Honduras – Wojciech Dąbrowski relacja z podróży, zdjęcia i informacje (Am_Latin_pl2.htm)

Miasto, szczególnie nad rzeką cuchnęło jeszcze wonią rozkładających się

odpadków…  Ale wszystkie znaczące i zabytkowe budowle miasta położone są

wyżej i ocalały – oto katedra, wzniesiona zgodnie z tradycją przy głównym placu

stolicy. Środek placu ocieniony jest drzewami pod którymi pracują pucybuci.

         Niestety przy tym samym placu

funkcjonują: duży supermarket i zakład gastronomiczny oferujący pizzę. Trudno więc

to nazwać zabytkowym centrum…  Tegucigalpa okazała się niewielką – z

powodzeniem można ja zwiedzić na piechotę w ciągu 2-3 godzin. Po przeciwnej stronie

rzeki leży dzielnica bazarów – Comayaguela, gdzie zlokalizowane są stacje autobusów –

katedralnym nazywanym przez miejscowych Parque Central rozpoczyna się zamknięty dla

ruchu stołeczny deptak wypełniony szczelnie po obu stronach kramami, w których

“Tegus”)  leży na wysokości 975 m nad poziomem morza i nawet gdy słońce

zawsze tak to było w tym kraju, ale na ulicach widziałem wiele patroli policyjnych.

  Dla mnie raczej zabawnie niż groźnie wyglądali ci “mali chłopcy z wielkimi

strzelbami” (są niskiego wzrostu), ale to właśnie dzięki nim turysta czuje się

Najładniejszym kościołem Tegucigalpy jest kościół Los Dolores. Mieszkałem w

pobliżu tego kościoła w godnym polecenia Boston Hotel.   Nie jest to

najtańsze miejsce (najtańsze noclegownie są w Comayagueli) ale czyste, bezpieczne i

dogodnie położone w centrum. Za nocleg w pokoju z łazienką (ciepła woda)

płaci

kościołem rozłożyła się mała gastronomia w miejscowym wydaniu: stragany, gdzie na

prymitywnych paleniskach przygotowuje się placuszki tortillas robione z

kukurydzianej mąki.  Do tego można dostać podsmażane na tej samej płycie

kawałki kurczaka, wołowiny, wątróbki no i przede wszystkim ulubiony przysmak

tubylców: chicharones – chrupiące świńskie skórki. Uwaga na żołądki,

ładniejszych budowli stolicy Hondurasu: Casa Presidencial (Dom Prezydenta – prezydenci

Hondurasu mieszkali tu w latach 1920-92) – obecnie Muzeum Historyczne.

           Do tych prezydentów kraj nie

miał szczęścia – dzisiejsza bieda jest tego efektem. Kraj w dalszym ciągu jest typową

“bananową republiką” – gospodarka opiera się na eksporcie bananów i innych

owoców – głównie do USA – to właśnie dlatego zniszczenie plantacji przez huragan stało

przedmieście Suyapa dojeżdża się z centrum Tegucigalpy miejskim autobusem za 1

lempira. Budowę bazyliki w Suyapa rozpoczęto w 1954 roku aby uczcić Virgen de Suyapa –

Matkę Bożą z Suyapy, która dekretem papieskim została ogłoszona patronką całej

Ameryki Środkowej.   Przedmiotem kultu jest tu drewniany posążek Maryi 

mający podobno zaledwie 6 cm wysokości i słynący z wielu cudów.  Wielka (i

pusta) bazylika stoi na wzgórzu i otoczona jest cmentarzem zajmującym łagodne zbocza.

niespodzianką jest to, że świętą figurkę przechowuje się nie w wielkiej bazylice,

ale w maleńkim kościółku z przełomu XVIII i XIX wieku, który stoi o 200 metrów za

niemal wszędzie jedynym “gringo” w polu widzenia mimo to (a może właśnie

dlatego) Honduras wspominam bardzo mile – nikt się nie narzucał ze swoimi towarami czy

usługami, wszyscy z uśmiechem odpowiadali na moje “Buenas tardes!” i zgadzali

się, gdy pytałem, czy mogę ich fotografować. (Tak, tak – wypada zapytać, nawet jeśli

też muszą coś jeść!  Przed kościołem miedzy kramami z tandetnymi dewocjonaliami

zachęcająco uśmiechają się miejscowi kucharze.  Ależ  pachnie!

szczególnie jeśli od rana człek żyje na chińskiej zupce i kilku bananach!  

Na beczkach, w których żarzy się węgiel drzewny leży płyta, a na niej patelnie, w

których czekają przysmażone na tłuszczu przysmaki: papas – całe, duże

ziemniaki; platanas – banany oraz zwykłe frytki. A do popicia (jest przecież

jakieś 28 stopni i dawno wypiłeś przegotowaną wodę ze swojego bidonu) można dostać

pepsi (5 lempira za pół litra) lub wodę z sokiem (to już bardziej ryzykowne, bo można

Tegucigalpy w czasach hiszpańskiej kolonizacji wydobywano srebro.

Pozostałością po

tamtych czasach są  małe miasteczka w górach – dawne osady górnicze. 

