Kilimandżaro cz.1 – Wojciech Dšbrowski (Kilim1_pl.htm)

Nie wydawano wtedy jeszcze znakomitych przewodników Lonely Planet, a moja wiedza o

warunkach podróżowania w Afryce pochodziła z podręczników geografii, kilku mocno

zdezaktualizowanych reportażowych ksišżek i “Œniegów Kilimandżaro” Ernesta

Hemingway’a.     Nie udało mi się odnaleŸć w Polsce kogokolwiek,

kto odbył wspinaczkę na Kibo.   Z setkš “przydziałowych” dolarów

w kieszeni porywałem się samotnie na coœ,  co od lat œniło mi się po nocach…

  Moje górskie doœwiadczenia kończyły się na wysokoœci Rysów,  a miałem

“Booking Office”.  Przebiegajšcš obok górskš drogę przegradzała rogatka, a

siedzšcy obok czarny chłopak ze znaczkiem Kilimanjaro Natrional Park na zielonym berecie

bronił mi wstępu na najwyższy szczyt Afryki.    – Tragarza nie musisz

brać, ale bez przewodnika nikogo nie puszczamy. Powinieneœ opłacić jego noclegi i

honorarium a ponadto 20 szylingów za wstęp do Parku i przynajmniej 4 swoje noclegi w

szylingów. Podliczyłem w myœlach minimalny koszt wspinaczki – znacznie przewyższał

moje możliwoœci finansowe. Przemierzyłem kilkanaœcie tysięcy kilometrów aby

znaleŸć się u podnóży Kilimandżaro. Czyżbym musiał zawrócić będšc już tak

turystów. Możesz poczekać, ale nie ręczę za rezultaty; nie mamy awizowanej żadnej

grupy, a tacy samotnicy jak ty zjawiajš się tu raczej rzadko! Dochodziła jedenasta,

Kiedy przyjechałem do Dar es Salaam – stolicy Tanzanii w biurze informacji turystycznej

zakomunikowano mi, że hotele i biura podróży organizujš zbiorowe wejœcia na

Kilimandżaro. Koszt uczestnictwa w takiej ekspedycji wynosi około 120 dolarów. Ta

alternatywa oczywiœcie odpadała. Kiedy wsiadłem do autobusu, zmierzajšcego do Moszi –

miasteczka leżšcego u stóp Wielkiej Góry, sšdziłem że na miejscu, decydujšc się

na indywidualnš wspinaczkę w prymitywnych warunkach znajdę możliwoœci obniżenia

bramie parku zjawiła się dwójka amerykańskich trampów. Szybko doszliœmy do

porozumienia: ja miałem benzynowy kocher a oni namiot, do którego zostałem zaproszony.

To rozwišzało problem; koszt noclegu na polu namiotowym wynosi tylko 5 szylingów.

Wspólnie opłaciliœmy przewodnika. Karen i Russ zeszli z nim do wioski uzupełnić swój

wspinała się przez górskš dżunglę; gęsty i niemal dziewiczy las z nieznanymi

drzewami obroœniętymi bujnš tropikalnš roœlinnoœciš. Zza zielonej œciany

stworzonej przez girlandy zwieszajšcych się lian dochodził wrzask ptactwa, a czasami

jakieœ chrzšknięcia i postękiwania dodajšce emocjonalnych wrażeń temu niezwykłemu

wody. Wprawdzie częœć ekwipunku zostawiłem na dole ale do plecaka przybył zapas

żywnoœci na pięć dni, benzyna i zbiornik na wodę. Dochodziła czwarta, kiedy

przedzierajšc się wœród sięgajšcych pasa, wyschniętych paproci dostrzegłem domki

twarzy zeszły im całe płaty skóry, co wyglšdało trochę odrażajšco. – Dotarliœmy

do Gillman’s Point, dalej nie starczyło sił! Sprawdza się to, co słyszałem na dole:

wypłoszyliœmy kręcšcego się między domkami szympansa. Około szóstej słońce

zapadło za horyzont i zrobiło się nagle bardzo zimno. Egzotyczne drzewa przy pełni

