For a long time I dreamed of sailing the famous Fjords
of Norway. The dream came true in May 2014.

Słynne norweskie fiordy oglądałem przed laty od strony
lądu, jadąc wypożyczonym samochodem z Oslo przez skałę Preikestolen aż do
Geiranger Fiordu. Już wtedy zastanawiałem się, jak te fiordy prezentują się,
gdy patrzy się na nie z pokładu statku. Wiedziałem, że duże statki
wycieczkowe odwiedzają fiordy, ale są bardzo krótkie wizyty. Znacznie
większe możliwości daje rejs norweskim statkiem kabotażowym, który płynie z Bergen
aż za krąg polarny – do miejsca, gdzie przy rosyjskiej granicy “kończy się
Norwegia” – zachodząc po drodze na krócej lub dłużej do wszystkich portów. W
maju 2014 wyruszyłem w tą trasę na pokładzie 50-letniego, ale za to bardzo
przytulnego i oferującego niepowtarzalną atmosferę motorowca “Lofoten”.
Podróż “tam i z powrotem” trwała 12 dni. taką podróż można wykupić z ponad
rocznym wyprzedzeniem za pośrednictwem tych agencji, które w Polsce zajmują
się sprzedażą rejsów na statkach wycieczkowych lub samemu w internecie – na
stronie armatora www.hurtigruten.com
Pierwszą część relacji z tej
nietuzinkowej podróży (etap od Bergen do Lofotów włącznie) możecie znaleźć
tutaj, a drugą (etap od Harstad do Kirkenes)
tutaj. Trzeci odcinek to
już droga powrotna na południe – można o niej przeczytać
tu. Ta część opowieści rozpoczyna się
w tym miejscu, gdzie grupa wysp Vesteralen dotyka archipelagu Lofotów.
Po wyjściu ze Stokmarknes nasz
statek skierował dziób prosto w tą ścianę wysokich gór, która przesłaniała
horyzont. Wiedziałem, że gdzieś tam musi być wąski przesmyk Raftsundet,
oddzielający grupę wysp Vesteralen od Lofotów. Daremnie jednak
przeczesywałem wzrokiem górzyste wybrzeże:

W kilkanaście minut później
zrobiłem kolejne zdjęcie, w którego centralnej części widać coś, co wygląda
na niewielką zatokę wciśniętą między górskie szczyty:

Gdy zbliżyliśmy się do tego
miejsca można już było zauważyć niskie, skaliste wysepki zagradzające drogę
do wnętrza tej “zatoki”, ale wciąż nie widać tu szczeliny
przez którą statek mógłby się przecisnąć przez te góry:

Pogoda była wyśmienita, a nasz
stary kapitan znał doskonale ten zakątek wybrzeża, płynąc “małą naprzód”
wsuwaliśmy się powoli w wąski tor wodny między wysepkami. Na jednej z nich
zauważyłem światło nawigacyjne ułatwiające żeglugę w trudnych warunkach i
nocą:

I to już był ten słynny Raftsundet
– fiord czy może raczej naturalny kanał po którego zachodniej stronie
piętrzyły się ośnieżone szczyty wysp Vesteralen:

Cieszyłem się
jak dziecko z możliwości podziwiania tego krajobrazu przy dobrej pogodzie.
Gdy jest tu pochmurno, gdy pada ten pejzaż nie wygląda tak efektownie.

Zagadka ukrytego wejścia do Raftsundet
wyjaśniła się, gdy zagłębiliśmy się w zatokę. Okazało się, że w głębi
rozlewiska zaczyna się wąski, niewidoczny z daleka kanał – aby do niego
wejść trzeba skręcić w zatoce w prawo pod kątem 90 stopni.

W zatoce hoduje się ryby. W
specjalnych, wygrodzonych sieciami zagrodach do których wsypuje się lub
wlewa pożywienie:

Nad Raftsundet przerzucony jest
już teraz wysoki most, łączący wyspy Vesteralen (po lewej stronie zdjęcia) z Lofotami:

Na zdjęciu powyżej można ocenić
szerokość przesmyku – to niewiele ponad sto metrów.
I tak mijały nam kwadranse na
podziwianiu niezwykłych krajobrazów. Niezwykłych, bo te góry były bardzo
blisko:

Gdzieś po drodze dogoniła nas
duża motorówka na którą przesiedli się ci spośród pasażerów, którzy wykupili
wycieczkę podczas której mieli karmić rybami żyjące w tej okolicy morskie
orły:

Zarówno oni na tej małej
motorówce jak i my – na znacznie większym “Lofoten” płynęliśmy teraz do
słynnego Fiordu Trolli – Trollfjorden, który jest odgałęzieniem Raftsundet
po stronie Lofotów.

