Tobago jest osada rybacka Speyside, leżąca naprzeciw wyspy. Kilka

funkcjonujących tam hotelików dysponuje motorówkami (niektóre z nich mają

przeszklone dno) i organizuje wycieczki na porośnięte bujną roślinnością

po nawietrznej stronie wyspy ma ładną plażę, osłoniętą przez wysepki. Rzadko

bywają tu wysokie fale, co decyduje o popularności tego wczasowiska wśród

turystów. Ale nie oznacza to, że przyjeżdżają u tłumy. Gdy tamtędy

przebiegająca po obwodzie wyspy wspina się na przełęcz. Grzbietem w prawo

odchodzi stąd wąska droga do Flagstaff Hill, gdzie na maszcie powiewa dumnie

flaga kraju. Ale moim celem było położone po drugiej stronie przełęczy, nad

Zatoką Piratów (Pirates Bay) miasteczko Charlotteville. Najładniejszy widok

przebiega tu wzdłuż plaży. Przy niej skupił się cały handel miasteczka – kilka małych sklepików,

osiedla, u stóp wzgórza główna ulica przebiega tuż przy plaży, a po 

jej przeciwnej stronie – pensjonaty. Te tuż przy plaży są niestety drogie,

ale są tu także prywatne kwatery położone wyżej na zboczu, w których można

Miejscowi rybacy oferują zagranicznym turystom “fishing charters” czyli

wspólne rejsy na połów ryb. To jednak dosyć kosztowne wyprawy i myślę, że

stać na nie tylko pasjonatów wędkowania z dobrze wypchanymi portfelami.

Charotteville jest dobrze ukrytym klejnotem nie tylko tej wyspy, ale całych

Karaibów. Nie docierają tu jeszcze tłumy turystów. Może dlatego, że leży ono

w dużej odległości od lotniska i przystani promowej (ze Scarborough jedzie

się tu około 2 godzin).  Ustronność tego miejsca w przeszłości docenili

także piraci, wracając często do zatoki, nazywanej zresztą obecnie Pirates

widziałem zaledwie kilku białych turystów. I oni, i miejscowi zaopatrywali

leniwie. Przy plaży znalazłem dwa kioski, których towar adresowany był do

turystów. W jednym z nich sprzedawano kolorowe ręczniki i T-shirty z

oferował pamiątki ze skorup kalabaszy i kokosów. Wyglądało na to, że dawno

nie widział klientów, bo zaproponował mi, abym za pieniądze sfotografował z

bliska te eksponaty. No cóż, tak też można coś zarobić… i to nie tracąc

prawie na samym północno-wschodnim krańcu wyspy, ale jak widać z mapki jest to już

strona zawietrzna – strona Morza Karaibskiego. Aby się tam dostać musiałem

przejechać z lotniska niemal przez całą długość wyspy. Wzdłuż północnego

brzegu, ze względu na zły stan drogi publiczny transport nie kursuje,

musiałem więc wracać tą samą drogą. Wykorzystałem to, aby wysiąść z autobusu

w Roxborough, gdzie w prawo odbija boczna droga do najpiękniejszego

drzewami doprowadza od głównej szosy do niewielkiego schroniska (na zdjęciu

po prawej). To tylko jakieś 600 m przyjemnego spaceru. W schronisku trzeba

zapłacić 40 dolarów za wstęp (na szczęście to trynidadzkie dolary) i wtedy

można pomaszerować ścieżką w głąb doliny. Nie trzeba brać przewodnika i

spływa potok. Po około 20 minutach marszu zobaczyłem wreszcie wodospad, a

właściwie wodospady. Bo okazało się, że Argyle Fall to właściwie cztery

kolejne kaskady na tym samym potoku. Łącznie mają 54 metry, co sprawia, że

żywiole, bo kocham wodospady. A te, choć nie niosły wiele wody były jednak

bardzo malownicze. Teleobiektyw kamery pozwolił przybliżyć górne piętra

kaskady jest spory staw (zdjęcie poniżej), który ma podobno do 6 metrów

wejście na strome lewe zbocze kanionu (co nie jest wcale takie proste i

bezpieczne), to można zmieścić w jednym kadrze wszystkie cztery kaskady

stroma ścieżka pozwala wspiąć się pod trzecie piętro  wodospadu. 

Z dużych głazów, które tam zalegają otwiera się widok na drugą kaskadę. Jak

ścieżki jest tak stromy, że opiekunowie wodospadów zdecydowali się dla

większego bezpieczeństwa zainstalować tu linę. Zauważyłem, że nie wszyscy

wchodzą wyżej… Myślę, że jednak warto – stromy odcinek jest bardzo krótki

jak na zdjęciu obok otwiera się od trzeciej kaskady – mniej więcej z połowy

wysokości wodospadu.  Na szczęście nie cierpię na lęk wysokości –

mamy najwyższą kaskadę i szczyt wodospadu. Niestety w tym krajobrazie

występują bardzo duże kontrasty i szeroka rozpiętość oświetlenia. Ustawiłem

wartość ekspozycji na dół wodospadu. Niestety bryzgi piany w górnej części

kaskadę akurat w chwili, gdy grupa miejscowych zażywała tam kąpieli. Trzeba

to jednak wyraźnie powiedzieć, że pod górną kaskadą możliwa jest kąpiel pad

prysznicem, a nie w basenie. Bo bajorko, które powstało po górną kaskadą

jeszcze wysoko, gdy pełni wrażeń wróciliśmy od Argyle Falls na główną szosę.

Ale ruch na szosie był już bardzo mały, jakiś miejscowy przechodzień

wyjaśnił, że późnym popołudniem trudno o publiczny autobus do Scarborough.

Ruszyłem więc pieszo szosą na zachód. Po kilku set metrach znalazłem się na

brzegu oceanu – to była Princes Bay. Prawda, że piękny widok otwierał się z

maszerowałem dalej  szosą, ale do celu było jeszcze ze 20 kilometrów! W

końcu – reagując na moje rozpaczliwe machanie zatrzymał się przejeżdżający

samochód osobowy. Zabrał mnie do stolicy wyspy, zapłaciłem za przejazd tyle,

co w autobusie. Wydaje się, że taki sposób płatnego autostopu jest tu

ulicach ryczały głośniki kampanii wyborczej – rozdawano T-shirty partii

czerwonych i chorągiewki partii żółtych. Na ulicach dominowały tego wieczoru

właśnie te dwa kolory. Tylko dla tej pani nie znaleźli odpowiedniego

czerwoni przeciwko żółtym. Ale nie widziałem, aby dochodziło do rękoczynów.

Rozmawiali ze sobą!  Nikt (na razie) nie zrywał plakatów wyborczych

(takich jak poniżej). Jak zdążyłem się zorientować ta “żółta” partia to była

chorągiewkę, to schowałem ją do torby. A potem nadarzyła mi się czerwona.

Obie przywiozłem do Polski i podarowałem moim wnukom. Takich chorągiewek na

autobus jadący ze Scarborough do Crown Point. Po dniu pełnym wrażeń i