Wyspy Haapai cz.2 – Wojtek Dąbrowski (Haapai2.htm)

lotniska otwiera się widok na groblę prowadzącą na wyspę Foa. Jednopasmowa droga

biegnąca po grobli ma 640 metrów długości. Bez obawy! – korki się tu nie tworzą – na całej wyspie Foa mieszka poniżej 1500 osób. Ruch kołowy jest niewielki… A ruch pieszy

(to ja go reprezentuję 🙂 prawie nie istnieje – bo komu z miejscowych chciało

biegnąca przez Foa prowadziła mnie przez jej trzy niewielkie wioski na

północny kraniec tej wyspy, słynący z pięknych plaż. To nie jest przypadek,

że tu właśnie zlokalizowane są jedyne ośrodki dla turystów. Pierwszy z nich

urokliwe (piękne lotnicze zdjęcia można zobaczyć w ich serwisie internetowym

www.matafonua.com ) Ośrodek oferuje

noclegi w dwuosobowych domkach na palach (tu to się nazywa fale). Do fale

doprowadzone jest napięcie, ale nie ma tam klimatyzacji. Łazienka jest

wspólna dla wszystkich. Z restauracyjnego tarasu otwiera się widok na

było tak piękne, że wypadało zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie. Ten przesmyk,

oddzielający Lifukę od następnej, bezludnej wyspy miał tylko około stu

– trzeba wziąć pod uwagę

przypływy i odpływy wody, gdyż dzięki nim w cieśninie pojawiają się silne

prądy, które mogą wynieść śmiałka w ocean. Odpowiednia tablica wisi na

i krótkim wypoczynku pożegnałem życzliwych gospodarzy i pomaszerowałem z

powrotem w kierunku Lifuki, ale nie szosą, tylko wąską plażą. Na tym odcinku

jednak fantastyczny – zielona gęstwina dociera aż do linii białego piasku.

Miejscami gałęzie zwieszają się nisko, dając zbawczy cień – bo na tym

wspaniałym słońcu trudno wytrzymać dłużej niż 20 minut. Przechodziłem tam w

scenerii zbudowali drugi, bardziej luksusowy ośrodek: Sandy Beach Resort,

składający się z murowanych, klimatyzowanych bungalowów z prywatnymi

Beach trzeba jednak płacić dużo i to w twardej walucie.  Zapytałem

obsługę, czy mogę iść dalej plażą, by dojść do wsi Faleloa. -Tak! 

Brzmiała optymistyczna odpowiedź. Dopiero później miało się okazać, że

informatorka nigdy tą trasą nie chodziła i informacja była błędna. Dobre

mapy są tu nieosiągalne. Polecam wam wydrukowanie sobie wcześniej

maszerowałem sobie pustą plażą, podziwiając widoki i wyrzucone przez piasek

muszelki – niektóre o bardzo ciekawych kolorach i kształtach. W polu

szczęście jakąś zarośniętą ścieżkę, która doprowadziła mnie do szosy, a

potem przypadkową furgonetkę, która zabrała mnie do Pangai.  I całe

szczęście, bo na późne popołudnie miałem zaproszenie do restauracji na

świeżym powietrzu w centrum Pangai na uroczyste obchody pierwszych urodzin.

Nie wyobrażałem sobie, że będzie to takie wydarzenie. Okazało się, że

jedynie pierwsze i dwudzieste pierwsze urodziny obchodzi się na Tonga z taką

pompą. Wszyscy goście przyszli odświętnie ubrani. Najpierw przemawiał

przedstawiciel miejscowych władz (czytał z kartki, jak widać na zdjęciu

w specjalny strój nie wiedział dokładnie – jak sadzę – co się wokół niego

czasu musiały poświęcić na makijaż – przyszły w europejskich sukienkach, ale

z tradycyjnymi plecionymi wachlarzami. Taovalę reprezentował misternie

pleciony pasek z uwieszonymi u niego takimi samymi frendzlami…

gastronomiczna – każdy z gości nakładał sobie na talerz dowolny zestaw

przysmaków ze stojących na stołach półmisków. Na moim talerzu (zdjęcie

poniżej) pojawił się biały płat gotowanego manioku, ryba smażona i

marynowana (to ta biała) i wieprzowina duszona w delikatnych liściach taro:

alkoholowych nie było (z jednym wyjątkiem, ale o tym za chwilę) – piliśmy

słodkie ciasta i torty, w tym jeden z tradycyjną świeczką. Bohater dnia

stanął na wysokości zadania i zdmuchnął ją, poinstruowany przez tatę: 

wieku ubrana w strój z plecionki prawie wcale nie przemieszczała się na

“parkiecie” z piasku – tańczyły w zasadzie tylko ręce i nogi. Warto przy

okazji zwrócić uwagę na tego jegomościa w czerwonej koszuli, który występuje

w tle. Próbował towarzyszyć tancerce – to przedstawiciel administracji –

najwyraźniej bardzo wpływowa osoba. Ale żeby tak dokazywać!?…  

inna, młodsza tancerka. I co robi na tym zdjęciu poniżej naczelnik tutejszej

policji?  Jest tu taki dziwny obyczaj, że podczas tańca goście zatykają

tancerzom banknoty za fragmenty ich kostiumów. Jest to wyraz uznania dla ich

“młodzieżowy” zespół, składający się z jednej tancerki i kilku tancerzy. Ci

najmłodsi prezentowali się dosyć zabawnie – z wielką powagą próbowali

akompaniamencie muzyki odtwarzanej z laptopa – tu też już dotarła technika

ale mnie najbardziej podobała się ta, którą pokazuję na zdjęciu obok. 

