Wojtek Dabrowski – Rodrigues Island 2010 (Rodrig2.htm)

Rodrigues jest znacznie mniejszy od Mauritiusa – wyspa ma rozmiary 18 x 8

kilometrów i bardzo różni się od swojej siostry – zarówno krajobrazem, jak i

kulturą. Sam Mauritius ma bardzo silne piętno hinduskie – mieszka tam wielu

Hindusów, na ulicy bez przerwy widzi się kobiety ubrane w sari. Na Rodrigues

(miejscowi mówią: [Rodrig] ) mieszkają prawie wyłącznie mniej lub bardziej

ciemni Kreole – potomkowie Afrykanów z Madagaskaru i kontynentu oraz

Europejczyków.

zwrócić uwagę, że wnętrze wyspy jest górzyste – jest tam pasmo szczytów

Rodrigues pokryty jest dość dobrą siecią wąskich, asfaltowych dróg. Wysepkę

można zwiedzać wypożyczonym samochodem, ale jest to dość droga metoda. Dla

trampa takiego jak ja znacznie tańsze są lokalne autobusy, docierające do

wszystkich większych wiosek. Z końcowych przystanków do turystycznych

atrakcji trzeba czasem przejść pieszo kilka kilometrów, ale zazwyczaj to

jest dużą wyspą – od krańca do krańca ma zaledwie 18 kilometrów. Transport

do poszczególnych osad zapewniają dychawiczne autobusy, w których jedyną

klimatyzację dają otwarte okna. Jeździ się nimi niezbyt komfortowo, ale

tanio – nigdy nie płaciłem za bilet więcej niż 25 mauritiuskich rupii (1 USD

tuż za mostem Churchilla jest stacja autobusowa. Stacja z kilkoma

przystankami, ale bez rozkładu jazdy. Podróżni jakoś nie protestują, że brak

rzetelnej i łatwo dostępnej informacji. Kiedyś w końcu ten ich autobus

przyjedzie! No chyba, że zbliża się wieczór. Już koło piątej trzydzieści po

południu cała publiczna komunikacja na Rodrigues zamiera, więc lepiej do

terminalu znalazłem dyspozytora siedzącego w czymś, co przypomina mały

stragan. To od niego można się dowiedzieć ile mniej więcej przyjdzie nam

Czas oczekiwania można sobie skrócić rozmawiając z miejscowymi. Z

nawiązaniem rozmowy z dorosłymi nie miałem problemu. Natomiast ciemnoskóre

nastolatki często się boczyły. Może uznawały, że jestem z innego przedziału

W każdym autobusie jest tu konduktor. Dysponuje drukarką na korbkę do

drukowania biletów. Płaci się gotówką. Gdy zabraknie mu drobnych dla wydania

reszty autobus staje przy najbliższym przydrożnym sklepiku. I za chwilę

Gdziekolwiek nie jedziesz ze stolicy wyspy, najpierw musisz się wspiąć z

poziomu oceanu na wysokość ponad 300 metrów – na Mount Lubin. Dopiero tam na

górze szosa rozwidla się w kilku różnych kierunkach – do poszczególnych

osad. Wspinaliśmy się powoli, z rykiem sfatygowanego silnika, ale dla mnie

jest to jednocześnie okazja do podziwiania tropikalnego krajobrazu wyspy. Im

pierwszej wycieczki wiodła na wschód wyspy – do Cotton Bay. Jechałem

nitka szosy, opadała w licznych pętlach ku malowniczemu wybrzeżu. Jeszcze

siedząc w autobusie można było się zachwycić kolorytem wody i bielą piasku:

dotarliśmy do końcowego przystanku od naszej szosy odeszła w prawo marna, ale jednak

Bay okazała się niewielką zatoczką z wąską plażą, zamkniętą z prawej

Cotton Bay zbudowano pierwszy z dwóch luksusowych hoteli, które znaleźć można

na wyspie Rodrigues – to właśnie te zabudowania wynurzające się na zdjęciu zza linii

zdjęciu powyżej łodzie, zaopatrzone w motor,  można wynająć na przejażdżkę –

raczej po lagunie, bo na otwartym oceanie taką łupinką za bardzo huśta .

