Wyprawa na Kilimandżaro cz.2 – Wojciech Dšbrowski (Kilim2_pl.htm)

nocy, spędzonej tym razem na twardych deskach podłogi starego schroniska w Horombo

długo rozcierałem zbolałe członki. Mycie w lodowatej wodzie strzšsa z nas resztki

snu. Pogodny poranek odsłonił piękny widok na oba szczyty: piętrzšcy się ponad

schroniskiem skalisty Mawenzi, który przypomina ruiny jakiegoœ potężnego zamczyska i

wcišż odległy, oœnieżony Kibo. Ruszamy na

kwadransach marszu zatrzymuję się przy tablicy “Last water”. Ostatnia woda, trzeba

tu się zaopatrzyć w zapas, który wystarczy aż do powrotu do tego

miejsca. Kilkulitrowy plastykowy baniak wędruje do plecaka. Czeka mnie teraz trudna

wspinaczka na siodło pod Mawenzi. Wieje chłodny, przenikliwy wiatr, przekroczyłem już

na kwadrans przy drogowskazie pod stromš œcianš Mawenzi. Nikła œcieżka

odgałęziajšca się w prawo prowadzi stšd na wierzchołek “góry duchów”. Wczoraj

w Horombo Ndugu opowiadał, że według murzyńskich wierzeń na Kibo spotykajš się

dusze zmarłych mężczyzn, a na Mawenzi – kobiet. Podobno nocami między skalnymi

filarami wierzchołka słychać jakieœ jęki i szepty. – To kołaczš się dusze

odpoczywał tu ze swoim tragarzem. Kiedy fotografuję ich na tle oœnieżonego szczytu

Murzyn rzuca się w moim kierunku z wycišgniętš rękš: – Kumi szylingi! Dziesięć

łagodne zejœcie w dół. Piękny widok: cały Kibo jak na dłoni, widać krętš nitkę

œcieżki i trzecie schronisko. Dzieli nas od niego kilka kilometrów pustynnej, nieco

zdaje się być o wycišgnięcie ręki. – To złudzenie, czeka nas jeszcze 2,5 godziny

marszu! – prostuje czarny chłopak. Idziemy – ja pierwszy, dalej Jim, wreszcie tragarz ze

swoim bagażem na głowie. Kiedyœ od jakiegoœ turysty dostał zupełnie porzšdny

pokrywajšcym płaskowyż. Żółta pustynia całkowicie pozbawiona roœlinnoœci mimo

woli kojarzy się z idealnym lšdowiskiem dla samolotów. Nachylenie stoku na podejœciu

do schroniska nie jest duże, ale idzie się coraz trudniej. Krótki oddech, piekielny

ból głowy i łomot w skroniach. Nogi odmawiajš posłuszeństwa, każdy ruch zaczyna

wymagać kolosalnego wysiłku woli i mięœni. Stopka za stopkš – nigdy w życiu tak się

na wysokoœci prawie pięciu tysięcy metrów. Marzeń o goršcej herbacie niestety długo

nie daje się ty zrealizować; benzynowy “juwel”, wierny towarzysz moich wędrówek

nie chce już na tej wysokoœci pracować. Ratuje nas tragarz ze swojš wišzkš chrustu.

   Przygotowujemy posłania w nie wykończonym baraku nowego schroniska

(dotychczas był tu tylko szałasy z falistej blachy). Nie ma mowy o jakimkolwiek posiłku

– organizm nic nie przyjmuje. Na kolację herbata i potrójna porcja przeciwbólowych

trzeciej nocy. Ndugu wycišga nas ze œpiworów już o pierwszej. Dygoczemy z zimna.

Ogrzewamy zgrabiałe dłonie o kubki z herbatš i w drogę. Mimo pełni księżyca

niewiele można zobaczyć – przed nami stromizna pokryta żwirem i drobnymi kamieniami. Po

niej zakosami biegnie coœ, co dyrekcja KNP na pewno chciałaby nazwać œcieżkš. Bez

przerwy osuwamy się po tym rumowisku. Dwa kroki w górę, zjazd w dół i znów od

poczštku. Wbijam czuby pionierek w osypisko jak w œnieg – trochę pomaga.   W

œwietle słabej latarki widzę migajšce przede mnš kalosze tragarza. W idealnej,

panujšcej wokół ciszy każde stšpnięcie i chrzęst kamieni daje efekt równy niemal

grzmotowi. Mało tlenu, szeroko otwarte usta łapczywie chwytajš lodowate powietrze.

Groty Meyera. Nosi ona imię niemieckiego podróżnika, który w 1889 roku pierwszy

stanšł na szczycie.  Przytulony do towarzyszy zastanawiam się dlaczego wszyscy wchodzš

niekorzystnych dla organizmu, wysokoœciowych warunkach, gdzie nie ma mowy o normalnym

odżywianiu się i wypoczynku (następnego dnia schodzi się od razu aż do Horombo). Ale

być może również dlatego, aby nie widzieć przed sobš kilkuset metrów tego

piekielnego osypiska. Idšc w nocy turysta ma nadzieję, że ta œciana płaczu lada

się przez skalne szczeliny między głazami wymaga czasami wyczynów wręcz

akrobatycznych. A trudno być akrobatš jeœli jest się przemarzniętym do szpiku koœci.

Skostniali z zimna poruszamy się na zesztywniałych nogach jak manekiny. Na szczęœcie

wkrótce wychodzimy na lekko nachylony, odkryty grzbiet. Podłoże pod stopami ugina się

przecież

na Uhuru Peak – na najwyższej kulminacji Afryki wyrastajšcej na: 5895 metrów

ponad poziom morza. Wstajšcy dzień odsłania

elementy fantastycznego krajobrazu. Owalne zagłębienie dawnego krateru ma 200, może 300

metrów głębokoœci, na jego dnie stojš przedziwne, wyostrzone formy powstałe z

ChodŸcie już, zdjęcia zrobicie po drodze – trzeŸwo myœlšcy Murzyn nakłania nas do

powrotu. Schodzimy. Po drodze Jim robi to jedno jedyne pamištkowe zdjęcie.  

Przychodzi w końcu moment, kiedy czerwona tarcza słońca wystrzela nagle ponad potężnym masywem

Mawenzi. Kilkudziesięciometrowe œciany lodowców zapalajš się czerwono-złotym

blaskiem. To jest właœnie to miejsce i ta chwila!   I po to warto tu było