Wojtek Dabrowski – Socotra 2012 cz.3 – zachód (Socotra3.htm)

jemeńską wyspę o nazwie Sokotra. Agencja turystyczna na Sokotrze załatwiła

wizę i była organizatorem całego pobytu na Sokotrze – od wylądowania na

wyspie do odlotu. W ramach uzgodnionej kwoty ok. 80 dolarów na każdy dzień

pobytu zapewniała noclegi, transport samochodem terenowym, pełne wyżywienie

i przewodnika. Po zwiedzeniu niewielkiej stolicy wyspy – Hadibu wyruszyliśmy terenowym samochodem do wnętrza wyspy, by poznać jej

niezwykłe krajobrazy i unikalną przyrodę, a następnie wspiąć się na

najwyższy masyw górski wyspy – Skand.  O tym fragmencie podróży

napisałem w pierwszej części

relacji.  W trakcie  następnych dni eksplorowaliśmy wschodnią

część wyspy: diuny w Hayf i Arher, rezerwat przyrody w Homhil i wreszcie

wielką i piękną jaskinię Hoq. O tej części pobytu napisałem w

części drugiej relacji. Po

wielkości osada na wyspie – Qalansiya. Jak widać na mapce poniżej, mieliśmy

tego popołudnia do przejechania prawie całą długość Sokotry. Przypomnę, że

zachodnim mijaliśmy niewielki wioski zbudowane z kamienia – budulca, który

Ale na wybrzeżu zobaczyć można także pozostawione relikty z poprzedniej

epoki: radzieckie czołgi T-34.  Zardzewiałe i bezużyteczne, z lufami

W czasach, gdy Jemen był podzielony na dwa państwa: północ i południe Jemen

Południowy, budujący u siebie socjalizm sympatyzował ze Związkiem

Radzieckim. ZSRR miał za przyzwoleniem lokalnego rządu bazę wojskową na

strategicznie położonej Sokotrze. Potem Jemen się zjednoczył, ZSRR upadł i

Rosjanie z Sokotry wyjechali pozostawiając czołgi. Nie były krzykiem

nowoczesności, więc nie opłacało się ich wywozić. Lata mijały, czołgi

rdzewiały… Dziś podobnie jak białe meczety w wioskach mogą być atrakcją

najpierw widzi się dużą palmiarnię. To oczywiście palmy daktylowe. Daktyle

administracyjne centrum Zachodniej Sokotry nie wygląda zbyt imponująco.

Ulice poprowadzone między kamiennymi domami nie mają tu wcale nawierzchni, a

każdy przejeżdżający pojazd podnosi tumany pyłu, który osiada na tych

Na łagodnym zboczu ponad miasteczkiem jest coś, co miejscowi nazywają

military area. Żołnierzy tam nie widziałem, ale fotografowanie w tym

miejscu nie jest mile widziane. Wśród naszych arabskich gospodarzy wystąpiła

tu ostra różnica zdań.

Kierowca nie chciał stanąć, bo nie wolno. Przewodnik widać rozumiał, że

okopane, pordzewiałe czołgi to nie jest żadna tajemnica wojskowa. No to

szybciutko pstryknąłem kilka fotek mających historyczną wartość. I

W Qalansiya jest piękny punkt widokowy na małej przełęczy którą znajdziecie

ponad morzem – na krańcu grzbietu górskiego, który wprowadza do miasta.

Otwiera się tu widok w dwie strony – na wschód na lagunę i długą plażę na

mierzei tej laguny (macie go na zdjęciu poniżej) oraz na zachód – na rybacką

się Laguna Detwah – odcięta od morza mierzeją z Long Beach. Ta laguna ma

status obszaru chronionego, bo czasem pojawiają się na niej flamingi.

Po zjechaniu z przełęczy do osady skierowaliśmy się już inną drogą nad

lagunę. Jest tam małe obozowisko (czytaj: dwie wiaty i w odległości aż 100 m

od nich budka z azjatycką ubikacją oraz zbiornik ze słodką wodą). Przy tym

zbiorniku można sobie zafundować tzw. “bucket shower” – mycie polegające na

polewaniu się wodą z użyciem wody czerpanej z wiaderka przy pomocy kubka.