gości, którzy od kąpieli na plaży wolą basen zadowoli zapewne miejscowy “pool”

z rozstawionymi wokół niego leżakami i barem, który ukryto pod palmami:

mieszkalne i apartamenty mieszczą się tu na dwóch kondygnacjach. Większość z

nich ma widok na zatokę, ale przesłonięty nieco przez linię drzew: Za pokój

po to tu przyjechałem, by spędzić czas w hotelu. W Coton Bay zaczyna się

najpiękniejszy pieszy szlak tej wyspy, prowadzący wzdłuż wybrzeża w kierunku

południowym. Napełniłem butelkę wodą do pełna przewidując kiepskie

zaopatrzenie po drodze i ruszyłem ścieżką. Już pierwsze widoki mogły

półwyspem zamykającym Cotton Bay od południa otworzyła się następna zatoka –

Fumier,

kto wie czy nie jeszcze piękniejsza, a przede wszystkim zupełnie wolna od łódek i

maszerowałem samotnie, smagany ciepłą oceaniczną bryzą, mijając kolejne

zatoczki i zakola wybrzeża. W końcu jednak zobaczyłem ludzi – plażowiczów.

Ale było to zaledwie kilka osób, których sylwetki ginęły zupełnie na

mauritiuska rodzinka na wakacjach (Mieszkańcy wyspy Mauritius reprezentujący

klasę średnią traktują Rodrigues jako destynację urlopową i organizują sobie tutaj

tanie wakacje). Ale że populacja Mauritiusa nie jest duża, to tacy

poprzednich zdjęciach widać srebrną linię wody pieniącej się na barierze

rafy koralowej otaczającej wyspę. Odległość bariery rafy od lądu jest

zmienna. czasem wynosi tylko kilkadziesiąt metrów. W barierze są pojedyncze

przesmyki umożliwiające wejście jednostkom pływającym do laguny i dotarcie

do plaży czy portu. Te przesmyki zobaczycie na kolejnych zdjęciach. 

maszerowałem dalej, odkrywając następne malownicze miejsca. Szczerze mówiąc

te fragmenty wybrzeża, gdzie ciekawie uformowane skały docierały do samej

wody podobały mi się bardziej niż szerokie plaże, które widziałem na

kolejnym kwadransie marszu ścieżka wprowadziła mnie na skałkę, z której

zobaczyłem Zatokę Wschodnią (Baie de L’Est)  i leżącą nad nią osadę Św.

Franciszka (Saint Francois). Do osady doprowadzona jest wąska szosa, która

tu się kończy.  Saint Francois to małe wczasowisko – jest tu kilka

małych pensjonatów dla turystów, z których najlepsza opinię ma Chez Claudine.

Mają tam dobrego ponoć kucharza i biorą 30 euro za dzień od osoby z pełnym

wyżywieniem. Pensjonat może pomieścić około 20 osób. Jeśli ktoś marzy o

zdobił wizerunek dość frywolnej syreny. Chciałem sobie zrobić z nią

zdjęcie, ale niestety w zasięgu wzroku nie było żadnego kandydata na

kiosk, w którym można kupić napoje i słodycze. Pół litra coli kosztuje u tej

pani 23 rupie. Ale nic bardziej konkretnego

I to tu właśnie zobaczyłem niewielki obóz miejscowych skautów. Przy wejściu do

obozowiska stał maszt z flagą, a pod nim zwracała uwagę misternie ułożona z

chlapiącym się przy brzegu (tego dnia było bardzo gorąco i wcale się nie

dziwię, że tak spędzali czas) i pomaszerowałem dalej przez iglasty las. To

się mała, urocza, odosobniona plaża. Miałem wielka ochotę zrzucić przepocone

ciuchy, wykąpać się i posiedzieć na słońcu. Ale zauważyłem ciemne chmury na

wschodnim niebie i pomyślałem sobie, że do celu daleko i co to będzie, gdy

na nadmorskiej ścieżce przy której nie ma żadnych schronów zaskoczy mnie

i ostre, koralowe skały wybrzeża z wściekłością waliły fale podnosząc

mi się, ze zaczął się przypływ, bo woda zalewała mniejsze plaże ukryte

odcinku wybrzeża linia rafy zbliża się bardzo do lądu i być może również

dlatego fale nie wytracają swojego impetu przebiegając przez bardzo wąską w tym

lunęło, a ja z braku innego wyjścia wczołgałem się pod karłowate krzewy

rosnące na wybrzeżu. Na tym odcinku wybrzeża nie ma bowiem żadnych schronów. Ulewa jednak skończyła się równie szybko, jak przyszła

