Karimunjawa cz.3 – East Coast – Wojtek Dąbrowski (Karimunjawa3.htm)

Azji w 2019 roku dotarłem na indonezyjski archipelag Karimunjawa, mający

opinię jednego z najpiękniejszych miejsc w Indonezji. Główna wyspa

archipelagu (na mapce poniżej) ma bardzo urozmaiconą linę brzegową i jest całkiem spora – od południowego do północnego krańca szosą

jest 25 kilometrów. Stolicę archipelagu – miasteczko Karimun opisałem w

pierwszej części relacji. Podczas kolejnych dni pobytu odwiedziłem

piękne plaże tej głównej wyspy, leżące poza Karimunem. Napisałem o nich

w drugiej części relacji.

Natomiast w tej części mojego raportu

wrażeniu, że Barracuda Beach swoje najlepsze dni ma już za sobą. Wzdłuż

wąskiej plaży stoi tu kilka nieczynnych, zrujnowanych ośrodków. Tylko jeden

– ten który widać na zdjęciu poniżej na nadmorskim wzniesieniu jest czynny: 

zakątkowi przydaje wyrzucony na piasek wrak turystycznej łodzi, która

zapewne kiedyś pływała do mniejszych wysp archipelagu z amatorami

wędkowania. Aż kiedyś “wysiadła” maszyna i nikt nie potrafi jej już

prawie gotowa… Ale ta mini-stocznia była pusta – nikt tego obiektu nie

swoich kanapek ciesząc oczy widokiem palm, oceanu i małych wysepek

znaleźć najkrótszą drogę do domu wg niezbyt dokładnej mapy. Przydały się

umiejętności nabyte kiedyś w harcerstwie, gdy wędrowałem przez polskie lasy

wioska, a w niej mały, ale bardzo zgrabny meczet. Było piątkowe popołudnie,

więc nie dziwi ilość skuterów zaparkowanych przed meczetem – to pora, gdy

postanowiłem wyruszyć ze stolicy wyspy na wschód – do Monkey Point. 

Biegnie w tamtym kierunku wąska, ale bita droga o minimalnym ruchu, bo na

początku tej trasy z drogi, biegnącej wysoko nad morzem schodzi się ścieżką

(zdjęcie poniżej) na

niewielką, ale dobrze zagospodarowaną Pantai Pancuran – Sunrise Beach –

Plażę Wschodzącego Słońca. W sezonie ktoś tu siedzi i zbiera od turystów po

opada wzdłuż potoku, na którym są małe kaskady. Wystarczyło zainstalować na

głazie krótką rurę, aby powstał naturalny natrysk, pod którym w słodkiej

wodzie można zmyć z siebie sól wracając z plaży. Na Plaży Zachodzącego

niewielka, ale zadbana. Jest tu porządna restauracja z barem, stoliki oraz

inny kolor niż ten na zachodnich i północnych plażach – tam był biały, a tu

jest grubszy i pomarańczowy. Niestety tego dnia od rana słońce było

zamglone. Dla wędrowca to dobrze – bo łatwiej maszerować w taką pogodę niż w

skwar. Ale ucierpiały na tym moje zdjęcia – nie są tak nasycone kolorami i

bitą drogę (trochę trzeba wypocić wspinając się ścieżką z powrotem na jej

poziom) po przejściu kilkuset metrów po lewej, za zboczu zauważyłem

nowiutkie bungalowy jakiegoś ośrodka turystycznego – tutaj też się coś

zmienia… Tyle tylko, że taki resort to oferta dla turystów dobrze

wzdłuż wybrzeża na północ, wyniesiona do kilkunastu metrów ponad poziom

o tę zupełnie pustą drogę – na często występujących zjazdach i podjazdach

wyłożona jest kostką brukową. Jest jednak tak wąska, że gdyby spotkały się

tu jadące w przeciwnych kierunkach furgonetki, to jedna z nich musiała by

drogi otworzył się pyszny, szeroki widok na długi odcinek wybrzeża i

najwyższy szczyt wyspy, który dwa dni wcześniej okrążałem z przeciwnej

strony. Za niewielkim cyplem z lewej wrzynała się w lewo częściowo tylko

łańcuch małych, dzikich plaż, pociętych grupami głazów. Każda z nich była

urokliwa i zapraszała, by odpocząć na jej piasku w cieniu drzew i zanurzyć

miniaturowe…  Dopiero w kwadrans później zobaczyłem przez tropikalne

drzewa taką łachę białego piasku, której jeszcze nie widziałem na tej

wyspie. To było miejsce, o którym opowiadano mi w miasteczku – Pasir Pasih,

znalazłem wśród drzew “okno”, pozwalające sfotografować szerszy widok tej

malowniczej plaży, na której o dziwo nie widziałem ani jednego turysty:

zobaczyłem wreszcie jakąś “infrastrukturę”. Była to niezdarna brama z

powitaniem “Selamat Datang” i ceną wstępu – 5.000 rupii,  za nią widać

wszedłem oczywiście za darmo i wkrótce już wiedziałem, że instytucja nazywa

się Bobby Beach – od imienia właściciela. Bobby zbudował tu kilka stolików

zadaszonych palmowymi strzechami. To już było… Ale takie “małpie domki”

spotkałem grupkę indonezyjskich turystów z Dżakarty. Nie omieszkali

oczywiście (za niewielką opłatą) wspiąć się tam na górę, wyciągnęli

smartfony, robili zdjęcia i wysyłali je znajomym. No bo to przecież takie

niezwykłe miejsce! 

natomiast to oni byli egzotyczni z ich dziecinną radością. Można tu sobie

taki domek wynająć na noc i przenocować “na wysokości”.  (W tym miejscu

przypomniałem sobie, jak wiele lat temu na Alasce razem z moim synem Adasiem

(wówczas lat 11,5) spędziliśmy noc w takim “cache” na drzewie – zbudowanym

dla zabezpieczenia zapasów przed niedźwiedziami…) 

na Bobby Beach działa zaimprowizowany bufet, oferujący chętnym napoje,

chipsy i proste potrawy – przede wszystkim zalewane wrzątkiem chińskie

kraju) jest weeksponowane tutaj piwo. Jest ono dostępne także w miasteczku,

ale oferuje się je tam bardziej dyskretnie. Cena natomiast jest wysoka –

50000 rupii za butelkę czyli prawie cztery dolary!  A jeśli

zapragniecie chłodnego – wyjętego z gazowej lodówki to trzeba dopłacić

pomaszerowałem dalej moją drogą. Ale twarda nawierzchnia wkrótce się na niej

zamieniła się w ścieżkę, miejscami poruszałem się nią jak w zielonym tunelu.

Zza ściany zieleni momentami dobiegał skrzek i trzask gałęzi. Czyżby to

się w zatoce, na ładnej plaży, przy ujściu niewielkiej rzeczki – wyglądało

na to, że to właśnie jest Monkey Point. Nie było jednak w polu widzenia

urokliwe – w głębi zatoki nie było żadnych domów, stosów śmieci czy ruin.

Były za to wyciągnięte na piasek jednostki pływające: katamaran, duży kuter

i mała rybacka łódź. Widoku dopełniały zielone góry. Warto było tu iść tyle

skałki u wejścia do zatoki… Pod palmami leżały kokosy – zapewne

bezpańskie.  Zrobiłem zdjęcia, wymoczyłem nogi na plaży i trzeba było

powrotem do Bobby Beach okazało się, że mam szczęście – miejscowy policjant

przywiózł na plażę służbowym samochodem swoją rodzinę. Właśnie

przygotowywali się do powrotu… Młody policjant mówił trochę po angielsku.

Karimunu zatrzymaliśmy się jeszcze przy małej plaży. Oni robili zdjęcia i ja

też – pożegnalny pejzaż Karimunjawy. Następnego dnia bowiem miałem odpłynąć

okazało się, jestem szczęściarzem. Kobieta, która sprzedała mi za 76 tysięcy

bilet do Jepary oświadczyła, że to ostatni rejs “slow ferry” w tym miesiącu,

bo statek idzie do remontu na stocznię…  Miejscowi widać o tym

wiedzieli i też chcieli wykorzystać swoją ostatnią szansę: na przystani

słońce. Z pokładu promu mogłem raz jeszcze popatrzeć na Karimun, na łodzie

rybaków  w zatoce u dominującą nad miasteczkiem zieloną wieżę minaretu.

To było moje pożegnanie z Karimundżawą: 

zajęte wszystkie foteliki. Wielu miejscowych rozłożyło się po prostu na

rejsu nasz prom dotarł do Jepary. Skwar południa zwalał dosłownie z nóg.

Dawno nie korzystałem z rowerowej rikszy, ale tym razem nie widziałem

lepszego wyjścia. Ryksiarz wziął tylko 20000 rupii za przewiezienie mnie i

plecaka na terminal autobusowy. Wkrótce nadjechał minibus – rupieć którym w