Wyspy Salomona -Wojciech Dšbrowski- Czwarta Wielka Podróż cz.IIa (4rtw2a.htm)

lotniczy państwa Vanuatu – Air Vanuatu posiada tylko jeden odrzutowy samolot latajšcy na

międzynarodowych trasach. Otóż ten boeing 737 miał nieszczęœcie dwa dni przed naszym

planowanym odlotem stać na płycie lotniska w Sydney, gdy przyszło starszne gradobicie.

  Grad uszkodził płyty poszycia maszyny i Air Vanuatu pozostało na czas jakiœ bez

samolotu.  A my w konsekwencji wróciliœmy z lotniska do hotelu, by do Honiary

polecieć dopiero następnego wieczoru i to bardzo okrężnš drogš – przez Brisbane w

“lotniczej” przygodzie straciliœmy 1,5 dnia, a zyskaliœmy darmowy nocleg w

dobrym hotelu i wyżywienie. Ale najważniejsze, że jednak w końcu dotarliœmy do

Honiary!…  Okazało się, że Solomon Airlines też majš tylko jeden odrzutowy

dostajš Polacy na miejscu – po przylocie na Wyspy Salomona pod

warunkiem, ze pokażš bilet na dalszš podróż.  Na lotnisku mimo póŸnej pory

czekał na nas stary Chińczyk Lee – właœciciel Airport Motel. -Mów mi John! –

powiedział na powitanie i włšczył klimatyzację w swoim samochodzie, bo choć

Salomona leży na wyspie Guadalcanal.  Podczas II wojny œwiatowej

Amerykanie stoczyli tu ciężkie walki z Japończykami. Z tego  względu

Honiara, choć nie ma specjalnie czym skusić współczesnych turystów jest miejscem

pielgrzymek cudzoziemców – weteranów wojennych. Cieœnina na którš patrzy miasto

nazwana została Iron Bottom Sound – Fiordem o Żelaznym Dnie – ze względu na kilkaset

cała wyspa Guadalcanal cieszš się sławš najgorszego w œwiecie siedliska malarii…

(Brr… ale jakoœ to jednak przeżyliœmy! – może dzięki systematycznie łykanemu

lariamowi?) Miasto jest niskie i rozcišgnięte wzdłuż kilkukilometrowej głównej

ulicy. Ta arteria tylko na niektórych odcinkach posiada asfaltowš nawierzchnię i

pojazdy podnoszš na niej potężne tumany kurzu. Sporo sklepów gdzie przy kasie siedzi

stolicy utrzymujš minibusy, a do roli przystanku (jak na zdjęciu) może pretendować

każde cieniste drzewo, pod którym można schronić się przed palšcym

slońcem.   Co zwiedzać? Na  krańcu głównej ulicy, obok więzienia jest

mały, zapuszczony park dumnie nazywany ogrodem botanicznym. Poza tym jest tu do

zobaczenia nuzeum i ekspozycja starych i nowych pieniędzy w holu narodowego banku. Warto

też obejrzeć etnograficznš wioskę, w której zgromadzono chaty z poszczególnych

stołecznš architekturę, to warto odnotować katolickš katedrę i budynek parlamentu

(na zdjęciu). I to już wszystko – w sam raz na pół dnia zwiedzania.  Turysta,

który swój pobyt na Salomonach ograniczy tylko do Honiary będzie pewnie rozczarowany. I

tu moja rada: jeœli już przylecicie na Salomony, to nie ograniczajcie swojego pobytu do

Honiary. Warto wybrać się  choć na kilka dni na inne wyspy – choćby na pobliskš

bo państewko położone jest na 922 wyspach, które z lecšcšcego nisko samolociku

jawiš się często jak małe tropikalne raje – jak choćby ta na zdjęciu obok…

Bajkowš nazwę nadali wyspom ich hiszpańscy odkrywcy. Miała się ona  kojarzyć ze

skarbami króla Salomona, które spodziewali się tu znaleŸć. Dziœ na Salomonach,

których łšczna powierzchnia nie przekracza obszaru naszego œredniego województwa

między wysepkami utrzymujš stateczki (ale pływajš bardzo nieregularnie) oraz

samolociki Solomon Airlines (te pilnujš rozkładów i oferujš zagranicznym turystom

korzystny airpass na wewnętrzne loty między wyspami). Takim właœnie samolocikiem 

polecieliœmy na Malaitę – jednš z większych wysp archipelagu, o której piszš, że

mieszka na niej więcej Salomończyków niż na innych.   Samolot usiadł nie na

pasie, ale na kawałku trawiastej łški dumnie nazwanym lotniskiem w stolicy wyspy –