bariera rafy dociera niemal  do brzegu widać na zdjęciu satelitarnym

znalazłem się na kolejnej małej i odosobnionej plaży. Dalszy ciąg ścieżki

dostrzegłem z daleka na klifie naprzeciwko. Trzeba było zatem najpierw zejść

z tych skałek na plażę, a potem ponownie wspiąć się na klif. Dlatego warto

zapamiętać, że nie jest to trasa dla spacerowicza w sandałkach. Moje

zdjęciu poniżej maleńka plaża Trou d’Argent. Podobno jest na liście

trzydziestu najbardziej urokliwych plaż świata. Tylko po

jednej stronie tej zatoczki klif zabezpieczony jest barierką. Ale to jedyne

takie miejsce na całej trasie. Spotkałem tam kilku piechurów zmierzających w

urokliwych plaż, oddzielonych od siebie odcinkami skalistego wybrzeża jest

tu wiele. Nie ma niestety dobrych map z zaznaczonymi nazwami i żałuję bardzo,

ale nie potrafię opatrzyć tych zdjęć nazwami… Podobno Francuzi wydali

kiedyś dokładne wojskowe mapy Rodriguesa, ale nie widziałem ich na oczy.

Szlak jest jednak wyznaczony rzadkimi żółto-pomarańczowymi znakami

na wschodnim wybrzeżu Rodriguesa to kazuaryny, w miejscowym języku nazywane

filao. Tu, na wschodnim wybrzeżu niemal bez przerwy smagane są wiatrem

wiejącym od

oceanu. W rezultacie te drzewka, które rosną na skraju lasku od strony morza są małe i przygięte w kierunku

otworzył się widok na kolejną odosobnioną plażę . Ta miała nawet niewielką

najbardziej charakterystycznych na tym odcinku szlaku. Ma kształt butelki –

z szyjką skierowaną ku morzu. Nic zatem dziwnego, że nazwano ją Anse

Bouteille. Na skałce po lewej stronie uchował się

odległości… Dlaczego nie podszedłem bliżej?  Musiałbym zawrócić i

wspiąć się na skałkę… W tropiku marsz wymaga znacznie większego wysiłku

niż w naszym klimacie. A ja nie wiedziałem dokładnie ile godzin przyjdzie mi

jeszcze iść… i czy nie spóźnię się na ostatni autobus jadący do stolicy

wielu miejscach wybrzeża podziwiałem krajobrazy. I w pewnym momencie

skonstatowałem, że ani przy ścieżce, ani na plażach nie ma tu żadnych śmieci

gdzie oprócz szarych koralowych pojawiły się czarne skały wulkaniczne.

Rodrigues. Przylądek obok nazywa się Pointe Roche Noire – Przylądkiem

otworzył się widok na plażę osady Gravier. Tu miałem chwilowo pożegnać

Skręciłem w kierunku widocznych z daleka pojedynczych zabudowań. Wśród nich

były takie, które dawno temu wzniesiono tradycyjną metodą: z kamienia i

dachem z palmowej strzechy. Dziś te stare budowle wykorzystywane są

odjeżdża z Petit Gravier o godz. 16.30. Do przystanku było jednak dość

daleko. Biegłem ostatnie kilkaset metrów i zwolniłem dopiero wtedy, gdy w

perspektywie drogi zobaczyłem czekający na końcowym przystanku autobus.

Kierowca jeszcze nie wpuszczał pasażerów. Zdążyłem, ale tylko dlatego, że

odjechał z kilkunastominutowym opóźnieniem. Tym razem nie narzekałem na

23 rupie.  Słońce już zaszło, gdy pełen wrażeń, ale głodny i zmęczony

dotarłem do swojej kwatery. Na stoliku leżało w plastykowym worku pół

bagietki, pozostałe ze śniadania. Wyciągnąłem w półmroku pieczywo i ugryzłem

z apetytem… Po chwili poczułem ukąszenie w wargę. Niemożliwe!… Mrówki –

stare znajome z tropikalnych krajów. Dziesiątki ich siedziały w pieczywie. 