Rozłożone na stokach – w krajobrazie porośniętych iglastym lasem gór przyciągają

turystów krajobrazem, niskimi cenami i wyrobami rękodzieła oferowanymi w sklepach.

Odwiedziłem takie dwa miasteczka: Valle de Angeles i Santa Lucia, odlegle o godzinę

pojechałem na wybrzeże Morza Karaibskiego – do Teli, gdzie palmy, plaże i krajobraz

typowy dla Karaibów.  Turyści przestraszeni skutkami huraganu nie przyjechali,

było pusto i tanio… Miasteczko ma 86 tysięcy mieszkańców, ale wcale tego nie widać

– życie płynie tu powoli – według “kokosowego czasu”. W rynku jest jedna

agencja turystyczna oferująca wycieczki łodziami, nurkowanie, połowy ryb i inne

W okolicach Teli w wioskach na wybrzeżu zamieszkują czarnoskórzy Garifuna – potomkowie

niewolników przywiezionych tu niegdyś przez Brytyjczyków. Są dosyć hermetyczną i

odrębną kulturowo grupą, mają nawet w Teli swoje małe muzeum.   Odwiedziłem

jedną z ich wiosek – San Juan, byłem mile zaskoczony ich gościnnością i

        Międzymiastowa komunikacja autobusowa

utrudniona po przejściu huraganu funkcjonowała już normalnie. Tyle, że na trasach

zdarzały się objazdy. Z Teli na wybrzeżu Morza Karaibskiego miałem jechać prosto do

dużego miasta San Pedro Sula i dalej do Copan, nie mogłem jednak oprzeć się pokusie

zboczenia z trasy o jakieś drobne 100 km by zobaczyć największy wodospad Ameryki

Środkowej – Pulhapanzak. Schowany w tropikalnym lesie, godzinę drogi od najbliższej

asfaltowej szosy okazał się wart jazdy rozklekotanym autobusem.    Ma 43

San Pedro jest ważnym węzłem komunikacyjnym:   jest tu nawet międzynarodowe

lotnisko. Dzielnica, gdzie znajdują się stacje międzymiastowych autobusów i tańsze

hoteliki to jeden wielki bazar, zatłoczony, zaśmiecony i hałaśliwy. dlatego w San

Pedro Sula nie ma się właściwie po co zatrzymywać – o godzinę jazdy znajdziecie

znacznie ciekawsze i spokojniejsze miejsca.    Dogodny, bezpośredni

nazywa się Copan Ruinas i leży bliżej granicy Gwatemali niż głównej szosy biegnącej

z San Pedro do San Salwador. W La Entrada trzeba odbić w prawo i jechać około 2 godzin

lokalnym busem za 15 lempira.     Takie sobie przeciętne miasteczko w

niewysokich górach z ubogim kościółkiem przy głównym placu i brukiem w ulicach. Ale

różnej kategorii hotelików jest tu chyba z dziesięć.  Ha, dotarł tu nawet

internet – z hoteliku “Gamelos” można wysłać e-mail w świat, by uspokoić

zaniepokojoną brakiem wieści rodzinę!  (przygotujcie wcześniej treść

wiadomosci, bo płaci się od minuty siedzenia przy komputerze – przy monitorze kładą

sklepików z pamiątkami, gdzie sprzedają pocztówki po 3 lempira i T-shirty po 5

dolarów (dolary są tu powszechnie akceptowane) A wszystko to dla turystów, którzy

przybywają do Copan, aby oglądać słynne ruiny miasta Majów…    Aby

znaleźć się przy wejściu do ruin trzeba przejść przez uszkodzony most na rzeczce, w

której miejscowe śniade dziewczyny jak przed wiekami piorą bieliznę i cofnąć sie

około 1 kilometra szosą w kierunku La Entrada. Wstęp kosztuje aż 10 dolarów, ale

prawda?  I do tego żywa!  Od czubka głowy do końca ogona miała dobre pół

turystów przyjeżdżających do Hondurasu  Copan jest gwoździem programu. Początki

osadnictwa w tym miejscu datowane są na XII wiek pne. Około roku 426 Copan stał się

siedzibą królewskiej rodziny – i to byli już Majowie.  Miasto rządzone przez

kolejnych królów rozwijało się szybko – aż do XII wieku, kiedy zostało opuszczone z

nieznanych powodów. Jedna z hipotez mówi, że doszło do przeludnienia i braku

wielkością budowli jak Chichen Itza czy Tikal, za to podziwiać tu można bogactwo

rzeźb. Jego przykładem są stelle z wyobrażeniami kolejnych królów panujących w

na dziedzińcu nazwanym Great Plaza. Można jednak je znaleźć także w okolicach Copan.

Są oczywiście na terenie wykopalisk piramidy z inskrypcjami (na których zdążyły już

wyrosnąć tropikalne drzewa), tarasy układane z kamiennych bloków oraz boisko do gry

pelotę (na zdjęciu obok). Piramidy skupione są wokół dwóch placów: Wschodniego i

Zachodniego. Część rzeźb przeniesiono do muzeów: starego w miasteczku i nowego na