Relacja z podróży na Komory – cz.II -Anjouan – Wojciech Dabrowski (Komory2A.htm)

Anjouan ma kształt nieregularnego trójkąta. Jej wnętrze wypełniają wysokie,

zielone góry z najwyższym szczytem – Mt Ntingui sięgającym 1600 m npm.

Stolica wyspy – portowe

miasteczko Mutsamudu

utrudniony, bo przez górzyste, pokryte dżunglą

wnętrze wyspy nie poprowadzono żadnych dróg. Jedyna szosa łącząca osiedla

Anjouan mają opinię pracowitych i przedsiębiorczych. Odniosłem również

wrażenie, że są mniej konserwatywni niż ich pobratymcy z pozostałych wysp.

Ta dziewczyna handlowała słodyczami w niewielkim ulicznym kramiku. Gdy zapytałem, czy mogę jej zrobić zdjęcie, zgodziła się ze śmiechem. Taka

pozytywna  reakcja na Grand Comore jest raczej nie do pomyślenia. 

Zainteresowała mnie nie tylko jej uroda, ale i “maska piękności” na twarzy.

U nas panie raczej nie pokazują się w takich maseczkach poza domem czy

miasta i portu otwiera się z usytuowanej ponad miastem dawnej misji katolickiej – obecnie jest to

kolonią francuską w misji funkcjonowała kaplica (na zdjęciu obok) w której

odprawiono nabożeństwa dla pracowników francuskiej administracji i ich

rodzin. Dziś kaplica stoi pusta, na Anjouanie nie ma katolickiego księdza, a

placówką Caritasu zarządza  pan Saverio Grillone – Włoch pracujący w

na którym kiedyś wzniesiono katolicką misję  zobaczycie górujące ponad

miastem  dość dobrze zachowane mury dawnej cytadeli. Warownia była

Przetrwał do roku 1866, gdy przeszedł pod protektorat Francuzów. Na początku

XX wieku Komory zostały anektowane przez Francję. W 1912 roku  

zdaniem niewykorzystana turystyczna szansa Anjouanu. Aż się prosi, by

otworzyć tu chociaż małą restauracyjkę z widokiem na miasto i wybrzeże. Na

razie restauracji nie ma. Bo nie ma turystów… Zaledwie kilka razy w roku

rankiem na redzie pojawia się jakiś wycieczkowy statek.  Odpływa

miasta powinno się rozpocząć właśnie od cytadeli. Prowadzą do niej szerokie

schody zaczynające się przy miejscowym bazarze. Wstęp jest bezpłatny, a

miejsce rzadko odwiedzane. Na murach zachowały się wycelowane w kierunku

portu armaty. Ale największą zaletą tego miejsca jest widok: port i medyna

leżą u waszych stóp. Horyzont zamykają zielone, nadbrzeżne góry. Najlepsze

Mury cytadeli powoli zarastają tropikalną roślinnością. Kiedyś strome i

wąskie kamienne schodki prowadziły z niej prosto w dół – do medyny. Dziś

po Komorach z perspektywy kilku miesięcy doszedłem do wniosku że Mutsamudu

–stolica Anżuanu (tak wymawia się nazwę) to najciekawsze i

najbardziej malownicze miasto na Komorach. Najstarsza jego część – arabska

medyna przypominająca tą na Zanzibarze leży u stóp szarych murów cytadeli.

Wśród gęstej i bezładnej zabudowy wyróżnia się bryła meczetu z oryginalnym

zejść na dół i zagłębić się w labirynt wąskich, szarych uliczek. Był

niestety piątek – muzułmański dzień świąteczny i większość małych sklepików

była na głucho zamknięta. Również i ludzi w tym labiryncie krążyło niezbyt wiele.

Mimo to warto było poświęcić  godzinę na wędrówkę uliczkami medyny.

tych wąskich przejściach. Zrazu trochę trudno się w tym labiryncie

orientować, ale ludzie chętnie pokażą właściwy kierunek. Niestety, aby się z

nimi porozumieć trzeba znać chociaż podstawowe francuskie zwroty – angielski

jest bezużyteczny. Ta uliczka biegnie pod górę i kończy się w okolicach

Biegają wąskimi uliczkami starego miasta. Placów zabaw tu nie ma. Zabudowa

jest bardzo stłoczona Na Anżuanie mieszka ponad 210 tysięcy ludzi – jest on

najgęściej zaludniona wyspą Komorów – ktoś obliczył, że średnio na każdej

jakieś otwarte instytucje handlowe. I okazało się wtedy, że w tym samym

W małym, odrapanym sklepiku kupiłem coca-colę zagadując  właściciela po

francusku. Po chwili rozmowy zgodził się, aby mu zrobić zdjęcie… Ale

nakrętki na butelkach z wodą mineralną warto mimo wszystko sprawdzić –

kiedy dokładnie powstała ta medyna. Najbardziej wiarygodne wypowiedzi

ogóle nie

jest łatwo uzyskać informacje o historii Anjouanu. Jedyna lista tutejszych sułtanów

którą udało mi się zdobyć zaczyna

III 

1711 – 1741          Salim                             

1741 – 1782          Saidi Ahamad

1782 – 1788          Abdallah I

1788 – 1792          Halimah 

1792 – 1796          Abdallah I (ponownie)

labiryncie wąskich, szarych uliczek odnaleźć meczet wyróżniający się oryginalnym minaretem,

który tak dobrze widać z cytadeli. Zbudowano go podobno za panowania

to okaże się, że i pozostałe elementy jego architektury odbiegają od wzorców

z innych wysp: na wysokości pierwszego piętra budowla ma otwartą w kierunku

wciśnięto wysoką bryłę sułtańskiego pałacu. Budowla jest jednak zaniedbana –

poza drzwiami i okiennicami, które są ciekawymi przykładami misternej

snycerki nie ma w nim nic do zobaczenia… Od dawna pałac stoi pusty.

Ostatnim sułtanem Anżuanu był Saidi Mohamed (Ahmed) bin Saidi Omar panujacy