Jak one się dostały do mojej bagietki?  Opuchlizna z wargi zeszła

do autobusu. Pierwszym celem był położony w centralnej części wyspy Saint

łatwe zadanie, bo stan dróg na wyspie w tamtych czasach pozostawiał wiele do

życzenia, a Saint Gabriel, gdzie postanowiono zbudować świątynię leży jakieś

250 metrów nad poziomem morza. Kronikarze zapisali, że niezbędne materiały

zaskoczony i zdumiony skromnością tego wnętrza. Gołe ściany proszące się o

świeżą farbę. Brak malowideł czy bogato zdobionych ołtarzy. Katedra jest

biedna, bo biedny jest Rodrigues – pomyślałem. Pod sklepieniem śmigają

ptaki. Kamienne naczynia w wodą święconą mają pokrywki, bo ptaki używały ich

rzadko pojawiający się transport zawróciłem pieszo do Sainte Familie, gdzie

od szosy biegnącej grzbietem odgałęzia się droga do Port Sud-Est. To nie

jest trudny szlak. Początkowo pozwala zajrzeć w głąb zielonych dolin, w

których rozrzucone są skromne domy tutejszych rolników. Czasem na tarasach

widać małe poletka z uprawami. Ale nie ma ich dużo, bo górzystość wyspy

temu z wysokości 300 metrów można tu podziwiać rozległą lagunę, zmieniającą

kolory od bladego turkusu do granatu. Na innych wyspach takie panoramy można

Grande Passe – jeden z przesmyków w rafie prowadzących do laguny i naturalny kanał, którym

te były robione z osady Eau Claire położonej przy szosie do Port Sud-Est.

Doszedłem tam pieszo, ale dociera tam również autobus. Za osadą na wzgórku

jest rezerwuar wody i to stamtąd otwierają się takie pyszne widoki na

czerwone dachy widoczne na wybrzeżu to drugi i na razie ostatni luksusowy

hotel na wyspie: Hotel Mourouk Ebony. Oferuje rodzinne 3-pokojowe bungalowy,

basen, restaurację i izolację od świata – ale takie wygody (i ceny) to nie

Claire widać także wysepki rozrzucone na terenie szerokiej z tej strony

laguny. W sumie na terenie laguny jest 18 takich mniejszych i większych

wysp. Można na nie popłynąć wynajętą łódką. Skorzystałem z takiej

musiałem poczekać na kolejny autobus znalazłem ładny kościół katolicki o

był wyraźnie zaintrygowany, gdy dowiedział się, że jestem z Polski.

-Pamiętamy waszego papieża! Był na naszej wyspie w 1989 roku. Byłem wtedy

odcień skóry wśród miejscowych spotyka się wyjątkowo rzadko. W ciągu wieków

na wyspę nadciągały kolejne fale ludności z Afryki, głównie z Madagaskaru.

Potomkowie tych ludzi przemieszali się z białymi. Dziś sami mówią o sobie:

uroczą dziewczynkę o czekoladowej skórze…  Tylko skąd ten smutek w

Cocos. Powiedziałem konduktorowi, że chcę do

jaskini Patate. 18 rupii…  Wysadzili mnie przy Petite Butte. Przy

przystanku autobusowym zazwyczaj jest jakiś sklepik czy kiosk, w którym

się zmienia, zabudowa wyspy się europeizuje i takie sympatyczne, tradycyjne

kreolskie domki za kamiennymi murkami, jak na zdjęciu poniżej, widzi się tutaj

coraz rzadziej. Tylko uginające się od kwiatów krzewy bugenwili rosną

skręciłem z szosy na szutrową drogę prowadzącą do Caverne Patate Rodrigues

zrobiłem jeszcze zdjęcia wysp w lagunie. W tym miejscu leżą najbliżej dużej

wyspy. Ta najbliższa to Ile Paille en Queue. Ta największa to Ile Gombrani,

satelitarnym zdjęciu pochodzącym z Google Earth widać, że laguna Rodriguesa

większa jest od samej wyspy. Nadruk “Port Mathurin, Mauritius”  ma

Dwie z nich, które udostępniono do zwiedzania reklamowane są jako największe turystyczne

domku dozorcy jaskini Caverne Patate z głównej szosy jest tylko 400 metrów.

Tu cztery razy na dzień przewodniczka prowadzi chętnych do mrocznego i

wejściu sprzedają pamiątki wycięte z miękkiej koralowej skały. Kiedyś na

wybrzeżu wyspy był swego rodzaju kamieniołom, w którym piłami wycinano całe

bloki wykorzystywane jako budulec. Obecnie ze względów ekologicznych nie

jaskini Patate kosztuje 75 rupii – w ramach tej opłaty wypożyczają kask

ochronny i jarzeniową latarnię, bo w tej jaskini nie ma oświetlenia…

metrów chodników. Z tego do zwiedzania udostępnionych jest 600 metrów. Nie

jest to trudny marsz – można się tu wybrać w sandałkach. Trzeba tylko

uważać, aby nie potknąć się o małe stalagmity. Przewodniczka zwraca uwagę na

centymetra na 50-100 lat. A ponieważ niektóre mają dwa metry to można

zapamiętałem coś, co przypominało do złudzenia makietę Wielkiego Muru

Chińskiego. A może to tylko moja, subiektywna ocena? Napiszcie proszę, jeśli

terenie Rezerwatu Francois Leguat jest około dwóch kilometrów nieoznakowaną ścieżką (trzeba zapytać przewodniczkę, to pokaże drogę). Jeśli