– maleńkim miasteczku, które można obejœć w pół godziny i które piastuje

zaszczytny tytuł stolicy wyspy jest krótkie molo przy którym cumujš przeładowane

stateczki, przywożšce z Honiary pasażerów i towary. Jest także “hot bread

shop” czyli piekarnia, gdzie czeka się na œwieże bułki, kilka sklepów i poczta,

gdzie można kupić kolorowe znaczki będšce filatelistycznš rzadkoœciš. Jest też

sšd – szopa o œcianach z siatki, aby na posiedzeniach było przewiewnie i aby gawiedŸ

znaleŸliœmy niewielki bazar na którym kupić można nie tylko owoce i ryby z porannego

połowu ale także miejscowej produkcji papierosy skręcone z tytoniowych liœci i

gazetowego papieru (na zdjęciu). Powodzenie na targu majš także orzechy betelowe,

które mieszkańcy Melanezji żujš przez całe dni, spluwajšc we wszystkie czerwonš od

soku œlinš. Owoce układa się w kupkach o wartoœci 1 salomońskiego dolara. Można za

się spory pagórek z masztem radiowej anteny. Warto się tam wspišć, by z góry

popatrzeć na miasteczko i błękitne wody zatoki. Po jej drugiej stronie widać na

zdjęciu typowš wioskę zbudowanš na palach. Nazywa się Lilisiana, jest bardzo

fotogeniczna, a spacer wokół zatoki do tej wioski zabiera tylko 20 minut, więc radzę

wszystkim, którzy trafiš na Malaitę odwiedzić to sympatyczne miejsce. Na pewno nie

Lilisiany wczeœnie rano – i był to dobry wybór, bo nie dokuczał jeszcze wilgotny upał

a i swiatło do zdjęć było doskonałe. W wiosce od domu do domu ludzie przechodzš po

węższych i szerszych groblach. Po takiej grobli przebiega też dojazdowa droga. Ale sš

też chaty, do których nie da się dotrzeć inaczej jak tylko łodziš albo brodzšc po

na werandach odpowiadajš z uœmiechem na nasz “Good morning!”  Inni myjš

się korzystajšc z prymitywnego wodociagu. U krańca drogi prowadzšcej do wioski jest

mała pieszczysta plaża, a tuż przy niej – koœciółek katolicki w niskiej szopie

krytej strzechš z palmowych liœci. Ależ tu dzieci!  Młodsze biegajš nago,

starsze w spranych spodenkach. Ciemnoskóre, ale niektóre z nich o dziwo majš jasne

włosy! Bardzo sympatyczne, chętnie pozujšce do zdjęć… Zjawiajš się jak spod ziemi

i wkrótce już maszerujemy przez wioskę w kilkunastoosobowym towarzystwie. Nie sš

jeszcze zepsute przez turystów. Nikt tu nie cišgnie nas za koszule i nie woła

sie dym z palenisk. Główna ulica wioski zawraca wzdłuż brzegu w kierunku Auki, ale ku

naszemu zaskoczeniu kończy się œlepo przy kolejnym koœciółku.  Kobiety w

małych dłubankach plynš na drugš strone zatoki – na bazar po poranne zakupy.

Wynajęcie nieco większej łodzi na cały dzień kosztuje podobno 150 salomonów. 

Najstarsze dzieci umundurowane w białe koszule i niebieskie spodenki/spódniczki

tym klimacie sš na pewno wyczerpujšce, ale warto powędrować choć kilka kilometrów za

miasto, by zobaczyć, jak żyjš ludzie we wnętrzu wyspy. Zobaczycie chaty budowane na

palach (nie dla ochrony przed zalaniem, ale dla zapewnienia przepływu œwieżego

powietrza pod ażurowš podłogš). Pod chatš przy okazji powstaje podcienie – często

służšce za kuchnię. A ludzie zapytani o kokosa na poczekaniu wejdš na sšsiedniš

mieliœmy lšdowš wycieczkę do Malu’u na północy wyspy i następnie na sztuczne wyspy

rozsiane na lagunie Lau.  Niestety opóŸnienie, które “zarobiliœmy” na

Vanuatu wykluczyło tak daleki wyjazd. Może i dobrze się stało, bo kilka dni wczeœniej

prasa doniosiła o międzyplemiennych walkach we wnętrzu Malaity. Postanowiliœmy wzamian

wybrać się na odległš o kilkanaœcie kilometrów lagunę Langa-Langa (co za nazwa!)

