Po
co stworzyłem moje strony o podróżach?
Na pewno nie
po to, aby na nich zarabiać pieniądze, bo strony z założenia nie są stronami
komercyjnymi, choć na ich opracowanie poświeciłem już nie setki, ale tysiące
godzin… Głównym celem jest dzielenie się z innymi moją wiedzą
i doświadczeniem. Widziałem tego świata trochę więcej niż przeciętny
Polak i zamierzam dalej podróżować… Sam starannie przygotowuję swoje –
najczęściej samotne – podróże i wiem doskonale jak ważny jest dla podróżującego
“za grosik” trampa dostęp do informacji. Informacji, która nie tylko
pozwala więcej zobaczyć i przeżyć ale także uniknąć na trasie nieprzyjemnych
niespodzianek. Moje strony mają zatem służyć wszystkim tym, którzy wyruszając
na szlak szukają podróżniczej wiedzy. Od kilku lat gromadzić tą wiedzę jest
już znacznie łatwiej – wychodzi więcej ciekawych czasopism, ukazują się dobre
przewodniki, choćby słynna seria wydawnictwa Lonely Planet. Dlatego na moich
stronach tak niewiele piszę o krajach popularnych wśród turystów, opisanych w wielu
książkach i artykułach.
Jednocześnie, przedstawiając na stronach internetowego serwisu historię mojego
wieloletniego podróżowania chcę ośmielić tych, którzy nie mają dość odwagi, aby
przystąpić do realizacji swoich marzeń o poznawaniu świata. Pokazać, że nawet
bez jakichkolwiek dotacji (tak, tak – bez żadnych sponsorów!) można poznać
200 i
więcej krajów, wspiąć się na legendarne góry i popłynąć na rajskie wyspy…
Że wytrwałość w dążeniu do celu i gotowość do rezygnacji z innych, mniej ważnych
dóbr potrafi zaowocować zrealizowaniem rzeczy z pozoru dla zwykłego śmiertelnika
nieosiągalnych.
Internetowe publikacje mają dla mnie ważną zaletę… Wiecie, że od
1974 roku piszę do prasy o ciekawych miejscach na ziemi i o tym jak tanio do nich
podróżować. Uzbierało się tego kilkaset artykułów w kilkunastu tytułach;
szczegóły możecie znaleźć na stronie Moje publikacje. Ci z
Was, którzy kiedykolwiek amatorsko brali do ręki dziennikarskie pióro oprócz
satysfakcji doświadczyli zapewne także goryczy, którą niesie za sobą uprawianie
takiej twórczości: obcinania i wycinania tekstów, zmiany tytułów na
“bardziej sensacyjne” (choć nie zawsze sensowne), tu wstawiania śródtytułów
a gdzie indziej ich likwidacji. Słowem panowie redaktorzy (a ostatnio jeszcze częściej
panie redaktorki) z radością korzystają ze swojego prawa [“Redakcja zastrzega
sobie prawo do…”] …do “majstrowania” w tekstach bez porozumienia z
autorem. Często ma to opłakany skutek dla tekstu, pod którym pozostaje wszakże mój
podpis. Ale Oni wiedzą lepiej, co jest w tekście ważne, a co nie – choć często
niewiele wiedzą o kraju, o którym się pisze nie mówiąc o tym, że zazwyczaj nie
wychylili nosa poza Europę.
Mało tego, bywają bardziej pikantne przypadki. Kiedyś na przykład pani redaktor
poważnego magazynu zmieniła mi z zapałem “drzewo banianowe” na “drzewo
bananowe” robiąc ze mnie przyrodniczego analfabetę, który nie wie, że
bananowiec nie jest drzewem… Nie tak dawno w poradnikowej części
tekstu o Papui Nowej Gwinei napisałem, że 1 dolar wart jest około 2,5
miejscowych kina (czyli że 1 kina to ok. 40 centów USA). Ktoś z
redakcji to poprawił: 1 kina=3,2 dolara i… tak wydrukowano. Jakiś
wnikliwy czytelnik dopatrzył się bzdury i przysłał list. Owszem,
zamieszczono sprostowanie i przeproszono czytelników. Zapomniano tylko
jednocześnie przeprosić autora sugerując w ten sposób ogółowi, że to on
dostarczył do ilustrowanego magazynu materiał z takim kardynalnym błędem.
Przykładem dziennikarskiej ignorancji i jawnego lekceważenia autora może być
Dariusz Baran z tygodnika “Świat i Ludzie”. Zamówił u mnie tekst i zdjęcia z
rzadko odwiedzanej Wyspy Bożego Narodzenia. Kiedy poprosiłem o umowę
przysłał mi kalkulację na konkretną kwotę i zaręczył słowem, że firma jest
solidna i nie będzie problemów… Tekst i zdjęcia dostarczyłem w terminie
ostrzegając go w e-mailu, że jest jeszcze inna wyspa o tej samej nazwie i
prosząc o konsultowanie ewentualnych zmian. Wydrukowany artykuł zobaczyłem
dopiero po kilku miesiącach. Jeszcze wcześniej na trasie podróży dostałem
wiadomość od znajomego: “piszesz o atolu, a na zdjęciach są skaliste
wybrzeża”. Otóż okazało się, że pan Baran podmienił część zdjęć według własnego uznania i…
wyszła bzdura, podpisana przez Wojciecha Dąbrowskiego. Przelane honorarium
też różniło się znacznie od deklarowanej kwoty. Umowy wszak nie było… Takich sytuacji mógłbym wymienić
więcej…
Zupełnie inaczej jest gdy piszę na mojej stronie www. Tu nikt nie ingeruje w moje
teksty – piszę o tym, co sam uważam za ciekawe i pożyteczne, używając stylu być
może mało literackiego, ale za to takiego przy którym czytelnik nie
zaśnie. Zdarzają mi się za to “literówki” (za które Was
przepraszam!) i skróty myślowe – dla autora oczywiste, dla czytelników trudne do
zrozumienia… Jeśli coś takiego zauważycie – napiszcie proszę, abym mógł
poprawić i uzupełnić! Strona www ponadto jest miejscem, gdzie nie muszę się
ograniczać i mogę pisać spokojnie, aż wyczerpię temat (ileż to razy słyszałem:
-Panie Wojtku, ale tylko 3 arkusze po 1800 znaków, bo zdjęcie się nie zmieści!).
Efekty są namacalne: gdyby wydrukować na drukarce zawartość mojego “website”
to wyjdzie z tego opasłe tomisko formatu A4 o grubości kilkuset arkuszy. Wszystko
to dla Was – dostępne za darmo i to z każdego zakątka naszego globu! Niech żyje
internet!
Wojtek Dąbrowski ©