Szósta Podróż Dookoła Świata – Wojtek Dąbrowski – 6th Round-the-World Voyage: Christmas Island (6rtw3a.htm)

Australii Zachodniej  wyruszyłem z

Perth na dwie małe wysepki leżące na Oceanie Indyjskim: Cocos

Islands i Christmas Island… Mało kto pamięta o tych niewielkich

terytoriach administrowanych przez Australię.

Znane przewodniki, jeśli w ogóle o nich wspominają to tylko bardzo

pobieżnie. Znaczne oddalenie od macierzystego kraju sprawia, że transport 

choć leżą w tej samej strefie klimatycznej różnią się bardzo, jeśli chodzi o

krajobraz: Cocos to płaski koralowy atol, który uformował się na szczycie

wygasłego podwodnego wulkanu. Christmas natomiast to wypiętrzona w wyniku

ruchów tektonicznych wysoka klifowa skała, tylko w kilku miejscach

pozwalająca na dostęp do morza.  Tak wygląda Wyspa Bożego Narodzenia z

lotu ptaka. Zwróćcie uwagę, że w tej części wyspy nie widać żadnych osiedli

ludzkich.  Wyspę oddziela od Perth

aż 2600 kilometrów – leży ona znacznie bliżej Indonezji niż macierzystej Australii… 

Warto pamiętać, że na Pacyfiku jest jeszcze jedna Wyspa Bożego Narodzenia, należąca do Republiki Kiribati i dostępna praktycznie tylko samolotem odlatującym raz w tygodniu z

Christmas Island na Oceanie Indyjskim utrzymywane jest przez małą linię National Jet dysponującą samolotem Avro

RJ-70 – odpowiednim dla krótkich dróg startowych na wyspach. Brak możliwości

uzupełnienia paliwa na wyspach zmusza go do lądowania w drodze z Perth w bazie

lotniczej Learmonth na zachodnim wybrzeżu Australii koło Exmouth. Miałem

początkowo nadzieję, że uda mi się tam wsiąść do samolotu ograniczając czas

i koszt przelotu. Ale niestety, nic z tego nie wyszło. Choć w bazie

wypuszczają pasażerów z samolotu do terminalu jest to wyłącznie lądowanie

techniczne. Samolot ma tylko 54

miejsca, lata z Perth zazwyczaj dwa razy w tygodniu odwiedzając za każdym

razem obie wyspy, ale kierunek lotu po trójkącie zmienia się w następujących

po sobie rejsach, co umożliwia odwiedzenie Christms i Cocos w dowolnej

którzy tak jak ja będą szukać powiązań dzisiejszej Christmas Island z Bożym

Narodzeniem.  Jedyną chrześcijańską świątynią na Christmas jest maleńka

kaplica katolicka (dumnie nazywana kościołem) schowana gdzieś za urzędem

pocztowym. Kiedy zjawiłem się tam na nabożeństwo w niedzielny poranek

okazało się, że cała katolicka społeczność wyspy to zaledwie kilkanaście

osób, z czego połowa to przebywający tam czasowo wietnamscy azylanci.

Katolicki ksiądz przyjeżdża na Christmas Island z Australii tylko raz w roku

zauważyłem mały obrazek przedstawiający pokłon trzech króli w stajence. I to już

wszystko… Oczywiście Boże Narodzenie świętowane jest na wyspie – jako holiday

– dzień wolny od pracy. I przez wszystkich obywateli. Ku mojemu zdumieniu

okazało się, że wśród nich aż 60 procent stanowią  etniczni Chińczycy.

