Szósta Podróż Dookoła Świata – Wojtek Dąbrowski – wyspy Australii: Cocos Islands (6rtw3B.htm)

6rtwmp.jpg

Pobyt w Australii stworzył mi

szanse odwiedzenia ciekawych wysp leżących w niewielkiej odległości od tego

kraju i mających status terytoriów zależnych. Niestety zarówno na Cocos i

Christmas Islands leżące na Oceanie Indyjskim jak i na Norfolk na Pacyfiku

można się z macierzystego kraju dostać jedynie drogą lotniczą. Kolejną

niespodzianką był fakt, że najtańsze bilety sprzedawane są jedynie w

Australii i to w postaci pakietów “przelot + hotel”. Brak realnej

konkurencji nie wpływa korzystnie na oferowane ceny, które osiągają

kulminację w okresie australijskich wakacji (grudzień – styczeń). Wszystko

to udało mi się ustalić po wielu godzinach szperania w internecie, po

korespondencji z agencjami i przedstawicielami linii lotniczych… Jak na

kieszeń trampa kwoty były wysokie, ale chęć zobaczenia nowych, niezwykłych

miejsc przesądziła o tym, że jednak poleciałem…

Tylko 2-3 razy w tygodniu startuje z

Perth w Zachodniej Australii niewielki samolot odwiedzający wyspy Christmas

i Cocos.  Do nazwy Cocos Islands – tej, która leży na Oceanie

Indyjskim miejscowi często

dodają nazwisko jej odkrywcy – kapitana Keelinga, aby odróżnić ją od innych Wysp

Kokosowych rozsianych po świecie. Cocos (Keeling) Islands są typowymi,

cudownymi atolami porośniętymi kokosowym gąszczem.  Tak wygląda

południowy atol z okna samolotu

podchodzącego do lądowania.      

 

Mapkę archipelagów znajdziecie

tutaj

 

Był rok 1609 kiedy kapitan

William Keeling z Kompanii Wschodnioindyjskiej odkrył dla Europy te bajeczne

wysepki: porośnięte palmowym gąszczem dwa koralowe atole. W sumie wysepek

jest aż 27. Północny atol składa się z jednej tylko niezamieszkanej wyspy,

odległej aż o 24 kilometry od reszty archipelagu. Jest on parkiem narodowym,

– aby się tam dostać trzeba dysponować własnym jachtem i specjalnym zezwoleniem. Bajeczny kolor wody, pierścień rafy

koralowej otaczający atol, żywa zieleń palm – wszystko to sprawia, że już od

pierwszego spojrzenia widok Cocos Islands pokrywa się dokładnie z obrazami z

naszych snów o południowych morzach…   Pod warunkiem, że świeci

słońce… Bo jeśli niebo jest pochmurne to czar niestety pryska, a w

krajobrazie dominuje smutny szaro-zielony kolor.  Dla mnie – jak

widzicie słońce zaświeciło…

Na Cocos Islands nie znajdziecie niestety

schroniska młodzieżowego ani innej “backpackers accommodation”… Najtańszą

noclegownią jest motel mieszczący się w kilku czystych baraczkach niemal

naprzeciwko terminalu lotniska. Instytucja nie ma żadnego szyldu, a jej

recepcja ulokowała się w oddzielnym budyneczku sąsiadującym z terminalem, co nieco

dezorientuje przybysza. Tu właśnie, pod tą rozłożystą palmą  mieszkałem

podczas mojego pobytu na Cocos. Cała

skromna baza

noclegowa archipelagu rozlokowana jest w pobliżu lotniska na West Island. Są

to głównie bungalowy i małe lodges – nie ma tu żadnych wielkich, betonowych

hoteli. Niestety zamieszkanie w tym kokosowym raju jest drogie: najtańszą

opcją są standardowe pokoje w Cocos Beach Motel – naprzeciwko terminalu

lotniska – tel. 9162 6630 – od  80 AUD za pokój dwuosobowy z łazienką,

lodówką, telewizorem i utensyliami do parzenia kawy/herbaty.

Główne atrakcje tej większej wyspy 

West Island to oczywiście ocienione palmami plaże: oceaniczna Trannies Beach na północy

wyspy i South End Beach na południu – od strony laguny. Do pierwszej

dojechać można autobusem.