podskakujšc na licznych wybojach na skrzyni małego furgonu dojechaliœmy do wioski

zamieszkanej przez tutejszych Mormonów.   Stšd za jedne 18 salomonów długim

drewnianym canoe, wydłubanym z jednego pnia drzewnego, dziarsko pomagajšc przewoŸnikowi

przy wiosłach popłynęliœmy ku sztucznym wyspom. Mieszkańcy Malaity budowali je z

uciec od bardzo dokuczliwych na stałym lšdzie moskitów i zabezpieczyć się przed

atakiem nieprzyjaciół. Dziœ mieszkańcy wyspy okazali się bardzo interesowni: za

wstęp na wyspę i zrobienie kilku zdjęć zapłaciliœmy po 30 salomonów od osoby. Za

następne 20 miejscowy “chief” chciał mi pokazać schowany w zaroœlach

grobowiec z czaszkami swoich przodków (za moje pienišdze czarownik miał przebłagać

mieszkajš na sztucznych wysepkach (takich lagun wokół brzegów Malaity rozsianych jest

więcej) Salomończycy mówiš “salt water people” – ludzie słonej wody.  

Największym ich problemem jest brak wody słodkiej. Zawsze kupowali jš od tych na

brzegu… Ile takiej wody można przewieŸć na wysepkę?  Zbierajš wprawdzie

deszczówkę, ale nie zawsze pada deszcz, a i woda w tym klimacie nie nadaje się do

niezwykle podejrzliwi. Nigdzie na œwiecie mnie jeszcze tak często nie pytano:  Po

co tu przyjechałeœ?  Dokšd wychodzisz?  Gdzie byłeœ?  Co będziesz

robił?   Być może ta nieufnoœć do białych ma swoje korzenie jeszcze w XIX

wieku, kiedy Europejczycy pojawiali się na wyspach po to by zabierać Salomończyków do

wyjazdem z Polski czytałem o tym, że na Malaicie od wieków tybylcy używajš

muszelkowych pieniędzy. Trudno było sobie jednak wyobrazić tš walutę. Kiedyœ na

wyspie Yap na Mikronezji widziałem olbrzymie kamienne

pienišdze. Te jednak okazały się inne i kilkaset razy mniejsze. Proces ich powstawania

zobaczyliœmy nad lagunš Langa – Langa. Najpierw duże muszle wydobyte z morza 

rozbijajš na małe kawałki. Potem wybierajš z nich te, które sš odpowiednie do

dalszej obróbki – majš œrednicę 1- 2 cm. Następnie kobiety i dziewczęta używajšc

metalowego tłuczka na dużym kamieniu obtłukujš rogi monety nadajšc im kształt

wiertarkš (jedyny objaw współczesnej techniki w całym procesie produkcji) wierci się

w kršżku otwór i nawleka “monety” na sznurek.  I jeszcze po sznurze

pienišżków ułożonym na desce przecišga się kamieniem z wyżłobionym rowkiem, aby

wygładzić krawędzie muszelek. No i sznur pieniędzy jest gotowy…  Co za to

można kupić?  Taki sznurek jest wart zbyt wiele, aby płacić nim za żywnoœć –

kupuje się za to ziemię, łódŸ, œwinie, a za narzeczonš podobno  trzeba

“odpalić” jej rodzinie aż 25 sznurków.   Kobiety i dziewczynki z Langa –

Langa majš co robić !  Z

wielu chat dochodzi stukanie tłuczków… Jak widzicie dali mi potrzymać do zdjęcia

całe naręcze naszyjników – produkowane zapewne przez wiele miesięcy. Toż to

majštek!  A tak serio, to jednostkš monetarnš na Wyspach Salomona jest dolar

jest na tyle interesujšca, że zasługuje na swojš własnš stronę www, znajdziecie jš

pod tym linkiem: PAPUA 

  Ale nie zapomnijcie wrócić tutaj, by razem ze mnš podšżyć dalej w podróży