Salwador – Wojciech Dąbrowski relacja z podróży zdjęcia i informacje (Am_Latin_pl3.htm)

następnych kilometrów to podróż wyboistą, szutrową drogą poprowadzoną wśród

malowniczych gór. Gdyby jeszcze nie te tumany kurzu wdzierające się przez okna!

   I pierwsze miasteczko, w którym się zatrzymałem: La Palma. W stromych

uliczkach domki o bielonych ścianach, kryte czerwoną dachówką.  La Palma znana

jest z ludowego malarstwa na drewnie zapoczątkowanego przez Fernando Llorta. Dziś tą

sprzedających to malarstwo jest wiele. Podglądałem, jak w miejscowej

“cooperativie” powstają malowane krzyże, aniołki, szopki, wieszaki na klucze

i puzderka. Prace wykonują głównie sympatyczne, smagłe seniority.    Ich

produkcję można potem zobaczyć nie tylko na bazarach i w sklepach całego kraju, ale

także za granicą – eksportują m. in. do USA.   Tu na miejscu kosztuje to

słomkowych sombrerach, podróżujący na koniach lub mułach są na salwadorskiej

prowincji normalnym widokiem. Jeszcze częściej w rękach i u boku mężczyzn widuje sie

długie maczety, które nie służą raczej do czyszczenia paznokci…  Wsiadając do

zatłoczonego autobusu taki hombre wsuwa swoją broń kierowcy pod siedzenie, a zabiera

mały. Podróż z La Palma do stolicy trwała 1,5 godziny. Za przejazd kolejnym

busem-rupieciem zapłaciłem 9 colonów. Ale zwiedzanie samej stolicy

postanowiłem zostawić

sobie na deser.   Zaraz następnego ranka wyruszyłem wynajętym samochodem na

zwiedzanie okolic. Rozpoczynałem od Parku narodowego Cerro Verde,

obejmującego m.in.

zbocza wulkanu o tej nazwie (na zdjęciu). Dobra, asfaltowa droga doprowadza aż do

punktu widokowego otwiera sie panorama na sąsiadujący z Cerro Verde wulkan Santa Ana

za wstęp do parku narodowego pobiera się opłatę – 10 colonów, ale wcześnie rano

kiedy tam przyjechaliśmy (najlepsza widoczność, ale za to chłodno!) w budkach

strażników nie było żywej duszy. Nie dziwię się – podczas pobytu w Salwadorze nie

widokowy umiejscowiony jest jeszcze przed wjazdem na parking. Można z niego

sfotografować najmłodszy z okolicznych wulkanów – Izalco. Piszą w przewodnikach, że

przez 187 lat, aż do 1957 roku dymił i świecił w nocy wyrzucając rozżarzone

popioły. nazwano go nawet z tego powodu Latarnią Morską Pacyfiku. Regularny stożek

usypany z popiołów i lawy ma wysokość 1910 m npm i rzeczywiście mógł być widoczny z

Parkiem Cerro Verde i stolicą, 33 km na zachód od San Salwador leżą ruiny miasta

Majów nazywające się obecnie San Andres.   Niewiele tego i tylko częściowo

odkopane. Każdy, kto widział Chichen Itzę, Tikal czy choćby Copan będzie

rozczarowany… W małym muzeum u wejścia do ruin eksponuje się między innymi makietę

miasta.  Wstęp kosztuje 25 colonów. Kilka kilometrów dalej jest inne miejsce

archeologiczne – Joya de Ceren, gdzie odkopano spod wulkanicznych popiołów kilka domów

łukiem ominęliśmy centrum stolicy, przez które w środku dnia naprawdę trudno się

przecisnąć aby dotrzeć do Suchitoto – maleńkiego, malowniczego miasteczka leżącego w

górach, 47 km na północ od San Salwador. Dojazd dobrą, asfaltową szosą. Miasteczko

leży z dala od zgiełku, na wysokości 380 metrów npm. Ma stare tradycje kulturalne – i

Salwadorze widywałem rzadko – jest ich w tutejszym społeczeństwie zaledwo około 5

procent.   Aż 94% ludności to Metysi – mieszańcy rasy białej i Indian.

Indianki są nieśmiałe, niechętnie się fotografują, te sprzedawały plecionki w

uliczce Suchitoto i jakoś dały się uprosić… Pewnie dlatego, że turysta wciąż jest

tu taką rzadkością…  Te koszyki kosztowały przysłowiowe grosze –  tylko

do zaoferowania wspaniały widok na góry zamykające horyzont i wielkie sztuczne jezioro,

które powstało po spiętrzeniu wód Rio Lempa. Panoramę najlepiej oglądać z

miejscowego Parque – miejskiego skwerku zawieszonego nad urwiskiem. Ale można też

przejść trochę dalej – brukowaną uliczką do Posady de Suchitlan – nastrojowej

restauracji urządzonej w starym zajeździe, z której tarasu roztacza się widok jak na

piękna Juana ubrana w tradycyjny salwadorski strój.  Przekażcie jej pozdrowienia i

wschód od stolicy Salwadoru (54 km samochodem lub autobusem) znaleźć można jeszcze

jedno ładne miasteczko. Ilobasco jest jednak nieco większe, a w Salwadorze słynie ze

swoich wyrobów ceramicznych. Sprzedaje się te wyroby w wielu sklepikach, natomiast w

specjalnie utworzonej szkółce rękodzieła artystycznego można zobaczyć jak

powstają…   Szczególnie ciekawe są miniaturowe figurki wyrabiane przez dzieci –

Ilobasco to nie tylko wazoniki i talerze, ale także odwzorowane w glinie, pomalowane i

miastach baza hotelowa dla trampów jest raczej skromna – po prostu przez lata nie było