Następna co do liczebności grupa to Malajowie, których jest 21 procent.

kilka razy nazwę i położenie na mapach.  William Mynors, który zjawił się u

jej brzegów w dzień Bożego Narodzenia 1643 roku nie mógł wprawdzie wylądować, ale

nazwa, którą z tej okazji nadał wyspie jak widać przetrwała.  W połowie XIX

roku na wyspie odkryto złoża fosforytów, w latach dziewięćdziesiątych

rozpoczęła się ich eksploatacja i trwała aż do 1987 roku. To właśnie do

pracy w odkrywkowych kopalniach sprowadzono chińskich i malajskich

robotników wraz z rodzinami. Bezrobocie i nacisk opinii publicznej

spowodował wznowienie eksploatacji fosforytów. Trwa ona do dziś, ale ma

sądziłem, że zobaczę żałosny krajobraz podobny do tego, który oglądałem

kiedyś na wyspie Nauru na

Pacyfiku: nagie skały, pokryte pyłem z wyrobisk. Tymczasem Christmas Island okazała

się zieloną, górzystą wyspą z beżowymi plamami odkrywek rozrzuconymi  tylko w południowej

części.  Cała reszta wyspy to dżungla – obszar Parku Narodowego. Dawne

kopalniane wyrobiska (na zdjęciu poniżej) zarosły i wcale nie rzucają się w

ma tu żadnego zbiorowego transportu. Przedstawiciele zarezerwowanych wcześniej

hoteli odbierają swoich gości na lotnisku (czasem za dopłatą). Taksówki

prywatne (trzy sztuki) są drogie (od 10 AUD za krótki kurs do 30 za kurs z hotelu na lotnisko).

gubernatora to jedna z ładniejszych budowli na wyspie. Podczas mojego pobytu

cyplu u wejścia do zatoki znaleźć można baterię, która broniła dostępu do

tej jedynej na wyspie przystani. W okresie II wojny światowej wyspę zajęli

Japończycy. Do walk nie doszło – hinduscy żołnierze brytyjskich wojsk

kolonialnych aby ocalić własną skórę sami wymordowali angielskich oficerów i

około 1200 ludzi. Podczas mojego pobytu miałem szczęście trafić na obchody

Harmony Day (19 marca) – to święto symbolizuje jedność trzech grup

etnicznych zamieszkujących na wyspie: Chińczyków, Malajów i białych. W

miejscowej szkole, do której uczęszcza około 400 dzieciaków były występy, na

które zostałem zaproszony… Dzieciaki jak widać doskonale się

wyspie są związki zawodowe, to one zorganizowały występy. W dwa dni później

było kolejne święto – bodaj Union Day – dzień związków zawodowych z

podobnymi występami na świeżym powietrzu, darmowym jedzeniem z ulicznych

którego głowie położone jest główne osiedle. Kolorem zielonym zaznaczono na

mapie teren parku narodowego… Na szczęście dla turystów władze nie wpadły

są… kraby.  Nie tysiące, ale miliony tych czerwonych kreatur o wielkości

dużej dłoni zamieszkują tutejszą dżunglę. Pod koniec października schodzą

masowo w dół – na plaże na okres godów blokując przy okazji drogi i

sprawiając nie lada kłopot miejscowym władzom, które zmuszone są nawet

ustawiać specjalne znaki drogowe. Widowisko kończy się na początku grudnia,

ale to nie znaczy, że poza tym okresem nie widać krabów – widziałem ich

także na drogach i ścieżkach brązowo-błękitne rober crabs – znacznie

większe od tych pospolitych – czerwonych. Ten okaz miał jakieś 40 cm po

zobaczyć na wyspie?   Przy portowej plaży we Flying Fish Cove –

bez wątpienia najładniejszej i najłatwiej osiągalnej – rozłożył się malajski kampong

meczetu – tutejsi muzułmanie są przyjacielscy i najwyraźniej nie prowadzą świętej wojny z

centrum Settlementu z charakterystycznym piecem do spalania ofiarnych

(fałszywych) pieniędzy. W osiedlach robotniczych na górnych tarasach są

także małe świątynie taoistyczne i buddyjskie.  Najlepszy widok z klifu na

malowniczą zatokę Flying Fish i Settlement otwiera się z Territory Day Park

w osiedlu Drumsite (zdjęcie powyżej). Niestety panoramę psują urządzenia do załadunku fosforytów. I to

