Karimunjawa cz.2 – Północ wyspy – Wojtek Dąbrowski (Karimunjawa2.htm)

Azji w 2019 roku dotarłem na indonezyjski archipelag Karimunjawa, mający

opinię jednego z najpiękniejszych miejsc w Indonezji. Główna wyspa

archipelagu (na mapce poniżej) ma bardzo urozmaiconą linę brzegową i jest całkiem spora – od południowego do północnego krańca szosą

jest 25 kilometrów. Stolicę archipelagu – miasteczko Karimun opisałem w

pierwszej części relacji. Podczas kolejnych dni pobytu odwiedziłem

wszystkie ciekawe miejsca tej głównej wyspy leżące poza Karimunem. O nich

północnych rogatkach głównej osady Karimun Lumbung Resort. Jest to właściwie

małe lodge, składające się z kilku luksusowych domków krytych

świeciło słońce to przywieziecie stąd zdjęcie jak z pocztówki. Woda zmienia

kolory na płyciznach, widać porośnięte koralami i wodorostami skałki do

których można popłynąć z brzegu ze snorkelem. A na horyzoncie majaczą inne,

mniejsze wyspy archipelagu – w większości bezludne. Można do nich popłynąć,

ale koszt wynajęcia łodzi z motorem na cały dzień to minimum pół miliona rupii

przepływała akurat taka hałaśliwa łódź (bo motor od starego samochodu)

wioząca turystów na diving. To przyjemność kosztuje jeszcze więcej, ale są

tacy, których na taki wydatek stać. Mnie – budżetowego podróżnika nigdy nie

było stać na “zrobienie” niezbędnego certyfikatu PADI i płacenie potem za

każde nurkowanie z butlą.  Spotkałem jednak grupkę Czechów, w której

wprawdzie tylko jedna osoba znała angielski, ale wszyscy nurkowali z

ma zaledwie kilka metrów szerokości i podzielona jest na odcinki wystającymi

altany ustawionej na skałce na północnym krańcu (miejscowi mówią, że to

viewpoint) do miejsca, gdzie przed wysokimi skałkami na południu kończy się

400 metrach jest zapewne tłoczno. Nic dziwnego, że na skraju piasku, pod

skarpą działa kilka prymitywnych zakładów gastronomicznych, bar pod strzechą

i sklepik z chipsami, słodyczami i butelkowanymi napojami. Kiedy tam byłem

na Karimunjawa wciąż stanowią Indonezyjczycy. W tym wielkim narodzie wykształciła

się już klasa średnia, która podróżuje z aparatami fotograficznymi – na razie

po swoim kraju, ale kiedyś wyruszy zapewne i dalej. Spotkałem taką

podróżującą parę z Dżakarty. Ona mówiła dobrze po angielsku, ale na plażę

przyszła zakryta od stóp do głów, z wyjątkiem twarzy. Było około 35

ciepła jak przysłowiowa zupa. Kąpiel w takim krajobrazie to duża

przyjemność. Tylko, że potem nie ma gdzie zmyć z siebie soli, która

po wyschnięciu pozostaje na skórze… W tym rajskim zakątku nie ma bowiem żadnej plażowej

jeszcze wiele kilometrów szlaku, więc wkrótce wyruszyłem dalej. Jeszcze

zanim wróciłem na bitą drogę, odnotowałem odgałęzienie do małej plaży Batu

dalej zobaczyłem szałas kryty strzechą, otoczony przez bananowce. Przed nim

na ubitej ziemi czekała pryzma drobno tłuczonego kamienia. Z wnętrza chaty

wiek? Wewnątrz siedział stary człowiek i cierpliwie rozbijał duże kamienie

na tłuczeń. Boże  – pomyślałem –  ileż ten biedny człowiek musi

się natłuc, aby wyprodukować taką pryzmę tłucznia!  Nie znał niestety

angielskiego, więc nasza rozmowa skończyła się na grzecznej wymianie

doszedłem do znanej mi już krzyżówki dróg przy małym meczecie. Dopiero

teraz odnotowałem, że nieco dalej, za trawiastym placem stoi kilka domów, z

których dochodzi gwar dziecięcych głosów. Na maszcie przed budyneczkami

zmarnować takiej okazji! Wszystkie drzwi i okna były szeroko otwarte. 

