Namibia 2012: The North – Wojtek Dabrowski (Namibia2.htm)

miast Namibii. W jego centrum zachowało się sporo budynków z czasów

kolonialnych. Dunes Backpackers, gdzie się zatrzymaliśmy oferuje pokoje w

stylu motelowym po 440 NAD z wliczonym śniadaniem. Ale ręcznik trzeba

przywieźć własny… W Swakopmund tankowaliśmy najtańszą benzynę w Namibii –

(to jakaś godzina jazdy szutrówkami), w pustyni jest miejsce gdzie rosną

najstarsze (jak twierdzą miejscowi) rośliny świata – wielkie welwiczje.

Teoretycznie jest to teren parku narodowego i przed wyjazdem ze Swakopmundu

trzeba odwiedzić biuro NWR i wykupić bilet za 40 NAD od osoby plus 10 za

samochód. Dają też marny szkic z planem dojazdu do słynnych i unikalnych

roślinek. Praktycznie w pustyni

biletów nikt nie sprawdza, a z drogi C-28 do miejsca doprowadzają

drogowskazy. Wiekowych roślin rośnie tam co najmniej kilkadziesiąt. Ta

południe od Swakopmundu rozłożył się port Walvis Bay. Doprowadza do niego

asfaltowa szosa. Samo miasto jest niezbyt ciekawe, ale kilka kilometrów od

niego warto zatrzymać się przy Dune7 – podobno najwyższej diunie Namibii. To

U stóp diuny przebiega linia kolejowa, której nie ma na mapach. Mogę się

tylko domyślać, że biegnie przez pustynię do kopalni diamentów w

Na południe od Walvis Bay znajdziecie także cały kompleks płytkich basenów

służących do pozyskiwania soli z wody morskiej. Nazywają to Walvis Bay

Lagoon. Wyboista terenowa droga prowadzi od placu z pryzmami białej soli (na

zdjęciu poniżej) po groblach oddzielających baseny aż do Pelican Point,

gdzie widuje się flamingi i inne wodne ptaki. Nie dojechaliśmy tam, bo droga

po kilku kilometrach zrobiła się odcinkami grząska i piaszczysta. Pelikany widzieliśmy

po drodze. Może tym z was, którzy dotrą tam samochodem 4WD uda się dotrzeć

wykorzystuje się tu między innymi do… budowy dróg. Przekonaliśmy się o

tym, gdy kolejnego poranka wyruszyliśmy ze Swakopmund na północ, wzdłuż tzw.

Wybrzeża Szkieletów – Skeleton Coast. Droga, którą jechaliśmy to nie była

kolejna zwykła szutrówka, jakiej oczekiwaliśmy. Ta droga była umocniona

solą, a jej gładka nawierzchnia przypominała asfalt. Taką drogę widziałem

już kiedyś w… Tybecie.  Solną drogą dojechaliśmy do rezerwatu fok

Uchatki widziałem już wielokrotnie w Antarktyce. Ale nigdzie nie występowały

w takim zagęszczeniu jak tutaj. Warto zapłacić 40 NAD od osoby plus 10 za

samochód, by zobaczyć ten tłum: dorodne mamusie i ich małe pociechy o

ciemnej jeszcze sierści uczące się pływać we wzburzonej wodzie (zdjęcie

powyżej). I te rozpaczliwie nawołujące mamy, która się im zagubiła (zdjęcie

poniżej). Na Cape Cross są ich tysiące. I replika krzyża ustawionego tu

Dalsza droga na północ jest ryzykowna i rzadko uczęszczana. Wielu turystów

zawraca z Cape Cross do Henties Bay i dopiero stamtąd jedzie dalej w głąb

lądu. Postanowiliśmy zaryzykować i jechać dalej wzdłuż Wybrzeża Szkieletów –

aż do Torra Bay. Po drodze nadarzył nam się wrak. Podobno było ich więcej,

Ta sugestywna brama z trupią czaszką wprowadza na teren Skeleton Coast

National Park. Przy bramie jest posterunek rangera, który rejestruje

wszystkich wjeżdżających. Jeśli delaruje sie tylko jednodniowy przejazd

Dalej jest już tylko szutrowa droga, plaża, spieniony ocean. Nie ma żadnych

osad ludzkich. Zaznaczona na dokładnych mapach Old Diamond Mine Toscanini

okazuje się miejscem, gdzie jest tylko kilka kopców wykopanej ziemi, bez

Tuż przed Torra Bay skręcamy w prawo – na szutrówkę prowadzącą do interioru.