Nie miałem pojęcia, jak wygląda
Fiord Trolli. Wiedziałem tylko z przewodnika, że ma 2 kilometry długości.
Mogłem sobie jedynie wyobrażać, że może on wyglądać jak miniatura oglądanego
kiedyś Geirangen Fiordu.

Linia
żeglugowa Hurtigruten na okładce swojego przewodnika reklamuje całą swoją trasę od Bergen do Kirkenes jako “najpiękniejszą podróż świata”. ja bym odpowiedział:
-Zależy co kto lubi! Ale myślę, że po odwiedzeniu wszystkich krajów
świata mam prawo stwierdzić: dla miłośników górskich i morskich krajobrazów te
widoki rzeczywiście należą do najpiękniejszych na świecie:

Raftsundet ma około 20 kilometrów
długości i w znacznej części można go podziwiać z samochodu. Uważni obserwatorzy mogą dostrzec
na tych zdjęciach także drogę przebiegającą tuż nad wodą, u podnóża gór – to
strona Vesteralen:

Przejście tego dnia odcinka między
dwoma sąsiednimi portami – od Stokmarknes do Svolvaer trwa nieco ponad trzy godziny,
ale warto cały ten czas spędzić na pokładzie bo jest to jeden z najbardziej
spektakularnych odcinków całej trasy:

-Zbliżamy się
do Fiordu Trolli! – oznajmiają przez statkowe głośniki. Rozglądam się i
widzę, że jesteśmy w miejscu, gdzie Raftsundet rozszerza się nieco, a na
środku powstałego rozlewiska wystaje ponad wodę kilka mniejszych i większych
wysepek:

Wejścia do Trollfijorden wciąż
jeszcze nie widać, a my tymczasem zupełnie niespodziewanie zmieniamy kurs aż o 180 stopni,
opływając te drobne wysepki i przeciskając się między nimi do podnóża tej
wysokiej, ośnieżonej góry:

Sam bym pewnie do tego nie
doszedł, ale ktoś pokazuje palcem – to tam za tym niskim skalistym cyplem
zajmującym lewą stronę zdjęcia ukryte jest wejście do Fiordu Trolli:

To chyba moje najlepsze zdjęcie Fiordu
Trolli. Zrobione zostało od wejścia, które ma tylko 100 metrów szerokości.
Na nieszczęście późnym popołudniem, kiedy dociera tu statek Hurtigruten w
drodze na południe słońce świeci z przeciwka, co nie sprzyja fotografom:

Góry piętrzące się po obu
stronach Trollfjorden mają od 600 do 1100 metrów wysokości. Trzeba przyznać,
że te niemal pionowe skały robią wrażenie:

Statek sunie bardzo wolno, bo
choć nie grozi nam żadna mielizna (wyczytałem gdzieś, że Trollfjorden
w swoim najgłębszym miejscu ma 72 metry głębokości) to wewnątrz fiordu jest
bardzo ciasno.

Z północnej, wyższej ściany
Trollfjorden spadają mniejsze i większe kaskady wody. Podobno u krańca
fiordu był kiedyś całkiem pokaźny wodospad, ale zniknął, gdy zbudowano tam
miniaturowa elektrownię wodną, kierując górską wodę na jej turbiny:

U krańca Trollfjorden
nieco się rozszerza umożliwiając statkowi bezpieczne zawrócenie. Gdy
płynęliśmy na powrót do wejścia oświetlenie było już lepsze. Przed tą ciemną
wyspą skręciliśmy w prawo i wróciliśmy na nasz kurs zmierzając ponownie do
Svolvaer – stolicy Lofotów:

Po przybyciu o 18.30 do Svolvaer
(więcej o tym porciku w opisie czwartego dnia żeglugi) szybko
pomaszerowaliśmy do oczekującego autokaru. Zdecydowałem się na wykupienie
kilkugodzinnej wycieczki chcąc popatrzeć na Lofoty także od strony lądu. Na
statek mieliśmy ponownie wrócić w porcie Stamsund. Pierwszym obiektem na
który zwrócił uwagę przewodnik po wyjeździe z miasteczka była wielki
drewniany kościół w Storvagan. Nazywany jest Katedrą Lofotów i jest podobno
największą drewnianą budowlą Północnej Norwegii. W kościele jest aż 1200
miejsc siedzących. Czytałem, że wszystkie te miejsca są wypełnione w okresie
“dorszowych żniw” (styczeń-kwiecień) gdy do Svolvaer ściągają tysiące
sezonowych rybaków.