zaś przyjedziecie własnym transportem, to trzeba wrócić na główną szosę

prowadzącą z La Ferme, cofnąć się nią kawałek i zagłębić w kolejną, oznakowaną

znany był tylko żeglarzom zmierzającym na Daleki Wschód. Zawijali na

bezpańską wyspę, by uzupełnić zapasy słodkiej wody i żywności. Na wyspie

mieszkały wtedy setki wielkich lądowych żółwi, które biorąc pod uwagę ich

nieruchawość upolować było niezwykle

łatwo. Ich waga przekraczała często 100 kilogramów. Marynarze zabierali żywe

żółwie na pokład statków traktując je jako zapas niepsującego się mięsa. Na początku

XX wieku żółwi na wyspie już nie było. Dziś populację lądowych żółwi próbuje

się odtworzyć w specjalnie utworzonym rezerwacie w zachodniej części wyspy –

także ciekawa jaskinia. Bilet wstępu obejmujący obie atrakcje i małe muzeum

w mieszczące się w budynku kosztuje aż 265 rupii, ale warto tyle zapłacić.

Rezerwat zwiedza sie w grupach z przewodnikiem: pierwsza grupa wychodzi o

Caverne Patate odwiedzającym wypożyczają kaski. Latarki nie są potrzebne, bo

w tej jaskini zainstalowano oświetlenie elektryczne, barierki i wygodne

przewodniczka była oczywiście Kreolką. Większością w naszej grupie byli

miejscowi, wzmocnieni dodatkowo trójką dziewcząt z Francji, objaśniała zatem

najpierw po francusku. A potem, jak starczyło czasu był jeszcze komentarz po

angielsku dla reszty. Choć to angielski jest urzędowym językiem w tym kraju.

czyli Wielka Jaskinia ma 500 metrów oświetlonego chodnika. Jest przez to

może mniej “dzika” i dziewicza, ale reflektory wydobywają za to z mroku

Caverne ma dwa ramiona do których kolejno wchodzi się od wejściowego otworu.

