Wojtek Dabrowski – Gomera Island (Gomera1.htm)

Drogę do portu wskazuje ustawiona wysoko na klifie latarnia morska San

Cristobal mająca tylko 15 metrów wysokości, ale dzięki ustawieniu na klifie

jej światło zapala się na poziomie 84 metrów ponad oceanem. Można do niej

Stolicę wyspy otaczają wysokie, strome góry.

Kolorowe domki najstarszej części miasteczka przycupnęły na zboczu tuż nad

zatoką. Od lustra wody oddziela je tylko wysadzana palmami nadbrzeżna ulica

Promy cumują po wewnętrznej stronie falochronu. Stąd pieszo pomaszerowałem

pod klifem do miasteczka. Jego najważniejszym zabytkiem jest kościół

Asuncion (Wniebowzięcia NMP). Na rogu placu obok kościoła znajdziecie biuro

informacji turystycznej, gdzie można dostać dobrą mapkę wyspy i rozkład

Jakieś 200 metrów dalej, w zadbanym miejskim parku stoi inny ciekawy

zabytek: XV-wieczna wieża Torre del Conde. Mieści ona obecnie małe muzeum.

Nie ma na wyspie drugiej takiej wieży, więc chętnie fotografują się przy

Moja kwatera na Gomerze mieściła się w Valle Gran Rey – prawie dokładnie po

przeciwnej stronie wyspy. Dojeżdża tam guagua czyli publiczny autobus. Bilet

za 5 euro kupuje się u kierowcy. Dobrze jest być pierwszym w kolejce i zająć

miejsce zaraz za kierowcą, bo przednia szyba jest mniej przyciemniona i

pozwala robić podczas jazdy lepsze zdjęcia. A jest co fotografować bo zaraz

za miasteczkiem szosa wspina się na góry. To widok na stolicę wyspy i

Sieć głównych dróg Gomery zaznaczona jest czerwoną linią na mapce obok, Jak widać

nigdzie nie przebiegają one wzdłuż wybrzeża. Wszędzie po drodze są góry, a

na ich zboczach rozrzucone maleńkie wioski, wypełnione kamiennymi domami

Widoki po drodze są fantastyczne. Na zdjęciu poniżej góra La Fortaleza,

mająca 1241 metrów przypomina Górę Stołową, oczywiście w mniejszej skali.

Dla Guanczów przed przybyciem kolonizatorów była świętym miejscem. Na szczyt

Jazda autobusem tą trasą to praktycznie atrakcyjna i bardzo tania wycieczka.

Droga, która jechaliśmy jest bardzo spektakularna, ale kręta i niełatwa dla

kierowcy. Normalnej wielkości autobus musi czasami stawać, gdy zanosi się na

mijankę. Na szczęście tutejsza flota

guagua czyli autobusów dysponuje także o połowę mniejszymi minibusami, lepiej dającymi sobie

Przez zielone góry Gomery poprowadzono całą sieć dobrze oznakowanych szlaków

turystycznych (mapkę można dostać w biurze it w San Sebastian) I choć

najwyższe wzniesienie na wyspie ma tylko 1487 metrów to nie są to łatwe

szlaki. Również dlatego, że na trasach brak jest schronisk i punktów

Po ponad godzinnej jeździe wśród gór nasza szosa zaczyna w końcu opadać w

dół głęboką doliną – u jej krańca, niemal nad oceanem wyrasta stroma góra

Między tą górą i plażami z czarnego piasku usadowiło się miasteczko-kurort Valle Gran Rey – moim zdaniem najładniejsze na wyspie, choć nie może się

pochwalić zabytkami. Miałem tu zarezerwowany pokoik w hostelu Casa Escuela

(to była najtańsza opcja zakwaterowania). Miejsce jest sympatyczne, ale od

ratusza (Ayuntamiento) trzeba się do niego za każdym razem wdrapywać jakieś

Tam, gdzie nad oceanem kończy się na ślepo szosa (ta część kurortu nazywa

się Vueltas) znajdziecie maleńki porcik, z którego wyruszają turystyczne i

(40 euro za kilkugodzinny rejs). Na wschód za porcikiem jest już tylko

stromy klif, a u jego stóp krótka ścieżka, którą można dojść do mini-plaży

Jeśli iść z miasteczka w przeciwnym kierunku, to po przejściu około

kilometra dociera się do Playa del Ingles – plaży naturystów. Piasek tu

czarny, ale czysty 🙂  Miejsce jest ustronne i urokliwe i dostępne

żadnym falochronem dlatego zazwyczaj fale są tu wysokie, a jakiegokolwiek

ratownika brak. Jeśli zdecydujecie się na kąpiel z nagusami to uważajcie –

Z mojego miniaturowego balkoniku w hostelu “Casa Escuela” mogłem podziwiać

zachody słońca. W sklepiku na dole zaopatrywałem sie w podstawowe produkty:

małe bagietki sprzedawano po 0,60 euro, karton niezłego vino tinto kosztował

1,35, litrowy karton soku 1,25 a tuzin jaj – 2 euro. W hostelu jest mała

wspólna kuchenka, gdzie każdy ma półkę na swoje produkty, ale że towarzystwo

Kolejnego dnia wyruszyłem na wycieczkę do Playa de Alojera, o której

napisano w przewodnikach, że to najpiękniejsza plaża na Gomerze. Mała guagua

wspina się najpierw w górę naszej malowniczej doliny. Gdybym jechał

wynajętym samochodem to bym zapewne przystanął na punktach widokowych przy

kaplicach w Retamal i wyżej – w Arure…  Ale i tak jest po drodze co

dziwo gęstym, zielonym lasem, mającym status parku narodowego, przez który

wytyczono turystyczne ścieżki. Stali mieszkańcy wyspy uciekają tu

osobliwością w tej strefie klimatycznej i został umieszczony przez UNESCO na

Gdy przejechaliśmy przez park znowu otworzyły się przede mną szerokie

górskie Panoramy.

Guagua jechała widoczną na zdjęciu drogą do Villahermoso. Musiałem wysiąść

Po dziesięciu minutach czekania na okazję zdecydowałem ruszyć dalej pieszo.

To był marsz wśród ciszy i wspaniałych krajobrazów. W dali, na górskich

zboczach majaczyły rozrzucone białe zabudowania, ale w polu widzenia nie

było żadnego przemysłu, wielkich ośrodków wczasowych czy linii wysokiego

Za kolejnym zakrętem daleko w dole zamajaczył błękit oceanu. Oho – coś w

końcu jedzie! Kierowca – młody Francuz był bardzo zaskoczony widokiem

samotnego wędrowca. Zabrał mnie oczywiście do na wpół opuszczonej osady

Ale okazało się, że od osady Alojera do zachwalanej plaży Alojera to jeszcze

daleko – ta ostatnia leży w dole – pod wysokim klifem, po którym opada

wodą stoi kilka białych domów mieszczących skromny hotelik i rybną

restaurację. A gdzie ta słynna plaża? Poniżej zabetonowanego brzegu –

na górską wędrówkę. Szlak zaczyna się jakieś pół kilometra w górę doliny.

Ścieżka nie prowadzi tu przez wilgotny las, ale wśród kaktusów porastających

Celem mojej wspinaczki była ta oto góra, z której spodziewałem się zobaczyć

wspaniałe widoki wybrzeża i doliny. Ścieżka była oznakowana. Tyle tylko, że

jak widzicie odległości są tu pokazywane nie w godzinach marszu, tylko jak

Idąc zygzakami w górę pracowicie nabierałem wysokości. słońce świeciło, ale

wkrótce zaczęło wiać: Silniej i silniej… Momentami myślałem, że zdmuchnie

Widoki były piękne – szczególnie na te dzikie, zielone zbocza po drugiej

stronie doliny. Po godzinie marszu byłem prawie na wysokości tamtych

Po mojej stronie mogły zaciekawić urozmaicone i kolorowe formy skalne,

Nieco wyżej pojawiło się więcej zieleni – były to niskie krzaki, które 

Niestety wiatr się wzmagał i postanowiłem zawrócić, bo dalsza wędrówka w

takich warunkach przestała być przyjemnością. Zrobiłem jeszcze jedno zdjęcie

– to uwieczniony patriotyczny akcent, bo na tym odcinku prowadziły mnie

biało-czerwone znaki. A ja wszędzie na świecie podkreślam moją polskość –

poniżej obfitowało w nowe widoki, ale stało się – jak się zapewne domyślacie

– trudną próbą dla moich kolan. Do hostelu dotarłem po czterech godzinach od

wyjścia. Dwa kwadranse później zajadałem już zasłużoną jajecznicę z cebulką!

do portu Vueltas pytać czy planują na jutrzejsze przedpołudnie jakieś

turystyczne rejsy. Może do skał Organos? Ale nikt nie zamierzał wyjść w

rozhuśtane morze… Trzeba będzie kiedyś tu jeszcze wrócić! Gomera na to

Transport turystyczny na Gomerze jest dobrze zorganizowany. Na 1,5 godziny

przed każdym odlotem samolotu (nie ma zbyt ich wiele!) z San Sebastian i

Valle del Rey odjeżdżają minibusy dowożące pasażerów na lotnisko oddalone od

ludzkich osiedli. Skorzystałem z takiej możliwości płacąc 5 euro za

przejazd. A gdy dotarłem na miejsce zaskoczył mnie elegancki terminal.

Popatrzcie tylko na te marmury, fontanny i panoramiczne okna. Czyżby to

położone na wysokim, skalistym brzegu. Gdy turbośmigłowy samolot wzbił się w

powietrze przez chwilę podziwiałem taki widok, jak na zdjęciu poniżej. Tylko

pogodę miałem znacznie gorszą i dlatego zdecydowałem się pokazać tu