Publiczna komunikacja funkcjonuje

tu tylko na West Island. Jedyna linia autobusowa prowadzi od terminalu lotniska aż

do przystani na końcu wyspy, skąd odpływa prom na drugą zamieszkaną wyspę – Home Island. Do niedawna przejazd tymi

autobusikami był bezpłatny, teraz wprowadzono bilety – po .0,5 AUD za przejazd

dowolnego odcinka. Bilety sprzedaje kierowca.

Rolę centrum kulturalnego i

towarzyskiego pełni Cocos Island Club – zorganizowany w przeciwcyklonowym

schronie obok terminalu lotniska. Tu po godzinie 17.00 spotykają się miejscowi i

nieliczni turyści. Bar jest bardzo dobrze zaopatrzony, a ceny trunków

dwukrotnie niższe niż w Australii (Cocos Islands są strefą wolnocłową). Naprzeciw terminalu

lotniska – po drugiej stronie pasa startowego jest stacja meteo, której

pracownicy chętnie przyjmują gości i opowiadają o swojej pracy oraz o

największej pladze pogodowej tego regionu: cyklonach. A gdy słońce da się

wam we znaki

warto pamiętać, że dwa dni w tygodniu w godzinach popołudniowych czynna jest

dobrze zaopatrzona biblioteka średniej szkoły.

Kokosowy gąszcz na południowym

atolu.  Wyspy Kokosowe pozostawały

bezludne aż do 1825 roku, gdy osiedlili się tu pierwsi Anglicy. W dwa lata

później pojawił się  ze swoja rodziną niejaki John Clunies-Ross zakładając

plantacje palmy kokosowej i sprowadzając, głównie z indonezyjskich wysp

malajskich robotników do pracy przy pozyskiwaniu kopry. Kolejne pokolenia

rodziny Clunies-Ross – „kokosowych królów” rządziły na wyspach aż do 1978

roku, kiedy to ich posiadłości zakupił rząd Australii. Chodziło oczywiście

nie o palmy, ale o strategiczne położenie wysp i lotnisko.

 

Spadek światowego

zapotrzebowania na koprę w drugiej połowie XX wieku sprawił, że jej

pozyskiwanie i sprzedaż  przestało być opłacalne.  W następnych

dziesięcioleciach plantacje palm mocno zarosły, ale wciąż są

bardzo malowniczym elementem tutejszego krajobrazu. Jedynymi źródłami

przychodu mieszkańców są dziś dotacje australijskiego rządu i rozwijająca

się nieśmiało turystyka.

Zaskoczeniem dla przybysza jest fakt,

że osiedla są tu tylko na

dwóch wysepkach południowego atolu: na West Island mieszka dziś około 120

białych rezydentów, a na Home Island – blisko 600 potomków malajskich

robotników.

Cocos Island ma do

zaoferowania turystom typowe atrakcje Południowych Mórz: plaże, nurkowanie

ze snorkelem i diving. Łowienie ryb i wycieczki łodzią po rozległej lagunie

( ma ona wymiary 15 na 12 km). Bezludne motus otaczające lagunę są miejscem

gniazdowania wielu morskich ptaków, które obserwują i fotografują

przyjeżdżający tu amatorzy birdwatchingu. Na oceanicznej plaży za stacją

kwarantanny od kwietnia do października są dobre warunki do uprawiania

surfingu. Turystyczny biznes na Cocos dopiero

raczkuje. Mała częstotliwość i pojemność samolotów przylatujących z

Australii, skromna i droga baza hotelowa sprawiają, że turystów spotyka się

tu niewielu – ale to chyba dobrze, bo dzięki takiej właśnie sytuacji ten rajski zakątek zachowuje swoją

atmosferę i urodę. Nie ma tu luksusowych “resortów” z tłumami turystów jak

na Malediwach i klimatyzowanych restauracji z wyszukanym menu. 

Jak zwiedzać atol?   Łodzią lub

motorówką! Brodaty Geoff (co wieczór

można spotkać go w klubie) oferuje wycieczki po lagunie motorową łodzią z

przeszklonym dnem. Podczas takiej tury odwiedza się z reguły maleńką Prison

Island z kępą palm, plaże na Direction Island i miejsca odpowiednie dla

snorkelingu. Koszt całodziennej wycieczki to 50-80 AUD – w zależności od

ilości uczestników. Podobną ofertę rozszerzoną o diving ma konkurent – firma

Cocos Dive – tel. 9162 6515. Te same firmy mogą wypożyczyć rower lub

samochód, aby turysta mógł przemierzyć na własną rękę 12 kilometrów tutejszych dróg.