Po cichutku wszedłem do pierwszej salki, gdzie odbywała się lekcja tutejszej

“zerówki”. Nauczycielka prowadziła zajęcia tylko z trójką uczniów: dwoma

chłopcami i zakutaną w chustę dziewczynką. Szybko się zorientowałem, że te

uśmiechnęła się i kiwnęła głową z przyzwoleniem gdy wskazałem na aparat. Mogłem dyskretnie fotografować i filmować kamerą video! Starałem się

jednak w

żadnym stopniu nie zakłócać przebiegu lekcji, bo przecież nie chodziło mi o

jakieś pozowane zdjęcia dzieciaków, ale o uchwycenie obiektywem chwili z ich

codziennego życia. I chyba mi się to udało… Na pewno nie było by to możliwe,

gdyby wtargnęła tu nawet mała grupa zachodnich turystów. Teraz już

wycofałem się z “zerówki” i zajrzałem do sal starszych klas, budząc od razu

zainteresowanie uczennic i uczniów. Musiałem się szybko wycofać, by nie

wzbudzić niechęci nauczycieli, którym w ten sposób przerywałem przecież

lekcję. Udało mi się jednak zrobić jedno zdjęcie w starszej klasie – tu

szkole był bardzo ciekawy, ale ja musiałem maszerować dalej, by przebyć całą

zaplanowaną trasę. Zaraz za szkołą moja asfaltowa droga zbliżyła się do

plaży. Ale nie była to plaża dla turystów, tylko dla kilku rybackich łodzi.

Niektóre z nich były zacumowane do prymitywnych pomostów. Inne – wyslipowane

na piasek. I te właśnie pozwalały docenić ich zgrabne sylwetki i wysoko zadarte,

życie: na przekład bosonogie kobiety z dzieckiem siedzące na skraju

wybetonowanej drogi. Któraż mama świata nie będzie dumna ze swojej pociechy?

mieści tu całą rodzinę – jeśli trzeba to rodziców i dwójkę małych dzieci.

Samochody osobowe są dla tych ludzi nieosiągalnym luksusem i jest ich na

Karimunjawie niewiele.

marszu ponownie zobaczyłem ocean. Było to już jednak wschodnie wybrzeże

wyspy. Z wysokiej skarpy, przez pióropusze palm otwierał się widok na ładną

plażę. Tablica przy drodze z napisem “Pantai Alano” (Plaża Alano) zachęcała

do zejścia tam na dół, ale chwilowo zrezygnowałem z tego, nie wiedząc, jak

długo przyjdzie mi iść do Annory:

wkrótce w dół, na sam brzeg, gdzie pas piasku pocięte były kępami mangrowców.