Widzicie, jak wygląda nasz samochodzik po przejechaniu tego odcinka. Nie

sposób odczytać nawet numeru rejestracyjnego.  Jest wściekle gorąco.

Pochłaniamy litry wody. Na szczęście wody nam nie brakuje – wieziemy potężny

zapas “mineralki”, który wystarczy na dwa dni, nawet gdybyśmy utknęli na tym

Droga o numerze C39 – wyboista i pełna kolein prowadzi nas przez malownicze

góry – Great Table Mountains. Widoki są niesamowite. Czasem w polu widzenia

Od czasu do czasu przystajemy, by sfotografować niezwykłe formy skalne.

Przekraczamy bramę wyjazdową parku Skeleton Coast. Dla znudzonego

funkcjonariusza jesteśmy atrakcją. Nareszcie ma z kim pogadać! Ale my nie

mamy czasu… Musimy przed zmrokiem znaleźć jakiś camp z wymarzonym

prysznicem. Znajdujemy… W łazience nakrytej strzechą zapalają nam naftowe

Kolejnego dnia dotarliśmy do maleńkiego miasteczka Kamanjab. w tych

okolicach spotyka się wioski plemienia Himba. Himba żyją jak przed wiekami.

Trudnią się pasterstwem.  Bydło pasą mężczyźni podczas gdy kobiety

zajmują się dziećmi i domem. Odwiedziliśmy małą wioskę Himba. Mieszkała w

Mieliśmy okazję zobaczyć jak ci ludzie mieszkają i posłuchać o ich życiu

codziennym i obyczajach. Porozumiewaliśmy się z tymi ludźmi przez tłumacza –

“cywilizowanego” Himbę, mówiącego po angielsku. A gdy zaczął padać deszcz i

schroniliśmy się w chacie o glinianych ścianach to ten mały Himba bardzo

spędzonej w stylowym guesthouse Oase Garni w Kamanjab ruszyliśmy w dalszą

drogę. Dlaczego w takim tempie?  Każdy dzień dysponowania wynajętym

samochodem kosztuje. Za używanie naszego pojazdu przez 22 dni bez limitu

kilometrów zapłaciłem 500 euro, wliczając w to podstawowe ubezpieczenie.

Więc skoro już płaci się takie pieniądze (dla niskobudżetowego podróżnika

jest to spora kwota) to chce się maksymalnie wykorzystać ten samochód,

W pobliżu Kamanjab znaleźć można ciekawe skałki, ale także stare malowidła

naskalne Twyfelfontein. Dotarliśmy tam szutrowymi drogami, ale okazało się,

że bez przewodnika nie można zwiedzać tego miejsca. Opłaty sa spore. A że

widzieliśmy już te malunki na zdjeciach więc poprzestaliśmy na podziwianiu

Jeszcze tego samego dnia dotarliśmy do południowej bramy Parku Narodowego

Etosza – największego i najciekawszego parku Namibii.  Przy bramie

parku, gdzie trzeba zapłacić za pobyt (80 NAD za dobę od osoby i 10 NAD za

dobę za samochód) spotkałem tego uśmiechniętego chłopaka. Ubrany był po

żyjące tu dzikie zwierzęta. Trzeba mieś samochód, bo poruszanie sie po parku

pieszo jest zabronione. Ba! Na terenie parku, poza specjalnie wyznaczonymi

miejscami nie można wysiadać z samochodu! Ten zakaz jest rygorystycznie

przestrzegany – zwierzęta można fotografować tylko z samochodu. Chodzi o to,

by ich nie płoszyć. I to się sprawdza: zwierzyna nie ucieka przed wolno

W Etoszy są trzy obozy – campy, w których można nocować we własnym namiocie

płacąc 200 NAD za osobę lub w domkach płacąc prawie 10 razy więcej…

Zaplanowałem pobyt w parku na 3 dni, chcąc obejrzeć okolicę każdego obozu i

mieć szansę zobaczenia jak największej ilości zwierząt. Powitały nas żyrafy,

W obozowiskach był to okres posezonowy i nie było tłoku, ale miejsca (“sites”)