Sami oceńcie na podstawie zdjęć, czy warto tu przyjechać – ja myślę, że

czeluści jaskini na światło dzienne schodzimy do Kanionu Tiyel – szerokiej

na kilkadziesiąt metrów rozpadliny w której mieszkają lądowe żółwie. Z

jednej strony maja swobodę spacerowania na dość dużym terenie. Z drugiej

strony – strome i wysokie na kilkanaście metrów ściany kanionu (na zdjęciu

wielkie lądowe żółwie

żyły kiedyś w dużych ilościach . Dwa wieki temu zostały całkowicie

wytrzebione przez żeglarzy. Teraz ich populację próbują odtworzyć – właśnie

tu – w

kanionie ludzie mogą bez przeszkód spacerować wśród żółwi, dotykać ich i

fotografować poszczególne okazy. Podobno jest ich aktualnie około 300. Te

niewątpliwą frajdę. Mnie taka okazja przydarzyła się po raz ostatni na

tu zirytowało, to fakt, że wszystkie te żółwie w rezerwacie ponumerowano, a

ich numery rejestracyjne wymalowano na szczytach skorup. Starałem się tak

Podobno największy samiec w rezerwacie waży 240 kilogramów. A długość tego

kanionie swój osobny, odgrodzony murkiem wybieg. Trafiłem akurat na moment

zwiedzania rezerwatu taki tramp jak ja ma problem, jak wydostać się stąd do

najbliższej szosy, po której kursuje autobus. W takiej sytuacji radzę

zawczasu zapytać innych ludzi z grupy. Większość z nich przyjeżdża własnym

transportem… Mnie się właśnie tak udało wrócić do La Fouche Corail i dalej

jaskiniami dużą atrakcją Rodriguesa jest leżąca w lagunie mała wyspa Ile aux

Cocos (Cocos Island) z rezerwatem morskiego ptactwa. Lądowanie na wyspie

wymaga zezwolenia władz, więc najprostszą metodą jest dołączenie do jednej z

grup wysyłanych codziennie na wyspę przez miejscowych operatorów. Ich usługa

za 815 rupii obejmuje: pick-up z hotelu, transport mikrobusem do przystani na

Pointe du Diable, rejs powrotny łodzią na Cocos Island, zwiedzanie wyspy i

lunch oraz transport powrotny. Zapłaciłem i wczesnym rankiem zabrali mnie z

jechaliśmy mikrobusem wzdłuż północnego wybrzeża, gdzie spotyka się

zaopatrzone w motor i daszek chroniący przed słońcem czekają

na turystów na cyplu Pointe du Diable. Ale nie ma tu żadnej przystani,

podobnie jak na Cocos Island. Nie pozostaje zatem nic innego jak tylko

podciągnąć spodnie, zdjąć buty i brodzić z plaży do łodzi. Niezastąpiony w

trwa prawie godzinę. Jest okazja, by od strony wody podziwiać wzgórza

Rodriguesa – płyniemy wzdłuż brzegu do przylądka Pointe Manioc i dopiero

jednoosobowa załoga wyrzuca żyłkę z przynętą i po chwili wyciąga pierwszą

bezludna wysepka wygląda jeszcze bardziej efektownie – jak te bajkowe wyspy

zakazanej wysepki dostrzegłem, że na tej wyspie wśród innych drzew rosną

na Cocos Island nie ma ani jednej kokosowej palmy, co zaskakuje każdego

także, że nie jest wcale obojętne, o jakiej porze przybywa turysta. Gdy my

dopłynęliśmy, był odpływ – łódź nie mogła zbliżyć się do brzegu i wysadziła

nas kilkaset metrów dalej – w płytkiej lagunie. -Do brzegu dojść trzeba

pieszo! Marsz staje się udręką gdy idzie się boso po fragmentach ostrej

koralowej skały wystających z piasku. Na zmienne pory odpływów nic nie da

się poradzić, ale ja radzę: zabierzcie na taką okoliczność zwykłe

gumowe klapki i unikniecie nieprzyjemności nazywanej “reef walking”

wygląda ten pawilon od strony wody. Po prawej stronie za drzewami ukryta

jest mała budka z toaletami i prymitywnym prysznicem. I to są jedyne “facilities”

jest jednak chyba  ta weranda dająca trochę cienia, bo słońce przypieka

niemiłosiernie. I nawet po wyjściu z kąpieli na słońcu wytrzymać jest

trudno. Nie zapomnijcie kremu z filtrem, o czapce – kapeluszu nie wspominam,

piesza wycieczka po rezerwacie  ptactwa z ciemnoskórą przewodniczką:

umieszczone są  tablice poglądowe traktujące o miejscowej faunie i

florze. Ale najciekawsze są oczywiście ptaki, których na wyspie gniazduje

kilka tysięcy. Nie dla wszystkich wystarcza miejsca na drzewach. Niektóre

fotografować z bliska, choć przewodniczka przywołuje do porządku niesfornych

wśród zasiedziałych tu gatunków zaplącze się jakiś samotny przybysz, jak na

jakieś pół godziny. Potem jeszcze można przejść się plażą aż do płotu,

którym odgrodzony jest zachodni cypel wyspy. Wracamy do pawilonu. Jest czas

na lunch wliczony w cenę wycieczki, na kąpiel w lagunie (płytko!) i na

plażowanie. Rozczarują się ci, którzy przyjadą tu z fajką i maską – tu

Odpłynęliśmy z wyspy o 14.30. Podobno dłużej przepisy zabraniają przebywać w

rezerwacie. Płynęliśmy tym razem pod wiatr i fala od czasu do czasu

skrapiała nas bryzgami wody.  Potem transfer mikrobusem i przed

zachodem słońca znalazłem się na powrót w moim pensjonacie. Był to

długi, ale mimo wszystko ciekawy dzień. Poznałem nowych ludzi i nowe

samolotem. W internetowej witrynie linii Air Mauritius wykupiłem bilet

zbudowanego na zachodnim krańcu wyspy dotarłem oczywiście lokalnym autobusem

za 23 rupie. Ostatnie 100 merów musiałem z moim plecakiem przejść pieszo, bo

końcowy przystanek jest w pewnej odległości od terminalu. Stanąłem spokojnie

w kolejce do rejestracji bagażu, by po chwili dowiedzieć się, że mój

90-minutowy lot na Mauritius będzie opóźniony i to nie wiadomo dokładnie

ile…  Cóż, żadnej alternatywy nie było – wypadało tylko uśmiechnąć