Na zdjęciu obok: Direction Island

 

A to Prison Island. Nikt nie potrafił

sensownie wytłumaczyć pochodzenia nazwy tej wysepki. Wśród palm nie ma

śladów jakiegokolwiek więzienia. Nawet gdyby wysepkę używano jako miejsce

odosobnienia to więźniowie bez trudu mogli by uciec stamtąd – aby w porze

odpływu  dostać się na sąsiednie wyspy trzeba przepłynąć tylko

kilkadziesiąt metrów…

Laguna na Cocos jest

dostatecznie głęboka, aby mogły do niej wchodzić małe jachty. Kotwicowisko

znajduje się w jej północnej części – naprzeciw Direction Island. Na

Direction Island znajdziecie najładniejszą plażę archipelagu. Aby ułatwić

mieszkańcom dostęp do tego miejsca promowa motorówka w soboty rano i po

południu dopływa do małego mola na tej wysepce. Przez gęstwinę Direction

Island poprowadzono kilka krótkich pieszych szlaków (mapkę udostępnia biuro

informacji). Obok małego mola na turystów czeka tu piknikowa wiata ozdobiona

pamiątkami z jachtów i zbiornik z deszczówką, ale wszelkie napoje trzeba

przywieźć ze sobą. Uwaga: słońce operuje tu bardzo silnie, łatwo o

poparzenia – niezbędny staje się kapelusz, sunscreen i T-shirt – szczególnie podczas

pływania ze snorkelem.

Wyspy leżą w strefie klimatu tropikalnego,

z rozpiętością temperatur od 18 do 33 stopni. Nocą temperatury rzadko

spadają poniżej 23 stopni. Duża wilgotność powietrza dokucza przez cały rok. W

okresie od października do kwietnia mogą tu wystąpić cyklony.

Na Home Island

popłynąłem promem kursującym z West Island i

(tak naprawdę jest to duża motorówka z klimatyzowaną kabiną). Opłata za

jeden przejazd promem wynosi 2 AUD – prom kursuje od świtu do zmroku i jest

skomunikowany z autobusem.

Szczegółowy rozkład autobusu i promu wywieszony jest w terminalu lotniska,

można go także dostać w biurze informacji turystycznej.

 

Home Island. Ta wyspa, zamieszkana

wyłącznie przez Malajów warta jest całodniowej wycieczki. Jeśli wy

przypłyniecie tu w

środę, to warto będzie poczekać do wieczora, gdy otworzą tutejszą rodzinną

restaurację ze specjałami azjatyckiej kuchni (w środowy wieczór dla amatorów

takich potraw jest specjalny dodatkowy, wieczorny kurs promu z Home Island

na West Island).

Niestety, trudno na Home

Island dopatrzyć się folkloru. Rząd australijski zafundował mieszkańcom

stojące w rzędach bliźniacze, współczesne domki, ulice brukowane betonową

kostką i quady, które nie bardzo mają się gdzie rozpędzić.

 

Malajowie wiodą

tu spokojne, bezstresowe życie, a ich jedynym tradycyjnym zajęciem jest

łowienie ryb. Na Home Island mają sklep z artykułami spożywczymi i

bezalkoholowym winem, nowoczesną szkołę podstawową, pocztę i kilka małych

meczetów. Obok warsztatów jest muzeum z eksponatami z różnych

okresów. Wstęp jest bezpłatny. Są tam malajskie stroje i lalki, łodzie, stare zdjęcia i popiersia

kolejnych „kokosowych królów”. Zwróćcie tam uwagę na stary drewniany prom

(ustawiony przed budynkiem), który kiedyś kursował między West Island i Home

Island.