na namiot na wszelki wypadek zarezerwowałem w NWR z wyprzedzeniem – przez

internet. Praktyka wyglądała następująco: do campu przyjeżdżaliśmy około

jedenastej. Rejestrowaliśmy się w recepcji, wybieraliśmy sobie najlepsze

miejsce na namiot. Rozbijaliśmy go i po lekkim lunchu wyruszaliśmy własnym

Pierwszego dnia krążyliśmy w okolicach obozu Okaukuejo, najbardziej

wysuniętego na zachód. W tym rejonie jest niezbyt wiele zwartych lasów –

więcej jest łąk i otwartej sawanny. Ułatwia to obserwację zwierząt, bo widać

je z daleka. W porze suchej zwierzęta gromadzą się przy oczkach wodnych

(takich jak na zdjęciu poniżej). Ale my odwiedziliśmy park pod koniec pory

deszczowej, gdy jest wszędzie dostatek wody w kałużach i sadzawkach.

W obozie Okaukuejo nocami słychać było poszczekiwanie hien, przypominające

śmiech. W obozie Halali po campie krążyły szakale wyjąc w nocy. A w dzień na

stolik przychodziły wiewiórki… Poza tymi wielkimi zwierzętami w parku żyje

masa “drobiazgu” w tym surykatki – zabawnie stające na tylnych łapkach, gdy

parku najwięcej widzieliśmy antylop różnych gatunków. Nie jestem ekspertem i

nie było łatwo je sklasyfikować, ale wydaje mi sie, że ten odpoczywający

Bardzo podobna do springboka jest inna wdzięczna mała antylopa: steenbok. W

Czasem można obserwować jak młode samce przekomarzają się i toczą pozorowane

spotykane zwierzęta. Jedynym problemem jest fakt, że modele bardzo rzadko

Tak wygląda wiele dróg parku Etosza pod koniec pory deszczowej. Samochód 4WD

o wysokim zwieszeniu bez problemu przejedzie przez środek takiego bajora.

Ale nasze polo miało tylko 15 cm prześwitu i czasami z dreszczykiem emocji

forsowaliśmy takie kałuże. Nie zdarzyło się jednak na szczęście, abyśmy

Zdarzało się jednak, że zastawaliśmy zamknięte niektóre odcinki dróg.

Zamknięte także dla samochodów 4WD! Dlatego po przyjeździe do campu

najlepiej odwiedzić recepcję przynosząc swoją mapę (bezpłatnych map niestety

nie rozdają) i zaznaczyć sobie, co jest otwarte, a co zamknięte… Mimo

wielu zamkniętych odcinków i tak mieliśmy gdzie jeździć. Drogi są

wyrównywane po porze deszczowej i w środku pory suchej wszystkie powinny być

Sam środek Etoszy zajmuje tzw. Etosha Pan – wielka płaszczyzna okresowego

jeziora. Jej krańca nie było widać. Podczas naszego pobytu trochę wody było

jedynie we wschodniej części tej rozległej niecki – w okolicach campu

Żyrafy spotykaliśmy bardzo często – wydaje mi się, że każdego dnia. Wysokie

i majestatyczne skubały gałązki zielonych drzew. Spokojnie przechodziły

przez drogę przed maską naszego samochodu. A my stawaliśmy, patrząc z

się tak idealnie – profilem, aby zadowolić fotografa…   🙂  

przemieszczały się całymi rodzinami.

Wtedy można było dostrzec, że oprócz dorosłych osobników w takiej rodzince

mi się “ustrzelić” była samica kudu (na zdjęciu poniżej). Kudu łatwo

rozpoznać po jasnych pręgach zbiegających z grzbietu: 

Niektóre okazy są bardzo ciekawe i przez swój wygląd i przez dźwięki, które

w obozie Halali. Ten obóz jest chyba najrzadziej wybierany przez turystów.