Mogła mieć jakieś 12 lat… Kobiety na Tonga bardzo szybko zmieniają

zaproszono głowy wszystkich 11 związków wyznaniowych reprezentowanych na

Haapai. Księża i ministrowie – w tym także kobiety siedzieli przy osobnym

stoliku w tym samym rzędzie zasiadali: katolicki ksiądz Father Tom (z lewej,

w niebieskiej koszuli) i naczelnik miejscowej policji. I to właśnie im –

jako jedynym pijącym gościom postawiono kieliszki i butelki wina. Uważam, że

to zdjęcie poniżej jest jednym z ciekawszych, które przywiozłem z Haapai –

uroczystości zrobiłem sobie zdjęcie z tą małą tancerką. Z bliska okazało

się, że zarówno jej “korona” jak i spódniczka wykonane są z wysuszonych

pasków pandanusa. Jak z wydłużonych liści pandanusowej palmy powstają takie

urodzinach postanowiłem wyruszyć pieszo na zachodnie wybrzeże Lifuki.

Wiedziałem, że jest dzikie i skaliste, że nie ma po tamtej stronie wyspy

żadnych osad. Nie miałem żadnej mapy, a na podstawie kiepskiego

satelitarnego zdjęcia można było ustalić jedynie ogólny kierunek marszu.

Wrzuciłem do torby butelkę przegotowanej wody i pomaszerowałem jakąś nieźle

marszu doszedłem do… więzienia Jego Królewskiej Mości… Nie miałem

otoczone było tylko niewysokim płotem z siatki. Brama była otwarta na

oścież, a na dziedzińcu nie było widać żywego ducha. Nie chciałem jednak

wchodzić do środka, bo w takich instytucjach cudzoziemcy nie są mile

fotowoltaicznej i zrozumiałem, dlaczego po wyspie nie niesie się dudnienie

stronę wyspy wystarczy pół godziny marszu leśną drogą. Jedyną przeszkodą do

pokonania są wielkie kałuże, wypełniające niekiedy całą szerokość tej drogi.

Czasem trzeba je obchodzić, przedzierając się przez krzaki. W końcu jednak w

malowniczymi palmami znalazłem  groby, ozdobione sztucznymi kwiatami.

Brak na nich jakichkolwiek tabliczek – tylko miejscowi wiedzą, kogo tu

pochowali:

pandanusy (polska nazwa: pandany) Pandanusów jest kilkaset odmian. Drzewo na

zdjęciu poniżej ma bardzo krótkie liście – z takich nie robi się plecionek.

Ale widziałem również i takie, których liść ma długość ponad jednego metra.

– szyszki wielkości głowy dziecka. Gdy owoc dojrzeje z “szyszki” zaczynają

wypadać żółto-pomarańczowe cząstki. Miejscowi żują je wyciskając

słodko-cierpki sok. ja nawet nie próbowałem, bo trzeba do tego naprawdę

stalowych zębów.

którą wyszedłem miała zaledwie kilkadziesiąt metrów – dalej w kierunku

południowym wybrzeże stawało się skaliste i niegościnne – praktycznie było

zagłębić się w gęsty las, w którym rosły palmy kokosowe i bananowce.

Znalazłem wkrótce zarośniętą dróżkę, która kierowała się w pożądanym,

się przy prymitywnym, opuszczonym szałasie. Obok niego leżała pryzma

kokosowych łupin. Wyglądało na to, że ktoś tu zbierał owoce dziko rosnących

tu palm, zdejmował z kosów łupiny i zabierał do osiedla same skorupy kokosów

kierunku oceanu. Idąc nią dalej mogłem wkrótce podziwiać widok jak z

pocztówki: palmowy gaj na skarpie nad morzem. W rozwiniętym kraju na pewno w

tak malowniczym miejscu działał by jakiś ośrodek turystyczny, albo

przynajmniej camping. A tu nie widziałem żadnego śladu działalności

spotkałem – ta młoda dama razem z rodzicami zbierała orzechy kokosowe – na

skrzyni furgonetki leżała ich spora ilość. Zabierali je do Pangai – aby

pozyskać koprę i płyn wypełniający orzech. A te, które wypuściły już zielone

pędy można posadzić przy domu i za kilka lat mieć kokosy pod ręką – na

kokosowego gaju jest w dalszym ciągu skaliste, ale bardziej urozmaicone. Po

ostrej, koralowej skale można dojść do spłachetków piasku i na kilkumetrowe

poniżej to nie jest piaszczysta plaża, tylko wytarty przez morze fragment

skalistego wybrzeża. Porośnięte gęstym dywanem roślinności skały są w tym

miejscu naturalną ramą dla obrazka wgłębi którego widać barierę koralowej

dokładniej przyjrzeć się tym wysepkom – uderzenia fal nadały niektórym

sfotografować podnoszące się na rafie fontanny wody. Ale aby zaistniały

potrzebna jest wysoka fala i wiatr o odpowiedniej sile wiejący od otwartego