Była pora odpływu, niski poziom wody odsłonił ich korzenie i znaczna połać

na moment cała małpia rodzina, ale skryła się wśród roślinności zanim

wyciągnąłem aparat. W perspektywie drogi (zdjęcie poniżej), na małym

wejściu na ten mały półwysep przekroczyłem bramę z żerdzi ze stosownym

napisem. – Pewnie w tej bramie w sezonie pobierają od turystów opłaty za

wstęp na plażę! – pomyślałem. Mój przyjazd przed sezonem pozwalał więc nie

tylko zaoszczędzić drobne kwoty pobierane w wielu miejscach za wstęp, ale

oglądać także bardziej autentyczne obrazki z życia miejscowej ludności. Gdy

tylko pojawia się tłum turystów oni zaczynają zachowywać się zupełnie

Annora nie było

żadnych turystów poza mną. Ale sklepiki i prymitywne bufety pod strzechami

proponowała mi zielonego kokosa za 15000 rupii. Wewnątrz orzecha jest

orzeźwiający, słodkawy napój, który pijałem już wcześniej w wielu

tropikalnych krajach. Jest zdrowy, najczęściej tańszy od wody mineralnej, a

jego spożywanie daje gwarancję zachowania wszelkich zasad higieny, co w

tropiku jest bardzo ważne. Ale miałem jeszcze w torbie pół butelki

spożywała właśnie swój skromny obiad – nasi, czyli gotowany ryż. Ja też

często jadałem nasi – najtańszą wersję posiłku. My mamy swój chleb

pod cienistymi drzewami było ustawionych kilka piknikowych stołów. Ale

Annora jako plaża mnie nie zachwyciła. Woda tu płytka, wystaje z niej sporo

ostrych kamieni. Dwieście metrów dalej w perspektywie nadbrzeżnej, jeszcze bardziej

nie było nikogo. To ustronna, “ślepa” plaża – dalej na południe nie da się

iść wzdłuż wybrzeża (to uwaga dla tych, którym może się zamarzyć przejście

dalej brzegiem na Monkey Point) Jest tu jakiś otwarty szałas, w którym od

biedy można przespać, jeśli przyniesie się ze sobą karimatę, moskitierę no i

zdjęć musiałem zawrócić i pomaszerować przez Annorę z powrotem na główną,

asfaltową drogę. Tam, przy ryżowisku skierowałem się ponownie na północ – w

kierunku lotniska, mijając duże podmokłe obszary porośnięte mangrowcami.

Administracja parku narodowego (jest tu taki park) zrobiła tu nawet na

potrzeby turystów krótki

szlak po kładkach biegnący przez namorzyny. Ale ja podążałem do miejsca,

dość strome i słabo umocnione zejście w dół. Ślisko tu, szczególnie po

deszczu… Batu Putih okazało się bardzo kameralną plażą. Pas białego piasku

miejscami ma zaledwie 2-3 metry szerokości, a zaraz za nim rosną cieniste

drzewa, których gałęzie chylą się nad wodą, komponując taki oto

odsłoniętego piasku – dla tych, którzy mimo wilgotnego upału gotowi są

opalać się (pokryci oczywiście grubą warstwą sunscreenu, zabezpieczającego

grupka malowniczych głazów fantazyjnie wyrzeźbionych przez morze. I tu

spotkałem jedynego turystę na dzisiejszym szlaku – przedstawiciela

zaprzyjaźnionych Czech. Od niego dowiedziałem się, że Batu Putih jest

ostatnią ciekawą plażą w północnej części wyspy. Wprawdzie dalej na północ

przy lotnisku jest jeszcze Bunga Jabe z miejscem piknikowym, a na samym

cyplu Asari Timo z kilkoma bungalowami, ale nie są warte dwukilometrowej

w tym malowniczym i odosobnionym miejscu. Gdyby była tu na przykład

wypożyczalnia kajaków, to przy spokojnym morzy można by się pokusić o

pozwolił przybliżyć jedną z nich (zdjęcie poniżej). Okazało się, że nie

rosną tam wcale palmy, ale jakieś inne drzewa i chaszcze. Więc zanim

wypożyczycie kajak w resorcie zastanówcie się, czy cel wart jest wiosłowania

spotkałem także krajowca – fachowca w dziedzinie otwierania orzechów

kokosowych. Uczyłem się kiedyś tej sztuki na Cook Islands. Potrzebny jest

ciężki, solidny nóż lub maczeta. Najpierw zdejmuje się włókninę, potem przez

otwór zrobiony w górnej części orzecha wypija się płyn, Wreszcie uderzając

tępą stroną maczety po obwodzie skorupy doprowadza do odskoczenia “wieczka”

orzecha. I wtedy orzech wygląda tak jak na zdjęciu poniżej – można zabrać

się do konsumpcji białego “mięsa” czyli kopry.  Z tej kopry po

wysuszeniu robi się dobrze nam znane wiórki kokosowe:   

kokosowych palm, podziwiałem wracając do mojej bazy w Karimunie. Na wyspach

Polinezji krajowcy zbierają na czubkach palm sok z młodych pędów produkując

z nich palmowe wino – todzi. Ale tu – w kraju muzułmańskim produkcja

alkoholu jest zabroniona: