Wojtek Dabrowski – Culebra Island 2011 (Culebra.htm)

segment) sprawia, że wysepki dostępne są nawet dla niskobudżetowych

podróżników. Znacznie trudniej dostać się ze stolicy wyspy – San Juan do

Fajardo. “Publicos” czyli zbiorowe taksówki kursują na tej trasie nieregularnie i trudno

je znaleźć. Pozostaje autostop… Biletów na promy nie można kupić w internecie, ani zarezerwować z wyprzedzeniem. Okienka kasowe znajdujące się

pod wiatą – 50 m od przystani sprzedają bilety dopiero na godzinę przed

odpłynięciem promu. Ale jest jedna ciekawa opcja, z której warto skorzystać:

razem z biletem na wysepkę można wykupić bilet powrotny – nawet na kilka dni

naprzód.  Promy bywają zatłoczone w weekendy i oficjalne święta, kiedy

półtorej godziny, a na Viques około godziny. Po internetowych poszukiwaniach

taniego zakwaterowania uznałem, że najlepiej będzie popłynąć na Culebrę i

tam, w najtańszym hoteliku “Kokomo” dogodnie położonym tuż przy przystani

najlepiej rezerwować przez website hotelu :

www.culebra-kokomo.com/  –

system działa poprawnie, ale żądają 100% przedpłaty za dokonywaną

rezerwację. Można płacić kartą. Nie miałem z nimi kłopotów. Na dole jest

bar, piekarnia i małe biuro podróży prowadzone przez tą samą ekipę – oni

wydają klucze od pokojów. Pokój nr 4 jest najmniej hałaśliwy, ale łazienkę

poniżej widać panoramę otwierającą się z hotelowego tarasu na II piętrze,

gdzie są pokoje wieloosobowe. Często przesłonięta jest przez cumujący

kilka takich prywatnych autobusików, które można zamówić na dowolną trasę.

Normalnie  kursują one od przystani, obok lotniska do

tłumaczy się jako Wyspa Węża) ma bardzo urozmaicona linie brzegową. Na

znajdziecie tutaj:

Jej zwiedzanie postanowiłem zacząć od

jej najbardziej odległego krańca. Autostopem, który na tej wysepce

funkcjonuje zupełnie nieźle dotarłem na jej wschodni koniec. Rosną tu

Zoni przyszło mi przejść pieszo, bo mało kto tędy jeździ. Droga wspina się

na wzniesienia i opada, by znowu piąć się na górkę – sporo na niej trzeba

wypocić. W końcu zobaczyłem plażę Zoni. Okazało się, że to bardzo ustronne

gęstym, splątanym buszem, takim jak na zdjęciu poniżej. O wędrówkach “na

wąskie. Do miejsc mniej uczęszczanych odchodzą od nich drogi terenowe i

szutrowe – takie jak na zdjęciu obok. Taką pustą drogą maszerowałem kilka

kilometrów, aby dotrzeć do Playa Larga. Nie dajcie się zmylić nazwie: Playa

Larga jest bardzo wąska – z jednym niewielkim pomostem dla łodzi i nie ma na

niej warunków do plażowania. Nie jest więc warta długiego marszu w skwarze.

Widziałem. Potem na szczęście zabrała mnie stamtąd sympatyczna załoga tego

Jakiś zamożny obywatel budował sobie u jego krańca willę z basenem. Takich

odosobnionych rezydencji widziałem na wyspie kilkadziesiąt. Ja w takim raju

już po miesiącu zanudził bym się na śmierć. Ale dla stroniących od świata

piaskiem i lazurową wodą Playa Flamenco jest moim zdaniem najpiękniejszą

plażą Hiszpańskich Wysp Dziewiczych. Każdy ma oczywiście prawo do własnej

oceny. Dla tych, którzy wolą plaże małe i odosobnione tu w ciągu dnia może

przypływają jachty żaglowe i motorowe katamarany z których schodzą do wody

Portorykańska studentka na krótkich wakacjach. Przy szumie fal można się tu

bardzo silnie i dobrze jest znaleźć sobie skrawek cienia… Maszerowałem

nadmorskich wydm i zarośli gospodarze plaży przygotowali 6 czy 7 “camping

sites” – miejsc na rozbicie namiotów.  Obok każdego “site” ustawiony

jest zbiornik ze słodką wodą i piknikowy stół. Jest wspólny prysznic i

toaleta. Można zatem przyjechać tu z własnym namiotem i zamieszkać dosłownie

20 metrów od rajskiej plaży. Rano przychodzi gospodarz i inkasuje od

wszystkich po 20 USD za ostatnią noc (za site, a nie za osobę). znajomości.

była baza wojskowa US Navy. Potem, w 1975 roku marynarka się wyniosła, pozostawiając

jednak po sobie pewne “pamiątki” należy do nich  pordzewiały czołg na

plaży Flamenco. Pomalowano go w sympatyczne wzorki i już tak nie razi.

bardzo upalny dzień. Wróciłem do Dewey późnym popołudniem zmęczony, a tu…

Jeźdźcy na konikach na głównej ulicy – obok rzadko pojawiających się

samochodów. Kiedyś jeźdźców było więcej, dziś proporcje sie zmieniły. Ale

odnoszę wrażenie, że wielu miejscowych młodzieńców wciąż woli “szpanować” na

koniu niż na quadzie czy harleyu. Tym bardziej, że te ostatnie są znacznie

Kreoli biali są tu mniejszością. Ale spotykałem Amerykanów, którzy osiedlili

się tu na ostatnie lata swojego życia. Koszty utrzymania są tu niższe niż na

Florydzie, a jeszcze niż w północnych stanach USA. To wnuczka, która

separatystów widuje się tutaj bardzo rzadko. Pod skrzydłami USA poziom życia

Portorykańczyków jest wyższy od poziomu życia ich pobratymców na innych

wspominaną w przewodnikach dziką plażę Carlos Rosario. Ścieżka prowadząca do

tej plaży zaczyna sie w rogu parkingu Flamenco. Po łagodnej wspinaczce na

ponad kilometr. Do jej drugiego krańca doprowadzona jest droga, z której

korzystają miejscowi przybywając tam z całymi rodzinami. Bo woda tu, od

strony Morza Karaibskiego jest spokojna, nie ma fal i dzieciaki mogą się

bezpiecznie chlapać.  To tutaj są najlepsze warunki dla uprawiania

(zdjęcie poniżej) wędruje się zaledwie kwadrans ścieżką przez las. To

rzeczywiści bardzo urokliwa, wąziutka plaża, ale nie mogłem zrobić tu

Zawróciłem. Samotne wędrówki wczesnym rankiem mają tą zaletę, że

doprowadzają czasem do zupełnie nieoczekiwanych spotkań. Tuż przy mojej

ścieżce zobaczyłem sarny. Nigdy bym nie przypuszczał, że żyją one dziko na

się wspaniały widok na wybrzeże, kotwiczące w zatoce jachty, rafy koralowe i

woli, bo w tych maleńkich, nisko latających samolotach nikt nie ogłasza na

początku lotu zakazu używania urządzeń elektronicznych. Widać było drogi

Culebrita, na której na wzgórzu wzniesiono latarnię morską. Na Culebrze

można wynająć motorową łódź by dopłynąć do różnych uroczych zakątków wyspy,

porośnięta jest gęstym buszem i ma piękne plaże. Dwie z nich leżą po dwóch

robionych pod słońce pojawiły się refleksy od samolotowej szyby. Mimo to

zdecydowałem się zamieścić to zdjęcie, bo pokazuje ono niedostępną Playa

Brava (to ta z lewej strony, za wysepką). Bardziej po prawej – Playa Resaca.

pod skrzydłami zobaczyliśmy cayos – małe, bezludne wysepki leżące u wybrzeży

Puerto Rico. Do nich można dopłynąć tylko motorową łodzią lub prywatnym

Na początku lecieliśmy nad drobnymi, bezludnymi “cayos”, na które można

dopłynąć jachtem, czy motorówką… Potem pod skrzydłami zobaczyłem plaże