Dobre i to… Tylko ta odległość do toalety! Może być za daleko, gdy kogoś

mocno przyciśnie i za późno będzie na 100-metowy sprint przez piasek i

dnia (elektryczności tu naturalnie nie ma) wybrałem się na spacer

wzdłuż laguny, gdzie znaleźć można takie oto muszelki, jak na fotce obok

(ich wywóz jest zabroniony). Wdrapałem się też na małe, kamieniste wzgórze,

by raz jeszcze sfotografować lagunę. Obozowisko jest schowane po lewej

przygoda. Mieliśmy popłynąć rybacką łodzią z Qalansiya na odludną plażę

Shouab. Trasa ta na mapie zaznaczona jest przerywaną linią. Tłumaczenie

arabskich nazw na angielski nie zawsze jest jednoznaczne, spotkałem różne

wersje. Dlatego proszę wybaczyć mi literowe różnice, które tu czasem

rankiem pojawiliśmy się w rybackiej przystani czyli na “miejskiej” plaży w  Qalansiya

słońce było widać tylko na samych szczytach otaczających gór. Ze dwa tuziny

też staruszkowie, którzy już sami nie wypływają w morze. Ale jest to dla

nich jakieś wydarzenie, urozmaicające monotonię życia. Jest z kim pogadać i

pochwalić tych, co wrócili z morza. A efekt połowu tego ranka był niezły.

dnia stan morza pozwala wypłynąć z turystami na wycieczkę. Ale poprzedniego

wieczoru  spotkaliśmy naszego szypra, który oświadczył, że nie

przewiduje wiatru i zbyt wysokiej fali. Miał na imię Ahmed. Zrobiłem mu

zdjęcie – i wyszedł chyba jeden z lepszych portretów przywiezionych z tej

Ahmed Szyper uruchomił silnik i popłynęliśmy w kierunku skalistego

przylądka. Cały rejs miał trwać około 1,5 godziny w każdą stronę.  Gdy

osiągnęliśmy przylądek zaczęło trochę bardziej bujać, ale pojawiły się także

pływające parami delfiny. Niestety pojawiały się na powierzchni tylko na

Mogliśmy też obserwować z łodzi wodne ptactwo: tutejsze mewy, rybitwy i

głuptaki. Ptaki nie były wcale płochliwe, tak jakby łodzie i ludzi oglądały

oczy na szerokim na kilkadziesiąt metrów czyściutkim piasku to liczne

malowniczych, różowych wzgórz są zielone zarośla i za nimi – jakieś małe,

w moim kierunku z przeciwległego, odległego o 3 kilometry krańca plaży. W

końcu spotkaliśmy się jak rozbitkowie na tej izolowanej, pustej plaży.

Pozdrowili mnie: Ma’Saalama!  Nie mówili po angielsku, ale zrozumiem o

co chodzi: zobaczyli lodź i chcieli zabrać się z nami z powrotem do Qalansiya…

Mamy autostopowiczów! – pomyślałem. I oczywiście skwapliwie przytaknąłem:

Abdullaha i Hameda (tak się nazywali) leżała na drugim krańcu tej wspaniałej

plaży. Tak daleko, że z nadpływającej łodzi jej nie widziałem… Dopiero gdy

spotkałem tych rybaków pokazali mi miejsce i w oddali zobaczyłem tych kilka

domków zlewających się barwą z kolorem górskiego zbocza. Zaznaczyłem je

Wioseczka, która przycupnęła na krańcu plaży u stóp wzgórza liczyła zaledwie

6 kamiennych domków. Zajrzałem do środka. Maty wyścielały podłogę. Jedyne

sprzęty to wbite w ścianę wieszaki, na których powieszono odzież.

kilkadziesiąt metrów na górę ponad wioską i stąd zrobiłem jeszcze jedno

zdjęcie plaży Shouab. Wiem, że redaktorzy różnych poważnych magazynów

układają i publikują listy 10 najpiękniejszych plaż świata. Niemal wszystkie

te plaże, które wymieniają widziałem  podczas moich podróży po świecie.

I od teraz uważam, że Plaży Shouab należy się miejsce w pierwszej

Z tego samego miejsca na zboczu miałem ładny widok w kierunku zachodniego

fragmenty wysokich nadbrzeżnych skał są niemal  pionowe i przypominają

przylądkiem powiało i zakołysało tak, że musiałem pospiesznie schować kamery

głęboko do torby, aby nie zostały pochlapane słoną morską wodą. Mieliśmy

doświadczonego szypra, ale i tak do Qalansiya dotarliśmy w przemoczonych

ubraniach – tak zacinały bryzgi wody! Ale mimo to była to wspaniała

czwartkowy lot Yemenii do Sany. Ale po przyjeździe na wyspę okazało się, że

Yemenia odwołała swoje czwartkowe loty nie zawiadamiając pasażerów. Nie jest

to linia godna zaufania! Musiałem skrócić o jeden dzień swój pobyt na wyspie

i wylecieć w środę Felixem. Ale i tak udało się zrealizować założony

noc na wyspie w stolicy wyspy, więc jeszcze tego samego popołudnia

Na bazarze rybnym nie ma straganów – towar rozkłada się na ziemi. O

warunkach higienicznych lepiej nie opowiadać… Ale jest to bez wątpienia

trasie podróży (po angielsku) można przeczytać w moim