Warto wiedzieć, że odwiedzający camp mają tu do

dyspozycji duży, 24-metrowy basen pływacki, w którym przyjemnie się

ochłodzić w skwarny dzień. Jak przy każdym campie jest tu także oświetlane

po zmroku oczko wodne. Mieliśmy szczęście – po zmroku pojawił się przy nim

których trudniej wypatrzyć zwierzęta. Ale czasem się udaje: obok mamy chyba

przemieściliśmy się do obozu Namutoni. I dopiero tutaj, podczas

obozowisko w Etoszy. Założono je wokół niemieckiego fortu wzniesionego w

czasach kolonialnych. Biały forcik (na zdjęciu poniżej) jest bardzo

odgrodzeni od dokuczliwych komarów dobrą moskitierą naszego polskiego

namiotu marabut-baltoro, gdy rozległy się pierwsze grzmoty tropikalnej

burzy. Padało przez kila godzin. Gdy się przejaśniło zobaczyłem, ze namiot

stoi w wielkiej, głębokiej do kostek kałuży. Podwinięta w górę podłoga nie

puściła i wewnątrz było sucho. Przenieśliśmy namiot na słońce, które znów

paliło. Przy temperaturze powyżej 30 stopni juz po godzinie był suchy i

pognaliśmy do Grootfontein, by w pobliżu tego miasta obejrzec największy

muszę powiedzieć, że bryła ciężkiego metalu, która przyleciała z kosmosu

mająca wymiary 3 na 3 na 1 metr robi wrażenie. Podobno waży az 50 ton! 

północ – do Rundu. Po drodze zatrzymano nas na posterunku kontroli

weterynaryjnej Mururani. Nie było problemów. Ale za posterunkiem zaczęła się

biedniejsza i bardziej autentyczna Namibia. To już nie była kraina wielkich

farm, których właścicielami są biali, ale Namibia małych wiosek o chatach z

sprzedaż ceramika produkowana w tych wioskach. Dla miejscowych. Bo który

niezbyt bezpiecznym miasteczkiem Rundu wjechaliśmy w tzw. Caprivi Strip –

wąski, wielokilometrowy pasek terytorium Namibii wciśnięty między Angolę,

Zambię i Botswanę. Przez Caprivi Strip biegnie dziś nowa, asfaltowa szosa

B8. Niewiele z niej widać. Ale równolegle do niej przebiega stara, szutrowa

droga łącząca wioski rozrzucone nad rzeką Kavango. I tędy właśnie

popatrzeć na graniczną rzekę Kavango. Po drugiej stronie rzeki jest już

miejscowych mieszkańców, okazali się bardzo sympatyczni i przyjaźnie

rodzinnej zagrody otoczonej wysokim płotem z patyków i sitowia. Ta wiata bez

ścian to miejsce gdzie na ognisku przyrzadza sieę posiłki – gdy pada. Gdy

nie ma deszczu ognisko płonie na piasku na środku zagrody. A rusztowanie po

lewej stronie pełni funkcję szafy, w której przechowuje się garnki i

skrzyżowaniu dróg siedziały kobiety sprzedające warzywa i owoce. Kupiliśmy u

szeroko rozlaną rzeką Kavango, która skręca z Caprivi na południe – do

Botswany.  campie był nawet odgrodzony od nurtu rzeki basen kąpielowy.

Odgrodzony siatką, by nie dostały się do niego krokodyle i hipopotamy.

(paskudny dojazd – 4 km od publicznej drogi) wróciliśmy na dobrą i zupełnie

pustą szosę B8 i nie bacząc na tablice ostrzegające przed słoniami

pomknęliśmy na wschód… Naszym celem było miasteczko Katima Mulilo położone

W Katima Mulilo zbudowano nie tak dawno most na rzece Zambezi. Przez ten

most zamierzaliśmy przejść do Zambii, by lokalnym transportem dotrzeć do

Zapisywane “na gorąco” wiadomości z trasy umieszczałem w moim