Podczas wycieczki mięliśmy
zobaczyć trzy spośród siedmiu wysp składających się na archipelag Lofotów.
Pierwszym (i jak się później okazało jedynym) postojem po drodze była
rybacka osada Henningsvaer zbudowana na dwóch przybrzeżnych wysepkach.
Łącza je mosty. A w tle osada ma ładne góry:

Henningsvaer
ma zaledwie 750 stałych mieszkańców. Kanał między wysepkami już w dawnych
czasach był dogodnym, dobrze osłoniętym portem dla rybackich łodzi. Dziś
cumują tu także turystyczne motorówki i jachty:

Niestety w ostatnich latach
do osady wkroczyła komercja. Dawne rybackie domki zmieniono na drogie
pensjonaty, kafejki i sklepiki z pamiątkami:

Obok przemysłu turystycznego w
dalszym ciągu funkcjonuje także przemysł rybny. Przy moście wprowadzającym
na wyspę stoją wielkie rusztowania z tysiącami suszonych ryb. Normalnym widokiem są
także dorsze
suszące się na stojakach miedzy domami. Dla ochrony przed kotami i ptactwem
często przykrywa się je siecią:

Podczas spaceru po osadzie w
pewnym momencie zauważyłem statek Hurtigruten płynący wzdłuż wybrzeża w
kierunku Raftsundet. Szubko pobiegłem na wybrzeże i… wyszło z tego całkiem
niezłe zdjęcie:

W jednym z większych domów
Henningsvaer na trzech kondygnacjach urządzono “galerię”, gdzie jest miedzy
innymi sala projekcyjna. Każda wycieczka ogląda tu ciekawy,
15-minutowy slide show o Lofotach wyświetlany na szerokim, trzyczęściowym
ekranie, z pięknym podkładem muzycznym.

Przed wjazdem do osady, koło
parkingu znalazłem stary, zaniedbany ale autentyczny rybacki dom, O takim
dużym domu miejscowi mówią bua – w odróżnieniu od małego domku
– stua.

W “galerii” można obejrzeć także
obrazy i zdjęcia Lofotów. Można kupić albumy i pocztówki. Po obejrzeniu
wystawy odniosłem wrażenie, że Lofoty najlepiej prezentują się
z… lotu ptaka – tak jak na tej reprodukcji:


Nie mieliśmy tego wieczora
dobrych warunków do zdjęć. Słońce z trudnością przedzierało się przez grube
chmury. Życie na Lofotach nie jest łatwe. Przewodnik opowiadał, że wioski
Lofotów szybko się wyludniają, zamykane są szkoły i sklepy. Po chleb trzeba
czasem jechać nawet 25 kilometrów. Widzieliśmy najładniejszą plażę na
Lofotach. Kusząco wygląda, tyle tylko, że niska temperatura wody przez cały
rok nie zachęca do kąpieli:

Na całych
Lofotach mieszka obecnie tylko 25 tysięcy ludzi, z tego aż 11 tysięcy na
wyspie Leknes, gdzie przejeżdżamy obok ulokowanego na wzgórzu małego
katolickiego klasztoru. Przed powrotem na statek oczekujący w Stamsundzie
przewodnik pokazuje najstarszą, 300-letnią chatkę rybacką. Rozpada się…
Nie ma tu chyba urzędu konserwatora zabytków.

Przyznam się,
że ta droga wycieczka po Lofotach nie spełniła moich oczekiwań. Może dlatego, że
brak słońce nie pozwolił docenić pejzażu. Pewnie również dlatego, że był
tylko jeden 1,5-godzinny (moim zdaniem zbyt długi!) postój. Ale tego nie dało się
przewidzieć. Wy będziecie mądrzejsi o moje doświadczenia 🙂

Bronnoysund, Rorvik
Day ten –
Wcześnie rano ponownie
przekroczyliśmy krąg polarny. Tego ranka niestety nasze
pogodowe szczęście nas na dobre opuściło – od rana mieliśmy całkowite
zachmurzenie i przelotny deszcz. Pierwszy port zobaczyliśmy w końcu – we mgle
– i to była bardzo nieprzyjemna niespodzianka.