księżyca rzucały dziwaczne cienie na płótno namiotu. Zasypialiœmy zmęczeni,

słuchajšc wrzasku ptaków i starajšc się nie myœleć o lampartach, które kręcš

“góra, która się błyszczy”. Rzeczywiœcie, w każdy słoneczny i bezchmurny dzień

wierzchołek Kibo lœni białym blaskiem wiecznych œniegów. Powszechnie wiadomo, że

masyw Kilimandżaro ma dwie kulminacje: liczšcy 5895 m szczyt Kibo i niższy o pół

kilometra, położony na wschód od Kibo – Mawenzi. Mało kto jednak słyszał o trzecim

współlokatorów wygramoliłem się z ciasnego namiotu stwierdziłem ku swemu zdziwieniu,

że niebo wprawdzie jest bezchmurne, ale za to w dole, kilkaset metrów niżej

rozpoœciera się dywan utkany z białych obłoków. Jestem przecież na wysokoœci prawie

afrykańskim chlebem! Czarny gospodarz schroniska z ciekawoœciš próbuje z mojego kubka

amerykańskich przyjaciół o dziewištej wychodzę na szlak. Dzisiejszy etap ma 11 mil –

cztery do pięciu godzin marszu, jak głosi drogowskaz przy schronisku. Pierwsze pół

godziny to strome podejœcie wœród gęstej roœlinnoœci tropikalnej dżungli. Potem

wšska œcieżka niemal ginie wœród wysokich do ramion paproci. Kiedy

zasapany osišgam

nadchodzi grupa czarnych “porterów”. Wychudzone twarze, kiepska odzież i gumowe

buty, których w żadnym wypadku nie zakwalifikowałbym na górskš wspinaczkę. Każdy z

nich niesie na głowie brezentowy worek, starannie zawišzany i zaopatrzony w kartonowš

wywieszkę. – Dżambo, abari!? – pozdrawiajš mnie tragarze. – Mzuri! Mam się dobrze! –

odpowiadam bez przekonania, bo w rzeczywistoœci czuję się nieszczególnie. Kilkaset

metrów za tragarzami podšżajš biali właœciciele tego bagażu. – Guten morgen!

Wysokie, górskie buty, watowane skafandry z ortalionu, eleganckie gogle i ciepłe,

wełniane czapki. Jedyne ich obcišżenie to aparat fotograficzny. Ekwipunek wspaniały,

zbocza zmienia się stopniowo jego pokrycie. Wyschnięte trawy ustępujš miejsca porostom

przypominajšcym nasz wrzos, a potem karłowatym iglastym krzewom. Grunt staje się coraz

bardziej skalisty. Długie obejœcie wokół wšwozów, których dnem o tej porze roku nie

spływa najmniejsza strużka wody. Dokucza zimny wiatr. Coraz trudniej oddychać,

wysokoœci 3780 m i przewodniki turystyczne zalecajš tu 1-2 dniowy pobyt aklimatyzacyjny

przed dalszš wspinaczkš. Zastałem schronisko opustoszałe. Jedynymi goœćmi w tym

obliczonym na kilkadziesišt osób kompleksie byli Jim – młody Szkot i jego czarny

tragarz. Siedzš tu od wczoraj, jutro razem z nami ruszš w górę.           Chyba każdy turysta, który dotarł do Horombo

zapamięta na długo tamtejsze szczury. Szare, z długimi ogonami – buszujšce wokół

domków, w kuchni i na stertach odpadków, pozbawione jakiegokolwiek respektu dla

cementowych schodkach przed kuchniš i z odrazš spoglšdam na kręcšce się wokół

gryzonie. Minęła dobra godzina zanim u wylotu œcieżki pojawili się kolejno Karen,

Russ i jako ostatni – Ndugu z nieodłšcznym workiem na głowie i przymocowanš do niego

rozbić namiot w szopie starego schroniska, zawsze będzie trochę cieplej! – paczkš papierosów

kupiłem życzliwoœć gospodarza obiektu. W Horombo było już bardzo zimno,

doœwiadczyliœmy tu także pierwszych problemów zwišzanych ze zmianš ciœnienia: bólu