Wojtek Dabrowski – Mauritius 2010 część 2 – prowincja (Mauritius2.htm)

Pierwsze dni po zejściu na ląd spędziłem na zwiedzaniu stolicy Mauritiusa

Port Louis.

 Potem, korzystając z transportu publicznego postanowiłem zwiedzić

mniejsze miejscowości i turystyczne ciekawostki wyspy. Najtaniej można to

zrealizować korzystając z państwowych autobusów kompanii UBS. Niektóre z

nich mają tył ozdobiony dość wymownym apelem. Widać korupcja jest poważnym

Port Louis do Eureki płaci się 20 rupii, do Pamplemousses – 23, do

Flic-en-Flac – 25, ale wloką się niemiłosiernie, często stając po drodze.

Ale może to być również ich zaleta, pozwalająca na obserwację codziennego

grupie warto rozważyć wynajęcie samochodu osobowego z kierowcą na cały dzień

położona jest na

zachodnim wybrzeżu. Ale do najładniejszych plaż przy których zbudowano

ośrodki wypoczynkowe dla turystów jest stąd daleko. Turyści przybywający na

Mauritius w ramach grup organizowanych przez wielkie biura podróży z reguły

zabierani są z lotniska nie do stolicy wyspy, ale do ośrodków wczasowych na

oficjalnie wywieszone, ale po przyjściu na terminal można zapytać dowolnego

twarde ławki obite ceratą i po pięć siedzeń w rzędzie. Bilety kupuje się w

Pojazdy nie mają klimatyzacji. Przez lekko uchylone okienka do środka

dostaje się strumień powietrza, który trochę chłodzi pasażerów, ale i tak

jest gorąco. Więc takie obrazki na dłuższych trasach nie należą do

Ale taka podróż przez wyspę stwarza okazję do podziwiania krajobrazu.  Z

płaskowyżu na którym dominują płaskie i zielone plantacje trzciny cukrowej

Aby znaleźć sie na dawnej plantacji trzeba wysiąść z autobusu w Moka i

cofnąć sie szosa około 400 metrów. U stóp malowniczego szczytu znajdziecie

tam dawną rezydencję plantatorów zamieniona obecnie na muzeum (za wstęp

podzieleni na małe grupy (czasem trzeba trochę poczekać) oprowadzani są po

wszystkich pokojach zachowały się oryginalne sprzęty i bibeloty – głównie z

fortepian… Wszystko to oddaje warunki, w których żyły rodziny zamożnych

dotarłem autobusem do nadmorskiej miejscowości o zabawnej nazwie

Flic-en-Flac. To małe miasteczko o ciasnych uliczkach na południe od Port

Louis ma wybitnie wczasowy charakter. Jest kilka pensjonatów i dwa

przebiegającej równolegle do wybrzeża czekają sklepiki z pamiątkami i

miasteczka nie jest zbyt efektowna (jak widać na zdjęciu poniżej) ale ma w

tle malowniczą górę Le Morne Brabant, która wg podań była schronieniem

Flic-en-Flac. Oględziny wypadły całkiem nieźle: zadbane, jednopiętrowe

bungalowy rozrzucone są wśród tropikalnego ogrodu. Tu mieszkają grupy

plaży jest tu mały basen, w którym mozna się ochłodzić w skwarny, tropikalny

hotelem przygotowano leżaki pod parasolami. To raj dla takich, którzy chcą

wypocząć z daleka od tłumu, ale nie jest to miejsce dla takich, którzy chcą

Można przed nim zagrać w siatkówkę. Tylko chętnych jakoś niewielu – kto w

Architektura tego drugiego hotelu już tak nie zachwyca, ale jak widać

ciągnie się kawałek tamaryszkowego lasu i tu jest plaża publiczna, na która

przygotowano, więc zostawiają samochody pod tamaryszkami i biegną do

kąpieli. Biały pas rafy koralowej widać w odległości jakichś 100 metrów od

brzegu, ale wchodząc po białym piasku do wody też trzeba uważać, bo tu i

turystów. Oferuje przejażdzkę wśród afrykańskich zwierząt (zebry, antylopy,

strusie…) Karmienie małych zwierząt, łowienie ryb – tilapii. Sztandarową

atrakcja (dla bogatych jest spacer z oswojonymi lwami (2300 rupii) i zdjęcie

z drapieżnym kotem (lwem lub gepardem) za 500. Ubodzy turyści mogą popatrzeć

na lwy z platformy za 100. Do tego dochodzi opłata za wejście do parku: 300

(płacimy prawie dwa razy drożej od tubylców). Może bym się skusił na samo

wejście, ale była już godzina 16, a o 17 zamykali.  Widziałem wszystkie

te zwierzęta wielokrotnie na wolności, ale zgodzę się, że dla początkujących

godziny w otoczeniu tej tropikalnej roślinności zanim nadjechał autobus.