Położenie prawej ręki na sercu to gest

serdecznego pozdrowienia. Byłem zaskoczony – przecież widzieli mnie pierwszy

raz w życiu!…

 

 

Odwiedziłem szkołę na Home Island. Szkoła

jest doskonale wyposażona – uczą australijscy nauczyciele przebywający 

na Cocos na rocznych kontraktach. Mają do pomocy Malajkę, która pośredniczy

między uczniami i nauczycielami w przypadku trudności językowych. Malajskie dzieci mają tam takie warunki do

nauki jakich nie ma wielu ich rówieśników w Australii. Gdy dorastają

zaczynają jeździć codziennie promem i autobusem do średniej szkoły na West

Island. Na zdjęciu – Pani sekretarka – wprawdzie w malajskim stroju, ale

mówiąca doskonale po angielsku.

 

 

 

Meczet na Home Island- jedna z

nielicznych budowli, które nazwać można zabytkami.

 

Malajowie zamieszkujący

wyspę są gościnni i sympatyczni, ale konserwatywni w stylu swojego życia. O

ile na West Island do klubu czy na pocztę można przyjść w kostiumie

kąpielowym i nikogo to nie zdziwi, o tyle wybierając się na Home Island

trzeba ubrać się stosownie do islamskiej tradycji: szorty, a u pań także

odkryte ramiona i odważne dekolty nie są tu mile widziane…

 

 

 

Na cyplu wyspy od strony laguny

stoi „Oceania House” – pusta,  ale wciąż jeszcze dobrze zachowana

rezydencja „kokosowych królów”. Wokół niej stary, zapuszczony park z

wysokimi drzewami i opuszczony budynek dawnej szkoły. Całość kupił podobno

jakiś australijski milioner, ale na razie nic tu się nie dzieje…

 

Na północnym krańcu Home Island

znajdziecie cmentarz z grobami kolejnych “kokosowych królów”  

– panów wyspy.  Po drugiej stronie alei na tym samym cmentarzu obejrzeć

można ciekawe, współczesne nagrobki malajskiej społeczności wyznającej

islam.

 

Na West Island w zwykłym, skromnym domu mieszkają wciąż potomkowie kokosowych królów.

Prowadzą małą firmę budowlaną. Odwiedziłem ich i jak widzicie

pozwolili się nawet sfotografować.  Oto John Clunies-Ross VI  i  jego

syn Joe Clunies-Ross VII. 

Wróciłem na West Island… Ten okazały

kokos wisiał na palmie obok mojego bungalowu. Trochę z przekory któregoś

wieczoru zerwałem go i poszedłem do klubu, gdzie siedziała śmietanka

towarzyska wyspy pytając wszystkich po kolei, czy mogą mi pomóc otworzyć

tego kokosa. -Przecież jesteśmy na Wyspach Kokosowych!. No i wyobraźcie

sobie, że nikt z białych rezydentów (nawet rosły policjant) nie wiedział,

jak się do tego zabrać!  Paradoks… Śmiała się z niego także

dziewczyna w biurze informacji:

małe biuro

Cocos Island Tourism Association zlokalizowane jest jakieś 200 m na południe

od terminalu. Tel. +61 8 9162 6790.   Dodatkowe

informacje znajdziecie w internecie:

www.cocos-tourism.cc  
A kilka stanowisk internetu zorganizowano w centrum telekomunikacyjnym obok poczty (pawilon obok

terminalu lotniska). Opłata wynosi 5,50 AUD za pół godziny.

INFORMACJE  PRAKTYCZNE 

Wielką

zaletą tego miejsca jest brak tłumów turystów. Garstka stałych mieszkańców

też jest tak mała, że miejscowe instytucje – np. poczta otwierane są tylko w

niektóre dni tygodnia (pon, wt i czw 8.15-10.45). Podobnie bank: wtorki i

czwartki 7.30-13.00. Sklep czynny jest wprawdzie we wszystkie dni robocze,

ale tylko do 15.00. Przykładowe ceny: chleb 0,5 kg – 3 AUD, duża bułka – 1,

puszka rybek – 4, puszka lub butelka coli – 1,20, kostka masła 2,30, piwo w

klubie – 2,50. Jedyna restauracja na West Island: “Tropika” – naprzeciw

terminalu otwierana jest tylko w porze posiłków (7-9, 11-13, 18-20).  Warto

wiedzieć, że jeśli miejscowi mówią lub piszą o „charter days” to chodzi o te

dwa dni w tygodniu, kiedy przylatuje samolot (nazywany czarterem). Wtedy na

krótko otwierają sklepik z pamiątkami i kawiarnię na lotnisku.