Nie widziałem w Nesna sensu
schodzenia ze statku, tym bardziej, że postój był krótki. Potem nieco ponad
godzinę żeglowaliśmy do
Sandnessjoen
Tu pogoda była już nieco lepsza i
pół godziny postoju pozwoliło na wyjście na deptak małego miasteczka, które
ma 7500 mieszkańców. Ta zamknięta dla ruchu kołowego i wypełniona sklepami
ulica prowadzi w kierunku odległego kościoła. Na tyle odległego, że nie
udało mi się do niego dojść podczas krótkiego, półgodzinnego postoju.

Przyjemnie
było odnotować pierwsze oznaki wczesnej wiosny – drzewka na deptaku miały
już małe listki. Po tylu dniach oglądania surowych, arktycznych krajobrazów
mieliśmy na powrót w pejzażu świeżą zieleń.


Sadnessjoen ma bogatą historię.
To tu rezydował Torolv Kvedulvsson, przywódca Wikingów zbierający podatki
dla króla Haralda. Nie jestem pewien do końca, ale to chyba właśnie on
wyobrażony jest na tym pomniku ustawionym w centrum miasta.
Pomników jest
tu kilka, ale niestety w miasteczku nie zauważyłem wielu tradycyjnych domów
(poza tym na zdjęciu poniżej):

Sandnessjoen żyje dziś nie tylko
z rybołówstwa i turystyki ale także przemysłu, handlu i rolnictwa – tak
przynajmniej piszą w wydawnictwach, choć w to rolnictwo to trudno uwierzyć
bo te tereny leżą przecież jeszcze bardzo blisko kręgu polarnego.

Po wyjściu z tego portu mieliśmy
defilować wzdłuż pięknego pasma górskiego z ustawionymi szeregiem siedmioma
charakterystycznymi szczytami. Tymczasem tego dnia Siedem Sióstr tonęło we mgle.
Powyżej linii zieleni świerkowego lasu widać było tylko podstawę ośnieżonych
gór. Może wam uda się je zobaczyć 🙂

O 15.45 zgodnie z rozkładem rejsu
zawinęliśmy do Bronnoysund.


ważnym węzłem transportu – na sąsiednie wyspy i do pobliskich fiordów
kursują stąd takie oto niewielkie katamarany…
W Bronnoysund mieliśmy ponad
godzinę na spacer po mieście, gdzie znaleźć można przykłady architektury z
okresu międzywojennego (miasto powstało w 1923 roku):

Tutejszy kościół wyróżnia się
wśród innych świątyń oglądanych na tym szlaku, bo zbudowany jest nie z
drewna, ale z solidnego kamienia. Ponadto, jak widać na zdjęciu poniżej –
główna nawa usytuowana jest poprzecznie w stosunku do wejścia
zaprojektowanego pod wieżą:

Kościół otoczony jest ładnym
parkiem, a po drugiej stronie parku zbudowano nowy, niski ratusz obok którego
stoi ten dawny budynek magistratu – moim zdaniem znacznie ciekawszy:

Wkrótce po
wyjściu z Bronnoysund “Lofoten” zboczył nieco ze szlaku, aby pasażerowie
mogli obejrzeć pewien fenomen natury – skałę Torghatten, którą ja na własny
użytek nazwałem Skałą Przestrzelonego Kapelusza. Bo zgodnie z jedną spośród
licznych norweskich legend ta góra kształtem przypominająca kapelusz to
skamieniały kapelusz króla goniącego piękną kobietę o imieniu Lekamoya.
Kapelusz został przestrzelony strzałą niejakiego Hestmanna, który chciał
uchronić kobietę przed natrętem. Dziura w skale ma 160 metrów długości, jest
wysoka na 25 merów i szeroka na 15. Naukowcy twierdzą, że to morze
wyrzeźbiło ten otwór, gdyż kiedyś ta góra była zanurzona w morzu. Gdy morze
wypłukało otwór nastąpiło wypiętrzenie terenu i dziś otwór znajduje się na
wysokości 112 metrów nad poziomem morza.