Dobrze, że nadjechał. Ostrzegano mnie, że po 17.00 publiczny transport

publicznym autobusem z Port Louis do ogrodu botanicznego Pamplemousses.

Koronkowa brama wejściowa jest bardzo reprezentacyjna. zaraz za nią trzeba

gdy na Mauritiusie panowali Francuzi. W 1767 posadzono tu warzywa, drzewa

owocowe i krzewy z całego świata. Między innymi słynne victoria regia

można wspaniałą kolekcję 80 różnych gatunków palm, sprowadzonych z różnych

zakątków świata. Jest tu między innymi piękna aleja palm królewskich (na

niezwykłych i najrzadszych drzew na pewno zwróci waszą uwagę talipot

corner” – kącik z drzewami korzennymi takimi jak goździki lub gałka

odwiedzających, którzy wcześniej nie widzieli drzew banianowych maja tu

pawilon nazywany Chateau de Mon Plaisir. W kilku salach na parterze

zorganizowana jest wystawa czarno-białych fotografii przedstawiających

model prasy do wyciskania soku z trzciny cukrowej i wielkie żeliwne kotły w

przybywają na Mauritius samolotem i nie chcą mieszkać w hałaśliwej i

zadymionej stolicy państwa dobrym rozwiązaniem może być wybranie na swoją

bazę Mahebourga – małego miasteczka na wschodnim wybrzeżu, położonego w

bezpośrednim sąsiedztwie portu lotniczego – taksówkarze biorą 10 dolarów za

kurs z lotniska do hotelików w Mahebourgu. Ja też wybrałem taka opcję, gdy

po powrocie z siostrzanej wyspy Rodrigues zamierzałem poświęcić jeszcze

wydrukować nieco dokładniejszą mapę wyspy, pokazującą niemal wszystkie

jego taniej bazy hotelowej

zarezerwowałem przez internet dość drogi pokój ze śniadaniem w ładnie

położonym na samym wybrzeżu “Auberge Aquarella” Tu niestety musiałem

zapłacić aż 55 euro za noc. Za to mogłem tam korzystać z internetu i małego

że dla trampa znacznie korzystniejsze ceny oferuje Orient Guest House (na

zdjęciu obok), Tu można dostać pokój już za 700 rupii, a jeśli ktoś życzy

cichym miasteczkiem ukrytym wśród tropikalnej roślinności, które z

zbiorów owoców liczi (lychee). Całe ich wiązki oferowano w wielu ulicznych

kramach. Te dorodne sprzedawali po 2 rupie za sztukę czyli za jedno euro

odbywa cotygodniowy Grand Marche czyli targ. Pomaszerowałem tam wcześnie,

ale okazało się, że mogłem spokojnie dłużej pospać, bo przekupnie zjeżdżają

Hindusi. W ich kramach można było kupić między innymi paczkowane

dla nas wanilii, która uprawiana jest na tej wyspie. Te większe pęczki

sprzedają po 700 rupii. Z braku turystycznych pamiątek można taką wanilię

sprzedawanych “na metry” szyje się na Mauritiusie nie tylko zasłony, ale

się na wybrzeżu Lwia Góra – Lion Mountain lub Mt du Lion. Najlepiej ja

leży niewielka wysepka, do której można dopłynąć łodzią lub motorówką. Na

właśnie tutaj, w okolicach dzisiejszego Mahebuorga zaczęła się kolonizacja

Mauritiusa. jako pierwsi w roku 1598 wylądowali tu Holendrzy, nazywając

wyspę Mauritius od imienia księcia Maurycego de Nassau. Upamietnia to

zmieniając jej nazwę na Ile de France. W okresie wojen napoleońskich, w roku

1810 Anglicy próbowani zająć Mauritius.  W zatoce Bay of Grand Port

rozegrała się wtedy bitwa morska, w której zwyciężyła eskadra francuska.

żadnych strat zajęli wyspę, przywracając jej pierwotną nazwę  –

połowie XIX wieku do pracy na wyspie sprowadzono z Indii tysiące Hindusów. A

oni przywieźli ze sobą buddyzm. Nie dziwi zatem obecność okazałego posągu

Ta sama wysepka fotografowana wczesnym rankiem, przy dobrym

nasłonecznecznieniu prezentuje się znacznie ciekawiej, ale nie ma tam plaż.

wyspa leży już nieco dalej – w łańcuchu rafy koralowej otaczającej

Mauritius. Jest tam (słabo widoczna na zdjęciu) latarnia morska.