niektórych atrakcji krajobrazowych jest trudny. To jest najlepsza, ale

niestety dość kosztowna metoda zwiedzania wyspy.  Wypożyczenie

samochodu np. terenowej toyoty na 24h kosztuje 

65 AUD + około 15 AUD na paliwo. Na wyspie dobrze funkcjonuje autostop, tyle, że ruch poza

głównym szlakiem Settlement – lotnisko jest niewielki. Wyruszyłem samochodem

wzdłuż wschodniego wybrzeża,

zaczynając trasę od Settlementu. Na początku były dwa ciekawe cmentarze – chiński 

wskazała krótką, ale zarośniętą ścieżkę do “The Grotto”

–  małej groty w zaroślach na wybrzeżu, gdzie jest czyste  bajorko

z dostateczna ilością chłodnej wody, aby zanurzyć w niej spocone ciało.

Dalej pasek asfaltu prowadzi na pole golfowe urządzone pod palmami i

najlepszy na wyspie, drogi ośrodek z kasynem. Stał pusty. Kiedyś

przylatywali tu bogaci Indonezyjczycy aby zażywać zakazanej w ich muzułmańskim

kraju rozpusty. Potem pojawiły się pogłoski o praniu pieniędzy, a w dodatku

zawieszono loty do Dżakarty.  No i klapa… w luksusowym “resorcie”

podczas mojego pobytu straszyła

przeraźliwa pustka…  Ale może się to zmieni w związku z otwarciem

są w skalistych zatoczkach małe plaże Lilly Beach i Ethel Beach, połączone

ze sobą kilkusetmetrowym drewnianym chodnikiem zbudowanym przez rangerów. Do

tych plaż można jeszcze dojechać normalnym samochodem osobowym – do

następnych trzeba pojazd z napędem na 4 koła…  Są to czyste plaże, ale

ostre, koralowe skały. Na wycieczkę w teren trzeba ubrać solidne buty na

tropik. Od grudnia do kwietnia trwa pora mokra – monsunowe deszcze, ale nie

znaczy to, że w tym okresie bez przerwy pada. Dzienne temperatury od 22 stopni w

pochylnię do spuszczania na wodę łodzi i motorówek. Są tu także dobre

warunki do uprawiania snorkelingu – pod warunkiem, że ocean nie jest za

obejrzeć wciąż eksploatowane wyrobiska fosforytów i stojącą wśród nich małą chińską świątynię.

Kiedyś w ten rejon docierała wąskotorowa linia kolejowa – do dziś pozostały

resztki stacyjki. Dziś niemrawo budują tu space center czyli kosmodrom,

wybrzeżu (na zdjęciu obok), które jednak funkcjonują tylko wtedy, gdy jest wysoka fala i to z

samochodu –  musiałem okrążyć lotnisko by

znaleźć się przy punkcie widokowym Margaret Knoll – z wysokiej platformy na

rusztowaniu otwiera się tu szeroki widok na wybrzeże i wzgórza porośnięte

Island gniazduje wiele gatunków ptaków – głównie morskich. A że nie ma tu

tłumów turystów to nie są one szczególnie płochliwe – tego brown boobie

(zdaje się, ze tak się nazywa) fotografowałem z odległości zaledwie półtora

trasie. Miał na szczęście klimatyzację, bo inaczej w blaszanym pudle w

środowisku wilgotnego, dusznego tropiku trudno by było wytrzymać. Wyruszając

osiedli, sklepów, stacji benzynowych ani źródeł bezpiecznej wody – wszystkie

schowaną pod klifem (schodzi się do niej po solidnej drabinie) jest Greta Beach

– mająca kilkadziesiąt metrów szerokości. Od

niej pieszy szlak (jakieś pół godziny marszu) prowadzi do położonej jeszcze

dalej Dolly Beach – jedynej

jest dzikie i niedostępne. U krańca wyboistego traktu trzeba  zostawić samochód na leśnym parkingu  i następnie dobrze oznaczonym szlakiem można dojść do