Gdy wieczorem tego dnia
dotarliśmy do małego portu Rorvik padał deszcz, a miasto przesłaniały
portowe magazyny – zdecydowałem pozostać na statku.
Day eleven –
święto narodowe Norwegii rozpoczęło się dla nas wczesnym rankiem w Trondheim.
To była bardzo miła
niespodzianka: gdy przyszliśmy rano na śniadanie zastaliśmy restauracje
udekorowaną odświętnie – nawet serwetki na stołach były w barwach
narodowych! W dodatku pojawił się zespół, który podczas posiłku
śpiewał a capella norweskie piosenki ludowe:


Długo klaskaliśmy sympatycznemu
sekstetowi, ale w końcu trzeba było ich pożegnać, bo zbliżał się czas
naszego wyjścia z Trondheim.
Po kilku
kolejnych godzinach żeglugi załoga zaprosiła pasażerów na udekorowany
brzozowymi gałązkami tylny pokład na świąteczne barbeque (BBQ). W Polsce
mówi się czasami o kiełbasie wyborczej. Tu mieliśmy kiełbaski świąteczne.
Doceniliśmy ten miły gest, ale wyznam szczerze, że smakiem te kiełbaski nie
umywały się do polskich. Czyżby oni dodawali do surowca także ryby?
Lampki szampana z okazji 200-lecia niestety nie było…
Gdy w końcu na
skalistym półwyspie po lewej burcie pojawiła się ta samotna latarnia morska
to oznaczało to, że kolejny większy port – Kristiansund jest już
blisko:

Wkrótce w głębi fiordu
zobaczyliśmy miasto – rozłożone po obu jego stronach. Mieliśmy ponownie
szczęście do pogody – Kristiansund w promieniach popołudniowego słońca
prezentował się naprawdę pięknie:

W kwietniu 1940 roku Kristiansund
został niemal doszczętnie zniszczony podczas niemieckiego nalotu. Ale po
wojnie miasto odbudowano w stylu nawiązującym do tradycyjnego. Miasto
rozłożyło się po dwóch stronach fiordu ad którym przerzucono dwa wysokie
mosty. Ale na przeciwległy brzeg można się także dostać takim archaicznym i
przez to sympatycznym wodnym tramwajem:

Tuż obok miejsca, gdzie
zacumowaliśmy stały statki badawcze, kutry i jachty – większość z nich w
świątecznej, flagowej gali. Czuło się niecodzienną atmosferę:

Już wcześniej załoga statku
poinformowała nas, że władze miasta Kristiansund zaprosiły nas do udziały w
miejskiej paradzie z okazji narodowego święta. Dlaczego nie? Rozdano nam
kotyliony w barwach narodowych Norwegii i chorągiewki. W kilka minut po
zejściu na nabrzeże usłyszeliśmy melodię dziarskiego marsza – to zbliżała
się orkiestra dęta, za którą mieliśmy pomaszerować:

Dziewczyny z załogi pojawiły się
w galowych mundurach, a jeden z młodszych oficerów – z transparentem na
którym namalowana była nazwa i sylwetka naszego statku:


Za nami ustawiła się kolumna
jakiegoś klubu sportowego, A za nimi – kolejna grupa ze swoją chorągwią i
jeszcze jedna…
No i
pomaszerowaliśmy wśród ludzi stojących na chodnikach. Oni fotografowali nas,
a my ich. A było co fotografować, bo aby zamanifestować swój patriotyzm w
dniu narodowego święta Norwegowie wychodzą na ulicę w swoich ludowych
strojach.
Starsi i młodzi – wszyscy bawią się przy tym doskonale. Chciało by się
zapytać: dlaczego nie u nas? Już widzę te ulice pełne kaszubskich,
łowickich i krakowskich strojów – to by dopiero była frajda!

Stali w otwartych oknach i na
balkonach swoich domów:

Trasa parady
była tak wyznaczona, abyśmy przeszli pod oknami miejskich szpitali i domów
pogodnej starości. Chodziło o to, aby także ludzie z ograniczoną możliwością
poruszania się mogli popatrzeć bodaj z okien na ten kolorowy korowód i
posłuchać dętych orkiestr, których w całym ciągu parady maszerowało kilka.


