Gwadelupa na Karaibach. Rok 2024 – Wojtek Dąbrowski (Karaiby2024.htm)

wędrowałem przez wyspy Karaibów promami i małymi samolotami, zamieszczając

jako jeden z pierwszych polskich znawców tego regionu praktyczne relacje, z

których skorzystały już dwa pokolenia naszych trampów. Wciąż są one

aktualne, można je przejrzeć na tych stronach: 
Karaiby,

wyspy świata.  Ale świat się zmienia, zmieniają się także Karaiby.

Więc po ostatnich rejsach przez Karaiby statkami wycieczkowymi (teraz

uważam, że jest to najbardziej ekonomiczny sposób zwiedzania tego drogiego

regionu) postanowiłem umieścić w moim serwisie internetowym nowe zdjęcia i

notatki z 2024 roku. Mam nadzieję, że wielu moich czytelników skorzysta z

była dla mnie niezwykła podróż: po raz pierwszy wyruszałem razem z moim

synem Adamem i wnukami mieszkającymi na stałe w Norwegii. Po długim locie

przez Paryż na

Gwadelupę zamieszkaliśmy na krótko w prywatnej kwaterze na południowym

wybrzeżu Basse Terre. (Biała strzałka na mapie) Z kuchennego okna mogliśmy codziennie podziwiać

rozpoczęli dzień od kąpieli na tropikalnej plaży. Przecież przylecieli tu z

Europy, gdzie leżał śnieg… Zaledwie kilkaset metrów od naszej kwatery była

dzika i pusta plaża Bananiere. I to do tego z czarnym, wulkanicznym

dokładniej – zachodniego skrzydła motyla do którego można porównać

terytorium Gwadelupy. W środku tego skrzydła zielonym kolorem jest

deszczowym lesie w którym przyroda rządzi się swoimi własnymi prawami. W

zielonym gąszczu można rozpoznać dzikie palmy i bananowce. Z wysokich drzew

zaparkować na poboczu i dalej ruszyć pieszo do bramy parku. Rosną tu piękne drzewiaste paprocie,

wysokie nawet na 4 metry – Adam sfotografował mnie w tej efektownej

Dziś pobierają 5 euro od osoby (jeżeli jesteście w grupie, zapytajcie o

ulgowy family ticket). Za to ciemnoskóry ranger (na zdjęciu poniżej z

moimi chłopakami) udziela informacji: ścieżka prowadzi stąd w górę i po

około 20 minutach marszu osiąga punkt widokowy pod Drugim Wodospadem Carbeta.

Z tego miejsca można iść dalej 2 godziny do Pierwszego Wodospadu Carbeta…

miejscach zainstalowano schodki i poręcze. Po drodze podziwialiśmy wielkie

helikonie i przekraczamy solidny mostek na potoku wypływającym spod

poziomem morza, z którego otworzył się widok na Drugi Wodospad Carbeta. Ten

wodospad ma 110 metrów wysokości. Teren jest dziki i nieprzyjazny – nie da

się dojść  do podnóża wodospadu, choć wielu spoconym turystom może

poziom 900 metrów – do Pierwszego Wodospadu, mającego wysokość 125 metrów.

Ale to dwie godziny marszu w każdą stronę przez wilgotną dżunglę i mało kto

na taki wysiłek się decyduje. Ale pierwszy wodospad widać w dali z punktu

widokowego nieco powyżej wejścia do parku. Trzeci Wodospad, położony

samochodem szosą prowadzącą wzdłuż malowniczego zachodniego wybrzeża wyspy.

Na tej trasie wybrzeże jest skaliste, a plaże można znaleźć tylko w

dotarliśmy do miasteczka Deshaies, w którym zachowały się typowe przykłady

karaibskiej architektury. Dwie równoległe do wybrzeża uliczki wypełnione

sklepikami i plac targowy otoczony palmami tworzą centrum miasta. Wzdłuż

plażę, uważaną przez wielu za najpiękniejszą na całej Gwadelupie. Bałem się, że

zastaniemy tam tłum ludzi. Ale nie – tłumu nie było. Prawdopodobnie 

decyduje o tym położenie tej pięknej plaży w najbardziej odległym zakątku

Gwadelupy. Tu nie ma luksusowych, wysokich hoteli i wielkich ośrodków

morzu była czysta i ciepła jak przysłowiowa zupa. Ciekawym zjawiskiem były

A następnego poranka pojechaliśmy do stolicy wyspy. Stolica Gwadelupy – Pointe-a-Pitre

rozłożyła się wokół głębokiej zatoki, w której w dawnych czasach cumowały

portowym wcześnie rano czarni rybacy sprzedają świeże ryby z nocnego połowu.