kilkumetrowego wodospadu Hugh’s Dale – bodaj jedynego na wyspie. Gdy do

niego dotarłem okazało się, że to zaledwie strużka wody ściekająca po

głazach… Zdecydowanie nie warta wysiłku półgodzinnego marszu… Tym

ścieżka prowadzi od parkingu do punktu widokowego na klifie: Martin Point

(zdjęcie obok).  Stąd,

szczególnie pod koniec dnia otwiera się wspaniały widok na klify i spieniony

wyspie: Na Rocky Point znalazłem prymitywną „Coconut Grove Backpackers Accommodation”

gdzie niejaki Billy (tel. 9164 7421) udostępnia pokoje z wiatrakiem po 20

AUD, a inne –  z huczącym klimatyzatorem po 30. W przewodnikach o nim nie

piszą. Natomiast najtańszym hotelikiem jest CI Lodge w Poon Saan,

gdzie za double room z prysznicem trzeba zapłacić 50 AUD – jest on jednak

odległy od turystycznych instytucji głównej, nadmorskiej osady. Hotele nad morzem

na zdjęciu obok. Pensjonat jest bardzo ładny. Nie obiecujcie

sobie jednak po spotkaniu z nimi zbyt wiele. To będzie już raczej

australijska gościnność niż polska…   Ale dowiedziałem się od

nich, że kapitanem statku zaopatrzeniowego, który średnio raz na miesiąc

taniej i czystej restauracji… W centrum Settlement jest chińska jadłodajnia

“Noodle Shop”

tu źle: W każdym

z osiedli na tarasach jest przynajmniej jeden sklep spożywczy dobrze zaopatrzony w australijskie towary …   Przykładowe ceny: chleb 0,5 kg – 3 AUD, puszka mielonki – 3,90, kostka masła

– 2,50, puszka parówek – 4, miód 0,5 kg – 4,20, cola 1,25l – 2,70, pocztówka

Information Centre mieści się we Flying Fish Cove tel. +61 8 9164

8382. Kompetentny personel wypożycza również rowery (12 AUD za dzień) i

prowadzi Internet cafe (2 AUD za kwadrans). Udziela informacji o możliwości

uprawiania snorkelingu i divingu (Christmas Is słynie z doskonałych warunków do

znajdziecie pod adresem:

www.christmas.net.au   

zakończyłem wnioskiem, że najtańszym rozwiązaniem będzie jednak wykupienie w

agencji w Perth całego „package” – pakietu obejmującego trzy segmenty lotu i

zakwaterowanie na wyspach, ponieważ tylko agenci w Australii mają dostęp do

specjalnych taryf, niedopuszczonych do powszechnej sprzedaży.  W cenach

takich wycieczek występuje sezonowość – najdroższe są wyjazdy w okresie

australijskich wakacji, czyli naszą zimą. Planując podróż trzeba też

pamiętać o konieczności posiadania wielokrotnej wizy australijskiej – władze

imigracyjne Australii traktują wypad na Christmas i Cocos jako opuszczenie

terytorium kraju. Odlot w Perth odbywa się z terminalu międzynarodowego,

Bound Travel tel. +61 8 9381 3644   fax: 9381 2030 

odwiedzić drugą Wyspę Bożego Narodzenia, należącą do leżącego na Pacyfiku

państewka Kiribati.  Ba, spędziłem tam nawet święta Bożego Narodzenia

realizując marzenie znanej polskiej dziennikarki Elżbiety Dzikowskiej! 

Więcej na temat tamtej wyspy Bożego Narodzenia możecie przeczytać w relacji z

Siódmej Podróży