Gdy przyszła pora wypłynięcia z
portu nasza dęta orkiestra z muzyką odprowadziła nas pod statek.
Pomachaliśmy im rękami, zawyła syrena i popłynęliśmy pod tym wysokim mostem
w kierunku otwartego morza.
W Kristiansundzie przybyło nam
także kilkunastu pasażerów. Niektórzy ze względów oszczędnościowych
nie wykupywali miejsc w kabinach. I jak widać na poniższym zdjęciu spali
smacznie na kanapach w lounge. Myślę, że ja podróżując w takiej wersji
miałbym jednak pewien problem: przy moim wzroście nie mógłbym się wyciągnąć
🙂

Day twelve –
Pierwszym obiektem, który rzucił
mi się w oczy, gdy wyjrzałem przez okno następnego ranka był płynący z
przeciwnego kierunku statek Hurtigruten “Trollfjord”. To nowa jednostka i
nie mam pojęcia, czy na niej także można znaleźć takie miejsca noclegowe dla
trampów:


Zapamiętałem, że gdzieś blisko
tego miejsca mijanki oba statki kolejno przepływały pod wysoką skalną
ścianą, z której spadały wodospady. Warto więc tego poranka wstać wcześnie!
Potem u wejścia do kolejnego
fiordu przepływaliśmy obok samotnej latarni morskiej, która przycupnęła na
maleńkiej i niskiej skałce. Gdy fala jest sztormowa, to pewnie bryzgi
morskiej wody obmywają okna…
Wciąż
towarzyszyły nam góry, ale na tych szczytach nie było już prawie śladów
śniegu:



Kwadrans przed ósmą dotarliśmy do
miasteczka Floro. W tle, za strzelistą wieżą kościoła widać było jednak
śnieg na szczytach. Ale pomyślałem sobie, że to normalne, bo te góry były
bardzo wysokie!
Samo Floro skąpane już było w
świeżej, wiosenne zieleni:

C
Przystań, jak widać jest tu
zlokalizowana bardzo blisko centrum miasteczka. Więc, choć postój
zaplanowany był tylko na dwa kwadranse postanowiłem zejść na ląd.


W niedzielny poranek Floro
jeszcze spało. Trzeba się było wspiąć zupełnie pustą uliczką wzdłuż linii
drewnianych domów, aby znaleźć się przy tym widocznym z daleka kościele. Mimo
niedzieli, o godzinie 8.00 był jeszcze na głucho zamknięty.
Zawróciłem więc do portu, by
popatrzeć na stare składy przeglądające się w wodzie kanału:

Tuż obok zbudowano hotel i choć
jest to zupełnie nowa budowla to nawiązuje ona swoją architekturą do leciwego sąsiedztwa –
okazuje się że dbają tu o to, by nie wprowadzać architektonicznego chaosu…

wspomnieniem z Floro jest ten pomnik na nabrzeżu przedstawiający małego
rybaka:

Steinsundet
Pożeglowaliśmy dalej wśród wysp,
a potem przez Steinsundet. Steinsundet to nie żaden port, ale kolejny ciasny i
bardzo malowniczy fiord, usiany skalistymi wysepkami.

W tym kamiennym krajobrazie mieszkają ludzie. Zajmują się
hodowlą ryb. Wyczytałem, że w tym regionie Norwegii naliczono 1700 wysp i
wysepek, a mieszka tu tylko 900 ludzi! Śladów działalności człowieka było po
drodze niewiele. Tylko od czasu do czasu przy wysepkach pojawiały się
zagrody rybnych farm:

Trzeba przyznać, że krajobraz był
niepowtarzalny. Podobnego pejzażu nie widzieliśmy nigdzie indziej na naszej
trasie.

Nasz rejs
nieuchronnie zbliżał się do końca. W Bergen mieliśmy zacumować o 14.30, ale
kazano nam opuścić kabiny już o 10.00, aby załoga mogła posprzątać kabiny
przed zaokrętowaniem kolejnej grupy turystów…
Bergen
Po 11 dniach nieobecności Bergen
powitało nas słońcem:

Po drugiej stronie basenu, w którym cumują statki Hurtigruten można znaleźć
ciekawe przykłady nowoczesnej architektury – to zupełnie inna twarz Bergen:


Od tego basenu trzeba wspiąć się
uliczkami na widoczne na zdjęciu niewielkie wzgórze i dopiero za nim
znajduje się zabytkowa część Bergen umieszczona jako zespół na liście
światowego dziedzictwa UNESCO.
Przyszło nam pożegnać sympatyczną załogę. Po dwunastu dniach na takim
małym statku wszyscy się już znają. Kompania oferuje kosztowny transfer ze
statku na dworce i lotnisko, ale ja wcześniej przestudiowałem najkrótszą
drogę z przystani do zarezerwowanego hostelu i poszedłem pieszo…
To było tylko około 20 minut
marszu. Bergen ma wiele ciekawych, starych uliczek i właśnie w takim
kwartale zlokalizowany był wybrany hostel:


Najlepszym
wyborem dla niskobudżetowego turysty, który chce przenocować w centrum
miasta wydał mi się Marken Guesthouse – to ten duży dom z malowanymi na
żółto piętrami. Wchodzi się do niego z bocznej uliczki, która pokazałem na
zdjęciu i staromodną windą wjeżdża się na czwarte piętro.
Noclegi można
zarezerwować np. przez portal booking.com
Duży
dwuosobowy pokój z łazienką na korytarzu był jak na norweskie warunki
względnie tani. Trzeba jednak pamiętać, że jeśli nie przywieziemy własnego
bieliźnianego śpiwora, to wypożyczenie pościeli kosztuje 65 koron od łóżka.
Z wielkiego okna otwierał się widok na zbocze góry, u stóp której leży stare
miasto:

Po pozostawieniu bagażu ruszyłem na spacer po mieście, by skorzystać z
szansy która dawała piękna pogoda. Tylko 5 minut idzie się od “Marken” do
okazałego budynku stacji kolejowej:

Równie solidnie prezentuje się niezbyt odległa miejska biblioteka:

Niemal w centrum Starego Miasta znajdziecie duży plac Festplassen, otoczony
ładnymi kamieniczkami. Środek placu zajmuje obramowany zielenią duży staw:

A ze środka stawu tryska wysoko w górę efektowna fontanna:


Wygląd tutejszej siedziby miejskich władz zupełnie nie koresponduje z
naszymi wyobrażeniami ratusza. Stojący blisko stawu w poprzecznej uliczce
ratusz to wysoki biurowiec, który nie mieścił mi się w wizjerze aparatu.
Dzisiejsze
Bergen ma około ćwierć miliona mieszkańców. Ale w niedzielne popołudnie w
ulicach starego miasta wcale nie widać było tłumu:


Obiektem zainteresowania każdego turysty może być bergeńska katedra, wciśnie
ta miedzy kamieniczki starego miasta. Mimo niedzieli była zamknięta. Na
froncie wieży jest tu widoczna data 1707, ale Bergen może się poszczycić
metryka z 1070 roku. Od 1217 do 1299 było stolicą Norwegii. Potem stolice
przeniesiono do Oslo, ale Bergen pozostało ważnym ośrodkiem handlowym i
członkiem Ligi Miast Hanzeatyckich.
Znacznie mniejszy od katedry jest położony bliżej portowego basenu
Korskirken (zdjęcie obok). Tu miałem szczęście – kościół był otwarty i do
tego odbywał się koncert. Orkiestra z solistką grała V koncert
fortepianowy Beethovena…
Muzyka w starym wnętrzu wybrzmiewa bardzo pięknie i dlatego myślę, że warto
polecić to miejsce szczególnie tym Polakom, którzy okresowo pracują w Bergen
i interesują się muzyką.


Ozdobą Korskirke są kolorowe
witraże – ten największy umieszczony jest w prezbiterium…



Ten niepozorny biały domek na zdjęciu obok kryje dolną stację kolejki
terenowej wożącej turystów na górę Mt Floyen. Ta kolejka, a właściwie widok,
który otwiera się z jej górnej stacji to jedna z największych turystycznych
atrakcji miasta. Powrotny bilet kosztuje 85 koron. Tłoku przed sezonem nie
było…
W wagoniku warto zając miejsce przy tylnym oknie, bo w miarę jak będziemy
się wznosić, będzie się otwierał coraz szerszy widok.
To zdjęcie
zrobiłem jeszcze przez okno kolejki:


Niestety, dopiero na górze okazało się, że najciekawszy widok na miasto o
tej porze wymaga patrzenia pod słońce. Ten pejzaż wciąż jest efektowny, ale
jeśli będziecie mieć możliwość manewru w czasie, to przyjedźcie tu w pogodny
poranek – i widok i zdjęcia będą jeszcze lepsze!

Najciekawsza część miasta była widoczna pod nami. Widać stąd było nawet nasz
sędziwy “Lofoten”, który w kolejny rejs wychodził dopiero wieczorem. To ta
mała łódka w małym, środkowym basenie w lewej części zdjęcia:

O

Teleobiektyw kamery pozwolił przybliżyć nasz mały statek. Mały… hmm…
tylko tak się wydaje! Ma 87 metrów długości!
Przy górnej stacji kolejki, na
wysokości 320 metrów jest ładnie urządzony taras (na szczęście
bezpłatny) gdzie można siedzieć godzinami i kontemplować panoramę, opalać
się, czy urządzić sobie mały piknik:

A za stacją
jest plac zabaw dla dzieci, gdzie jak widać nie tylko dzieci fotografują się
przy gigantycznych postaciach norweskich trolli.


Aby
zaoszczędzić połowę wartości biletu zamiast zjeżdżać w dół kolejka można
schodzić do miasta pieszo: cienistą i dobrze oznakowaną ścieżką, która
zygzakami opada do zabytkowej części miasta.
Jeszcze zanim
zejdziemy na poziom kanały portowego można zrobić kilka zdjęć w tych
stromych, malowniczych uliczkach:

Najstarszym
kościołem Bergen i jednocześnie najstarszą zachowana budowa miasta jest
romański Mariakirken z 1100 roku (na zdjęciu obok). Kiedy do niego dotarłem
okazało się, że kościół jest w remoncie – otoczony wysokim płotem. To, co
udało mi się uwiecznić to jego wysokie wieże.


W tym samym rejonie
starówki znajdziecie forteczkę Bergenhus Festning z Wieżą Rosenkranza.
Kompleks mieści obecnie muzeum wojskowe.
Od strony zachodniej – z parku
pięknie prezentuje się należący do tego samego kompleksu gotycki Hakons Hall:

Na trasie
ostatniego spaceru po mieście nie mogło oczywiście zabraknąć nadbrzeżnej
dzielnicy Bryggen – tej właśnie, którą doceniło UNESCO umieszczając ją na
swojej liście. W ciepłe niedzielne popołudnie przy stolikach wystawionych
przed linią zabytkowych domów siedział tłum ludzi. Pili raczej piwo niż
kawę… 🙂

Pomarańczowy budynek po lewej stronie zdjęcia mieści muzeum Hanzy. W Bergen
znaleźć zresztą można wiele innych muzeów: Galerię Sztuki, Muzeum Morskie,
Akwarium, Muzeum Rybołówstwa, Bryggen Museum, Muzeum Historyczne. Ale na ich
zwiedzanie trzeba mieć dużo więcej czasu i… pieniędzy, bo Norwegia jest
droga.

Wracałem tego wieczora do hostelu z przeświadczeniem, że podróż która się
właśnie kończyła spełniła moje wszelkie oczekiwania. A nawet więcej – pogoda
była znacznie lepsza niz przypuszczałem co przełożyło się na wspaniałe
widoki prawie na całej długości naszej trasy…


Następnego poranka pomaszerowałem
na stację autobusów (zdjęcie obok) skąd co 20 minut ze stanowiska N odjeżdża
specjalny autobus na lotnisko. Można płacić za przejazd gotówka, ale także i
kartą! To jest jego przystanek przelotowy więc warto mieć pewna rezerwę
czasu na wypadek, gdyby przyjechał wypełniony.
Po 30 minutach byliśmy na
lotnisku. I tu utknąłem u bardzo skrupulatnych pań z “security”. Plecaczek
zjechał na boczną linię i kazano mi go otwierać po to tylko by stwierdzić,
że “woda po goleniu, krem i pasta do zębów” powinny być w osobnej torebce.
Bądźcie czujni – one zawsze mają rację! 🙂 Za to przy
wyjściu do samolotu taniej linii wizz nikt już nie mierzył i nie ważył
podręcznego bagażu…
Bezpośredni
lot do Gdańska minął mi szybko. W domu rozpakowałem mój skromny bagaż i…
zacząłem myśleć o kolejnej podróży.
Dziękuję moim
Czytelnikom za cierpliwość. mam nadzieje, że moje zdjęcia i komentarz pomogą
w przygotowaniu Waszych wypraw, a przede wszystkim pomogą odpowiedzieć na
pytania: czy to jest to, co nas pociąga?, czy warto? A jeśli tak, to jak to
zrobić najtaniej? Czekam na ewentualne pytania przysłane na adres e-mail
zamieszczony w głównym katalogu.
Radosnego
planowania światowych wypraw!

Wojciech
Dąbrowski
Przejście do strony “Raporty z
moich podróży”