Wojtek Dabrowski – Archipelag Kerguelena 2010, cz.1 (Kerguelen1.htm)

Z Crozeta na Kerguelena płynęliśmy dwie doby. Ocean pokazał co potrafi:

mieliśmy boczny wiatr i dokuczliwą boczną falę. Talerze w mesie wprawdzie

nie fruwały, a to dzięki gumowanym obrusom, ale wylewała się z nich zupa. Za

to my – pasażerowie i załoga przy dużych przechyłach jechaliśmy często na

naszych krzesłach do sąsiedniego stolika… Teraz to się taką zabawę

przyjemnie wspomina, ale wtedy nie było to dla mnie takie wesołe, tym

bardziej, że miałem prawie 40 stopni gorączki – dopadła mnie choroba,

dopłynęliśmy z kierunku północnego. Pierwszym wartym odnotowania miejscem,

płynęliśmy potem wzdłuż urozmaiconego wybrzeża wyspy, zanim pojawiła się

zatoka, w której zlokalizowana jest francuska baza – jedyna na wyspie o

rankiem obsługa wypchała z hangaru nasz jedyny i niezastąpiony helikopter.

Aż strach pomyśleć, co by było, gdyby uległ uszkodzeniu – misja zakończyła

by się fiaskiem. Szybko pakowano do kabiny najpierw naukowców, potem nas –

turystów i helikopter odfruwał. Bazę na Kerguelenie najpierw zobaczyłem z

Przestrzeni Kosmicznej. Jego budowle z charakterystycznymi kopułami anten

Na lądowisku powitali nas strażacy, którzy zabezpieczają lądowania i starty

helikoptera. Przepisy bezpieczeństwa są rygorystycznie przestrzegane. Oni

pierwsi podchodzą do maszyny, otwierają drzwiczki i pomagają wysiąść

pasażerom, kierując ich najkrótszą drogą poza strefę wirującego non-stop

naszej wyprawy na Antarktydzie rozbił się śmigłowiec lecący z innego

ekspedycyjnego statku do

francuskiej bazy Dumont d’Urville. Wszyscy zginęli. Nam na szczęście żadna

także ptaki i morskie słonie, które upodobały sobie płaski teren wokół bazy. 

Mimo okazałych rozmiarów są to niegroźne zwierzęta i pracownikom stacji nie

przeszkadzają… No chyba, że wybiorą sobie na miejsce drzemki pas betonowej

drogi przebiegający od nabrzeża przez stacje do Centrum Badania Przestrzeni

odcinek drogi ktoś dowcipnie nazwał miejscową Route 66 (przez analogię do

wszystkim dużą salę imprezową, z barem i kinowym ekranem… We wnętrzu było

już 61 misja. Pierwsza misja przybyła tu w 1950 roku. Fotografie członków

poprzednich misji można obejrzeć na ścianach sali widowiskowej i w

przedsionku. Czasami mają bardzo kontrowersyjną formę – jak chociażby to

funkcje stołówki. Naszą grupę podjęto lunchem, ale menu nie było już tak

zdecydowałem się zejść ze statku na ląd – przemierzyłem przecież tysiące

stacji jest ten oto trójkątny baraczek, który kiedyś mieścił stację meteo, a

dziś pełni funkcje biblioteki. Sekret: w pustej zazwyczaj bibliotece

zainstalowany jest komputer z dostępem do wolnego internetu. Przy dużej

dozie cierpliwości udało mi się nie tylko sprawdzić pocztę, ale i wykonać

charakterze dekoracji stare żeliwne kotły, używane przez łowców fok i

wzgórzu na zachód od budynków bazy wzniesiono niewielka kaplicę z wieżą pod

wezwaniem Notre Dame des Vents – Matki Bożej Patronki Wiatrów. Nazwa jest

trafna, biorąc pod uwagę, że przez okrągły rok wieją tu silne wichry. Nawet

w pogodne dni! Sam tego doświadczyłem – bez naciągniętego kaptura ciężko

wykonane przez brudną szybę helikoptera pokazuje jednak ciekawą lokalizację

kaplicy. W bazie nie ma kapłana, ksiądz pojawił się tu kiedyś – dawno temu –

Przed kaplicą stoi na wybrzeżu figura Madonny z dzieciątkiem. Oboje patrzą w

W ciągu 60 lat istnienia bazy zdarzały się także i pogrzeby – w sąsiedztwie

załoga naszego statku przysta piła do rozładunku zaopatrzenia dla stacji. Na

Kerguelenie mają niewielką, płaskodenną szalandę “l’Aventure II” z własnym

napędem, na którą przeładowują skrzynie i  która następnie dostarcza je

na ląd. Praca na wietrze i w bryzgach wody nie jest na pewno łatwa.

Jeszcze trudniejszą operacją było pompowanie paliwa ze statku do zbiorników

na lądzie. Kilkusetmetrowa plastykowa rura pływała na powierzchni oceanu

Ta otwarta paszcza wygląda groźnie, ale słonie morskie ludziom krzywdy nie

robią. Blizna na karku świadczy jednak, że ten młody samiec chciał

nierozważnie zbliżyć się do cudzego haremu – no i oberwał!  Pamiątka

Wielkie, szeroko otwarte oczy młodej samicy wyrażają raczej ciekawość niż

niepokój.  Boczne płetwy ma schowane pod wrzecionowatym ciałem. Gdyby

przyszło uciekać do oceanu potrafi zrobić z nich nadspodziewanie dobry

kergueleńska jest rośliną endemiczną. Ale widziałem ją tylko w jednym

miejscu – w ogrodzonym siatką ogródku za kaplicą. Resztę już dawno zjadły

króliki, nieopatrznie sprowadzone kiedyś na Archipelag Kerguelena przez

ludzi. Bardzo szybko się rozmnożyły. Mieszkają w norach i… lubią kapustę.