Właściciele motorówek oferują wycieczki na wysepki zatoki. Ale trzeba

publicznego autobusu postanowiłem wybrać się z Mahebourga publicznym

autobusem za jedne 18 rupii do odległej o 6 kilometrów i bardzo wychwalanej

ładna, publiczna i bezpłatna plaża na która w świąteczny dzień (była

właśnie niedziela) ściągają całe hinduskie rodziny z prowiantami, zapasem

Siadają na rozłożonych płachtach i… jedzą, piją… Do wody biegają w

zasadzie tylko dzieci. Być może dlatego, że hinduska obyczajowość nie

(szybko uderza do głowy w panującym upale), grają na bębnach i

hotelik, można wypożyczyć motorówkę by pływać po zatoce lub po prostu

odpocząć pod parasolem patrząc na bajeczne kolory wód zatoki. Bo słońce w

Mahebourga brzegiem zatoki, ale okazło sie to niewykonalne. Wzdłuż brzegu

wybudowano tu liczne wille, a te ogrodzone są wysokimi murami, łącznie z

odcinkami plaży – musiałem wrócić na drogę i wobec braku autobusu

strefie tropikalnej bardzo często, ale do dziś nie jestem pewien ich nazwy.

Kiedyś jakiś krajowiec mówił o nich “alamond flowers”. Może wy wiecie, jaka

kokosowych palm, ale sadzi się je tutaj jako drzewa dekoracyjne. Bo komu by

się chciało wspinać na nie, by odcinać orzechy. Albo wydłubywać koprę? To

nie Pacyfik, gdzie sprzedaż kopry jest często jedynym źródłem dochodu

wynająć na cały dzień samochód z kierowcą, by dotrzeć do tych miejsc na

wyspie do których trudno dojechać publicznym transportem, bo na przykład

jada tam tylko dwa autobusy na dzień i to nie z Mahebourga, a z Port Louis.

Z kierowca skontaktował mnie właściciel hoteliku. Wytargowałem cenę: 2500

rupii, z grubsza omówiłem trasę (potem okazało się, że lepiej by było

zapisać ją na papierze, bo kierowcy pod koniec dnia pogorszyła się pamięć) 