przedłużyć jego trwałość wsypują do skrzynek także lód, który zresztą przy

temperaturze powyżej 20 stopni bardzo szybko topnieje. Osobno leżą wielkie i

w ciągu dnia spotkać można sprzedawcę dużych muszli. Taki wypolerowany

eksponat

kosztuje u niego 20 euro. Ale ten racjonalizator (widzę coś takiego pierwszy

raz w życiu) oferuje także muszle do… trąbienia. Po odcięciu wierzchołka

przykleja na nim plastykowy ustnik i można na tym donośnie trąbić. Myślę, że

ten towar

przede wszystkim pałacyk mieszczący Muzeum Saint John Pierce (na zdjęciu

poniżej). Mówią, że to muzeum sztuki, ale nie miałem okazji tego sprawdzić,

bo przez cały okres mojego pobytu muzeum było na głucho zamknięte, ale nawet

starej dzielnicy po prostu wiele domów się rozpada; Zamknięte okiennice na

oknach, pozabijane deskami drzwi. Tylko zgrabne balkoniki świadczą o dawnej

raz pierwszy potrzebuje informacji. Takie biuro funkcjonuje (przynajmniej

teoretycznie) w ładnym kolonialnym pałacyku przy głównym placu miasta

Place de la Victoire (zdjęcie obok). Ale nie obiecujcie sobie zbyt wiele!  Ja byłem tu kilka

razy i zawsze instytucja była zamknięta. A to ze względu na awarię i naprawę

a to ze względu na chorobę personelu, a to ze względu na konieczność

obsłużenia pasażerów statku. Gdy w końcu trafiłem do portu jako pasażer

statku w stoisku informacji zaproponowali mi zrobienie zdjęcia jedynej mapki

miasta jaką posiadają. Niewiele wiedzieli także o miejscowych autobusach.

Słowem – bałagan! Dlaczego podobne biuro na Martynice może funkcjonować

zatem zdobywać sam!  A byłem przecież na Karaibach, gdzie od wieków

produkuje się z trzciny cukrowej najprzedniejsze gatunki rumu – mojego

ulubionego trunku. Najtańszy rum w życiu kupowałem wiele lat wcześniej w

Gujanie – po 2,50 dolara za butelkę – przeczytajcie moją stronę o

dziś kupić rum po bardzo przyzwoitej cenie: 8-9 euro za litrową butelkę.

Oczywiście nie w restauracji czy w sklepiku z pamiątkami, ale w

supermarkecie. Pasażerowie statków po wyjściu z portu powinni skręcić w

lewo, a potem jeszcze raz w lewo, w dwujezdnioniowy Boulevard Chanzy. Po

około 100 metrach, przed stacją autobusów Bergevin trzeba skręcić w prawo i

już z daleka widać na skraju nowego osiedla supermarket SUPER U – to

U jest duży i to nie tylko takich co mają standardową moc 37, ale także 50,

a nawet 55!  Jeżeli macie zamiar przemycić rum na pokład statku, gdzie

alkohole są nieprzyzwoicie drogie, praktyczne będzie kupienie rumu białego i

na przykład przelanie go do wcześniej opróżnionej butelki po wodzie

na statek litr 55-tki, to można go rozcieńczyć sokiem i wychodzi całkiem

otwarte kilka lat temu centrum ACTe.

Umieszczono w nim sale wystawowe i dużą salę kongresową. Ale najciekawsza

ogólnie -niewolnictwo. Na otwarciu obiektu w 2015 roku było wielu prezydentów

afrykańskich krajów…  W środku odsłoniętej rotundy ustawiono metalową rzeźbę

Pierwszy to Katedra Św. Piotra i Pawła, wtłoczona między domy starego

miasta. Z zewnątrz prezentuje się nieciekawie, ale warto zajrzeć do wnętrza,

jeśli będzie otwarte. Drugi kościół: Massabielle jest bardziej wyeksponowany

na wzgórzu ponad starym portem. To zdjęcie wykonane zostało z parku

starą halą targową. W literaturze nazywają ją często Spice Market – Bazar

przyprawy ale także pamiątki dla turystów i niezbędne dla ochrony przed

palącym słońcem kapelusze. Są też nalewki na rumie i świeże tropikalne

Występuje nie tylko w strojach przekupek, ale także w serwetach, na korkach

butelek z sokami… Nie wiem dlaczego, ale na Francuskich Karaibach nazywają

go madrasem. Ciemnoskóre sprzedawczynie ubrane w ten madras nie chcą się

uwagę globus wykonany z kokosowej skorupy. Wprawdzie sposób odwzorowania

krajów na tym globusie jest co najmniej żenujący to jest to jednak coś

basenu zamieniono na piesze deptaki. Na skrzyżowaniu tych uliczek ustawiono

spiżową rzeźbę przedstawiającą znanego, nie żyjącego już bębniarza z

zanim w porcie Gwadelupy pojawił się pasażerski statek “Costa Fortuna” Tym

statkiem miałem popłynąć na inne wyspy Karaibów. Ale o tym już na innych