Oman – interior – Wojciech Dšbrowski Relacja z podróży, zdjęcia i informacje (Oman4_pl.htm)

jak dzisiaj podstawowym Ÿródłem dochodów tego państwa jest sprzedaż ropy i gazu tak

w starożytnoœci Oman czerpał swe dochody ze sprzedaży kadzidła. Południowe obszary

tego kraju sš jedynym obok Jemenu i północnej Somalii miejscem występowania

kadzidłowców.  Wystawione w workach na sprzedaż grudki kadzidła można tu kupić

na każdym bazarze płacšc około 2 riali za kilogram, ale aby zobaczyć jak rosnš kadzidłowce trzeba

wybrać się daleko na południe kraju do do odległego o około 1000 kilometrów od

stolicy Salalah. Nużšca to podróż – prawie cały czas pustynia. Autobus z

pozbawionym niemal zupełnie opadów Omanie rejon Salalah jest wyjštkiem – tu przez kilka

miesięcy w roku (od czerwca do wrzeœnia) goœci monsun sprawiajšc, że krajobraz z

płowo-żółtego zmienia się w zielony, że mogš tu rosnšć obok daktylowych również

wielkoœci miasta Omanu i stolicy południowej prowincji Dhofar jest stojšca na dużym

że stšd własnie pochodzi obecny sułtan zabytków jest niewiele. Na uwagę zasługuje

wielki meczet do którego oczywiœcie innowiercy nie majš wstępu. Poza tym jest tu

niewielkie muzeum. Jednak głównš atrakcjš tego regionu pozostajš: trochę

łagodniejszy niż w pozostałych rejonach kraju klimat i długie, piekne oceaniczne

tego goœcia?  Nie?    Przecież to Wasz specjalny wysłannik do Omanu

!  Nie potrafiliœmy z przyjacielem oprzeć się pokusie kupienia sobie miejscowych

strojów (sš bardzo proste i przez to niedrogie) i wyjœcia w nich na ulice Salalah…

  Zapewniam Was, że zabawa była przednia…   Z odległoœci wszyscy

miejscowi brali nas za swoich, dopiero gdy podchodziliœmy bliżej nie bardzo wiedzieli,

jak reagować – tym bardziej, że wszystkich ich po kolei obdarzaliœmy szczodrze wylewnym

“Salaam alejkum!”.  Odpowiadali grzecznie: “Alejkum as-salaam!” i

wahali się, co dalej: bo faceci niby ubrani po naszemu, grzeczni, gadajš jak trzeba, ale

w twarzach coœ nie te rysy… Oni wytrzeszczali oczy, a my w naszych koszulinach

Rankiem odnaleŸliœmy miejscowy bazar. Głównym (i żywym) towarem oferowanym na

sprzedaż okazały się kozy…  Taka koza to skarb – daje mięso i mleko, a zjada

wszystko, co popadnie – nie tylko papier, ale także niektóre gatunki tworzyw sztucznych

– więc przy okazji oczyszcza kraj z niepożšdanych œmieci…  Sam bazar to dla

turysty przedziwne teatrum, z dziwnymi typami ludzi, mężczyznami w koszulinach

tutejsze kobiety zakrywajš niestety twarze czymœ, co przypomina czarnš maskę z

zwierzęcego targu jest oczywiœcie plac z rzędami małych sklepików i kramów. W nich

żywnoœć, gospodarstwo domowe… Ale nas, Europejczyków najbardziej cišgnie do tych z

błyszczšcymi pudełkami pełnymi wonnych ziół i grudek kadzidła.     Ludzie sš przyjaŸnie nastawieni.  Dzieci widać

rzadko jeszcze  widujš aparaty fotograficzne, bo dosyć nieufnie pozujš do zdjęć.

Ale wystarczy znajomoœć kilku podstawowych arabskich słów, aby zjednać sobie ich

zboczach gór znaleŸć można niepozorne, dziko rosnšce drzewa o poskręcanych konarach

i postrzępionych liœciach. Po nacięciu konarów wypływa z nich aromatyczna żywica,

która w starożytnoœci miała wartoœć większš od złota. Dzięki zawartoœci

olejków pali się sama wydzielajšc przy tym wonny zapach.  Na bazarach sprzedajš

tu tzw. burnery – ceramiczne naczynia do spalania wonnoœci, które turyœci często

pobliskiego portu Khor Rouri i stšd handlarze zabierali je w œwiat.   Wywożone na

płonęło przed ołtarzami bóstw. Trzej mędrcy oprócz złota i mirry złożyli

Salalah, przy drodze do Mirbatu. Jadšc dalej w tym samym kierunku przed samym Mirbatem w

samym œrodku rozległego cmentarza wzniesiono biały grobowiec muzułmańskiego

œwiętego – Bin Alego.  Giaurom oczywiœcie wstęp wzbroniony, ale wykorzystałem

fakt, że nikogo nie było w pobliżu i przezornie zdejmujšc buty zajrzałem do œrodka –

odnotowujšc w surowym pomieszczeniu tylko kamienny nagrobek nakryty ozdobnymi zielonymi

z zabytków warto odnotować tylko kilka zrujnowanych domów w stylu jemeńskim (granica

zaskoczyło, to  całe tony drobnych sardynek suszšcych się wprost na ubitej ziemi

wokół miasta. Mirbat żyje z rybołówstwa. A te sardynki łowiš po to, aby

przeznaczyć je następnie na paszę dla zwierzšt.  Jak się domyœlacie pachnie to

wszystko znacznie mniej przyjemnie niż “frankincence” (to angielskie słowo

tak oto dobrnęliœmy do końca opowieœci o mojej podróży przez Oman – zagadkowy kraj

sułtana Qaboosa Bin Saida.  Kraj wspaniałych krajobrazów, ciekawej kultury,

życzliwych ludzi.  Wcišż jeszcze dla trampa trudny w eksploracji…  Ale

może urok podróżowania polega właœnie na pokonywaniu tych trudnoœci ?  Czekam

na wiadomoœci od następnych polskich globtroterów, którzy odwiedzš ten niezwykły