i pojechaliśmy – najpierw kierując się z Mahebourga wzdłuż wybrzeża na

Odbilismy wsród tej trzciny nieco w głąb lądu, by odwiedzić reklamowane w

prospektach Domaine de Chasser albo Kestrel Valley. Nie bardzo wiedziałem

czego tam oczekiwać.  U stóp zalesionego wzgórza była brama, przy

której trzeba było zostawić samochód, zapłacić 180 MUR za wstęp i dalej

terenowy wóz właścicieli powiózł mnie na szczyt wzgórza, gdzie zbudowali

z tarasu obok restauracji nie był wcale rewelacyjny i dlatego uważam, że

instytucja jest przereklamowana i zbyt droga. Ja o tym nie wiedziałem, wy

wiecie i sami zdecydujecie czy warto tu poświęcić czas i pieniądze… 

Jedyne, co mnie zaciekawiło, to spojrzenie na Lwia Górę z przeciwnej strony

przejeżdżaliśmy przez małe rybackie wioski ocienione palmami, w których

którego francuska bateria ostrzeliwała angielskie okręty podczas pamiętnej

dotykają tu morskiego brzegu. Ten odcinek wybrzeża jest bardzo malowniczy i

chyba nie ma innego, podobnego na całym Mauritiusie. Niestety przy robieniu

wyglądającymi klifami wzgórza opadają ku morzu i krajobraz staje się

bardziej przyjazny. W małych zatokach pojawiają się plaże, a przy nich

hotele i bungalowy. Warto zatrzymać się dla zdjęć w miasteczku Trou d’Eau

Douce  naprzeciwko którego leży malownicza wysepka z idyllicznymi

plaży znajdziecie pozostałości małego fortu wzniesionego z kamienia. Warto

raczej wąska ja bym na pewno umieścił na liście “The best of Mauritius”. To

właśnie takie plaże śnią się marzycielom w krajach pokrytych śniegiem i

całej długości pokrytej asfaltem coraz częściej pojawiały się flamboyanty –

the flame trees – jak nazywają je Anglosasi. Rzeczywiście – gdy całe takie

drzewo pokryte jest czerwono-pomarańczowymi kwiatami to przypomina ognisty

szosy w kierunku Constance, gdzie na małej wysepce Hindusi zbudowali

choć Mauritius stał się już bardzo turystycznym krajem to na szczęście nikt

Jadąc dalej szosą na północ przystanęliśmy na moją prośbę w wiosce Poudre

d’Or. Ponad polem trzciny cukrowej zauważyłem otoczony palmami kościół,

Reine (Marii Królowej) okazał się  bardzo skromny, ale mimo południa

Na wybrzeżu w tej samej wiosce stoi skromny pomnik poświecony ofiarom

katastrofy okrętu, która w XIX wieku miała miejsce w pobliżu. W oparciu o

relacje z tej katastrofy powstała powieść o dwojgu kochanków, którzy byli na

miasteczku Goodlands zatrzymaliśmy sie przy typowej hinduskiej świątyni,

której wieża, zgodnie z tradycja dekorowana była tysiącami kiczowatych

takim stylu to codzienność podróżnika. Bodaj największe i najbardziej

wyciskania soku z trzciny cukrowej wykorzystywano prasy napędzane siłą

wiatraków. Niewiele tych budowli przetrwało do dzisiaj. Czasem tylko w

wioskach zobaczyć można zrujnowane kamienne wieże – to właśnie te dawne “sugar

pięknego, rozłożystego flamboyanta trudno nie przystanąć i nie zrobić

14.00 gdy dotarliśmy na Cap Malhereux – przylądek będący północnym krańcem

Ile Plate – Płaska Wyspa, a za nię jeszcze kilka innych – drobniejszych. Tak

Ile Plate wygląda w zbliżeniu – jest na pierwszy rzut oka niegościnna i

wcale nie taka płaska, przynajmniej na lewym, zachodnim krańcu. Można na nią

Nieszczęśliwy porastają kwitnące flamboyanty. Jak już zapewne zauważyliście

– mimo, że językiem urzędowym na Mauritiusie jest angielski to większość

geograficznych nazw to nazwy francuskie. Obiektom geograficznym nadawano

nazwy w okresie francuskiego panowania kolonialnego i potem ich już nie

zmieniono. Dlaczego przetrwały w takiej wersji?  Pewnie dlatego, że

ludność wyspy od lat z uporem mówi na co dzień nie po angielsku, ale

katolicki kościółek, a właściwie kaplicę Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Stoi ona obok plaży w bardzo pięknej scenerii, wśród kwitnących drzew. To

tego samego dnia zobaczyć miejsca na południu wyspy.  Przecisnęliśmy

się zatem uliczkami Grand Baie – najbardziej turystycznego miasta na

Mauritiusie, z licznymi restauracjami, hotelikami, sklepikami i zatoką pełna

jachtów. Potem zupełnie niezła droga szybkiego ruchu przeniosła nas na

pobytu na Mauritiusie jeszcze nie było!  Przy szosie koło Grand Bassin

powitał mnie gigantyczny posąg młodego boga Sziwy. Ma chyba jakieś 15 metrów

wysokości. Czegoś takiego nie widziałem nawet podczas moich czterech podróży

Ganga Talao i jest dla Hindusów najświętszym miejscem na Mauritiusie –

pamiętam. Musiała zatem powstać nie tak dawno. Można zatem wnioskować, że

Hindusi, dominujący w społeczeństwie wyspy liczebnie nie są wcale biedni –

się w wodach jeziorka. Wygodne schody prowadza od bramy widocznej w górnej

sprawił, że trafiłem właśnie na taką ceremonię i to z udziałem sporej grupy

kilku kadrach co ładniejsze dziewczyny…  🙂  Nie śmiałem jednak

ich zaczepiać, aby zrozumieć o co tu chodzi. Czy to nabożeństwo ku czci…

czy w intencji… czy dla przebłagania boga, który coś ostatnio słabo zrasza

obecni, ale w roli mistrzów ceremonii, czy też kapłanów… Na głowach

trzymają lingamy, które jak wiadomo symbolizują siły witalne natury.

Niestety te spojrzenia, które posyłają fotografowi nie są zbyt przyjazne…

procesji, a gdy w końcu ustawili je na brzegu jeziorka, to panie zaczęły je

polewać rozmaitymi napojami  🙂 oraz posypywać płatkami kwiatów… 

obserwowałem to wszystko jako jedyny białas w okolicy i starałem się nie

posagi bogów ustawione na brzegu jeziorka i zapalały przed posągami

trociczki. Próbowałem rozpoznawać: ten niebieski z prawej to Sziwa, w środku

dobrotliwy Ganesz z głową słonia, a ten z lewej to chyba Wisznu (ale nie

Próbowałem poczekać chwilę – z nadzieją, że któraś z nich się w końcu

uśmiechnie. Bez skutku! Okrutny to musi być bóg, który zabrania im w

jest już zmęczony i kategorycznie odmówił jazdy do Wodospadów Rochester.

Pisanego kontraktu nie było – co mu mogłem zrobić?   Wśród

plantacji herbaty wróciliśmy do hotelu przy lotnisku… Słońce chyliło się