Wojtek Dabrowski – Pamir i Syberia 2015 cz.1 (PamirSib1.htm)

wyprzedzeniem zarezerwowałem noclegi w Green House Hostel – instytucji

noclegowej, którą teraz nie zawaham się nazwać najlepszym hostelem

Centralnej Azji. Z lotniska doszedłem tam w ciągu 20 minut pieszo – główną

ulicą w kierunku centrum i pierwszą uliczką w lewo za skrzyżowaniem ze

światłami. Małe podwórko schowane za wysoką, metalową bramą oblepioną

naklejkami. Nie ma tu żadnych szyldów. W piętrowym domu do dyspozycji gości

jest kilka pokojów z piętrowymi łóżkami i lockerami, duże wspólne łazienki i

przestronna, dobrze wyposażona kuchnia. Bardzo sympatyczna i dyskretna

obsługa. 15 minut pieszo do największego stołecznego bazaru, gdzie można

niewiele się zmieniło. Tadżykistan to najbiedniejsza z dawnych republik

radzieckich, nie posiada, w odróżnieniu od sąsiadów znaczących bogactw

naturalnych. Mimo to przybył w Duszanbe nowy pałac prezydencki, hotel

Sheraton i okazała biblioteka. W dawnym gmachu muzeum narodowego przy placu

Tadżykistanie, kraju o połowę mniejszym od Polski mieszka według szacunków

nieco ponad 8 milionów ludzi. Z tego prawie milion mieszka w samym Duszanbe

i przyległych osiedlach. Tadżykistan, niegdyś najbiedniejsza z radzieckich

republik stara się gonić świat. Nie jest to łatwe zważywszy, ze kraj nie

posiada prawie bogactw naturalnych z wyjątkiem energii górskich rzek. Ale

aby ją przetworzyć na energię elektryczną i sprzedawać sąsiadom potrzebne są

Tadżykistanu, gdzie po latach radzieckiej dominacji i tępienia w tym okresie

wszelkich wspólnot wyznaniowych odradza się teraz islam. Na ulicach zobaczyć

można eleganckie kobiety. Zupełnie współczesne ubiory spotykają się tu z

tymi tradycyjnymi. Wydaje mi się, że tych tradycyjnych kobiecych strojów

jest nieznacznie więcej. Obie kobiety na zdjęciach poniżej są piękne, ale

ubierają się zupełnie inaczej. Na szczęście u muzułmanek nie spotyka się

amerykańskich szacunków aż 98% ludności dzisiejszego Tadżykistanu uważa się

za wyznawców islamu. To głównie sunnici. Dwa główne święta muzułmańskie są

tu oficjalnie świętami państwowymi. Ale meczetów w w centrum Duszanbe nie

widać. Musiałem zagłębić się w zaułki starej dzielnicy za Hotelem Avesto, by

dotrzeć do największego meczetu miasta – Haji Jacoub. Trwały w nim prace

remontowe, ale pozwolili mi wejść do środka. Gdy wy tam zawitacie będzie

peryferiach Duszanbe za pieniądze płynące z Kataru budują od fundamentów

budynków najbardziej okazały wydał mi się gmach parlamentu. Tu niestety

trzeba bardzo uważać z fotografowaniem – lepiej zrobić to szybko i

się wielki park z wieloma pięknymi fontannami. Na jego skraju stoi przed

wysokim na kilka pięter triumfalnym łukiem pomnik najwybitniejszego w

dziejach Tadżyka – króla Ismaila Somoni – założyciela perskiej dynastii

jest narzeczem języka perskiego. Paradoksem jest, że w sąsiednim

Afganistanie mieszka więcej Tadżyków niż w obecnym Tadżykistanie. Uciekli

ważne, ale prawdziwe życie tego miasta podpatrzyć można na bazarach.

Najciekawszym z nich wydaje się Shah Mansour Bazar. Jeśli będziecie mieszkać

w Green House to znajdziecie ten bazar na drugim końce tej samej ulicy

dostać wszystko: od owoców i warzyw przez importowany z Rosji nabiał, mięso,

ryby aż po garnki i tekstylia. Starsze pokolenie Tadżyków wciąż jeszcze

dobrze mówi po rosyjsku, więc jeśli coś pamiętacie ze szkoły to nie będzie

kłopotów z dogadaniem się z przekupniami. Najważniejsza jest oczywiście

znajomość liczebników. Ale nawet gdy pamięć zawiedzie można zawsze napisać

świadczą o przywiązaniu do narodowej tradycji. Ze zdjęcia poniżej można

wnioskować, że na bazarze można kupić wojskowe uniformy, buty i wyposażenie.

klombów i fontann stoi pomnik Rudakiego – urodzonego w Tadżykistanie poety i

pisarza. Jego imieniem nazwana została najbardziej reprezentacyjna,

ilość różnorakich fontann. Ten rząd zbudowany został na skraju parku, wzdłuż

zdjęciu na prawej kolumnie usytuowane są za pomnikiem króla Ismaila

parku zobaczycie wielki pałac prezydencki (zdjęcie obok). To nowy pałac.

na zachód od Duszanbe w XVI wieku zbudowano twierdzę Hissar (używana jest

też nazwa Hisor). To chyba najważniejszy zabytek Tadżykistanu, więc

odwiedzenie tego miejsca jest obowiązkowym punktem programu zwiedzania

budżetowego podróżnika, którego nie stać na taksówki jest jeszcze kilka

innych sposobów dotarcia do Hissoru. Komunikacja miejska w tamtym kierunku

odjeżdża z przystanku naprzeciwko hotelu Sheraton. Pierwszy etap – do

Zarnisar Bazar. Mamy do wyboru zniorowa taksówkę (marszrutka 8) za 5 somoni,

autobusem – moja sąsiadka nie miała nic przeciwko temu, by zrobić jej

Bazar czekają kolejne marszrutki – tym razem juz do samej miejscowości Hisor

– płaci się 3 somoni. A z Hisor do ruin kolejna zbiorowa taksówka dowozi na

monumentalnej bramie (na zdjęciu powyżej) trzeba uiścić symboliczną opłatę

za wstęp – 1 somoni.  Za bramą otwiera się aleja zrekonstruowanych

w perspektywie twierdzy otwiera się wielki dziedziniec dawnej twierdzy z

twierdzy można chodzić i fotografować do woli, ale są tam także dość

kiedyś dwie medresy – szkoły muzułmańskie. W jednej z nich mieści się

Hissar w ten dzień nie wiedzieliśmy, że miejscowi nowożeńcy przyjeżdżają tu

po zawarciu związku robić przed twierdza pamiątkowe zdjęcia. Nam trafiły się

kolejno trzy młode pary – z orszakiem weselnym, muzyką trąbit i bębnów i

Duszanbe tą samą droga, spotykając w marszrutkach i autobusach kobiety w

samochodem 4×4 z lokalnym kierowcą wyruszyliśmy w Góry Fańskie – na Płn